20 Ιουλίου σήμερα. 52 ολόκληρα χρόνια από τη μαύρη εκείνη μέρα του 1974 που ο τουρκικός στρατός πάτησε το πόδι του στην προδομένη και ανοχύρωτη Κύπρο, και, χωρίς σχεδόν καμία αντίσταση, κατάφερε μέσα σε λίγα μόνο 24ωρα να ολοκληρώσει την α΄φάση της προσχεδιασμένης εισβολής του, σκορπώντας στο διάβα του τον θάνατο, την καταστροφή και την προσφυγοποίηση χιλιάδων συμπατριωτών μας. Μία εισβολή που ολοκλήρωσε σχεδόν έναν μήνα αργότερα, με την κατάληψη συνολικά του σχεδόν 40% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο έκτοτε και κατέχει.
Όπως κάθε χρόνο θα θυμηθούμε όλοι σήμερα με οργή και οδύνη εκείνη τη μαύρη μέρα, θα την καταδικάσουμε, θα διοργανώσουμε μνημόσυνα και τελετές μνήμης για τα θύματα, εκδηλώσεις και πορείες καταδίκης και θα επαναλάβουμε τα ίδια μεγάλα και φλογερά λόγια για ανένδοτους αγώνες μέχρι την απελευθέρωση της πατρίδας μας και την τελική δικαίωση, για πόλεις και χωριά που δεν λησμονούνται και στα οποία κάποια μέρα θα επιστρέψουμε και για δικαιώματα που δεν θα απεμπολήσουμε ποτέ.
Και αφού τα πούμε και ξαναπούμε για μία ακόμα χρονιά, θα γυρίσουμε στα σπίτια και την καθημερινότητά μας, και μιας και διάγουμε και τους πιο θερμούς μήνες του χρόνου, θα αφήσουμε στην άκρη τις θύμησες και τους αγώνες και θα αρχίσουμε να ετοιμαζόμαστε για διακοπές και καλοκαιρινά ξεφαντώματα.
Κάπως έτσι πορευόμαστε εδώ και 52 χρόνια, πάνω δηλαδή από μισό αιώνα. Θυμόμαστε την εισβολή και κατοχή κάθε τέτοια μέρα και την ξεχνάμε την επομένη. Λες και η εισβολή και η κατοχή είναι μόνο μία επέτειος. Λες και δεν υπάρχει κάθε μέρα μπροστά μας, λες και δεν βιώνουμε κάθε μέρα τις συνέπειές της. Λες και τα συρματοπλέγματα της διαιρεμένης πατρίδας μας δεν ορθώνονται κάθε μέρα μπροστά μας.
Η πικρή αλήθεια και η πραγματικότητα είναι ότι η εισβολή, η κατοχή και η διαίρεση της πατρίδας μας έπαψαν εδώ και χρόνια να βρίσκονται στις προτεραιότητές μας. Μάθαμε, δυστυχώς, να ζούμε με αυτές και «βολευτήκαμε» με ό,τι αυτές μας κληροδότησαν. Μας αρκεί να περνάμε καλά στο δικό μας μισό και φοβόμαστε ό,τι μπορεί να το διαταράξει αυτό.
Η εισβολή, κατοχή και διαίρεση της πατρίδας μας δεν θα τερματιστούν όμως από μόνες της ούτε και με τους φλογερούς λόγους στις επετειακές εκδηλώσεις. Μπορούμε να τις «πετάξουμε» από πάνω μας και να επανενώσουμε την Κύπρο μας μόνο μέσα από μία δίκαιη, συναινετική και αμοιβαία αποδεκτή λύση του Κυπριακού. Μία λύση που δεν θα είναι «κομμένη και ραμμένη» στα δικά μας μόνο μέτρα και στα δικά μας θέλω αλλά και στα μέτρα και θέλω της άλλης πλευράς. Μία λύση που μπορεί βραχυπρόθεσμα να μας βγάλει από τη σημερινή βολή μας αλλά θα βάλει στέρεες βάσεις για το αύριο αυτού του τόπου.
Αν δεν το συνειδητοποιήσουμε και κάνουμε πράξη αυτό, η κατοχή και διαίρεση θα μείνουν ριζωμένες και εμείς θα αρκούμαστε απλά να τις καταδικάζουμε σε κάθε επέτειο και στα επόμενα 52 χρόνια!
