Για μια χούφτα «πατριώτες», θρησκευοκάπηλους και φασισταριά, συντηρητικούς, αυταρχικούς, ξενοφοβικούς, αντιπλουραστές και απορριπτικούς, το Υπουργείο Εσωτερικών υπαναχώρησε στην απόφασή του για μη αναγραφή των ονομάτων των γονέων στις πολιτικές ταυτότητες.
Ούτε μια μέρα δεν άντεξε η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη το πρέσινγκ. Λογικό δεδομένου ότι στηρίζει το εκτόπισμά της στη βάση πολιτικών σχηματισμών που εκπροσωπούν αυτές τις «αρχές» και «αξίες», αλλά και ατόμων που προέρχονται, υποτίθεται, από τη φιλελεύθερη δεξιά και ενστερνίζονται τις δηθενιές και την υποκρισία της ριζοσπαστικής δεξιάς που αναλόγως περιστάσεων και ακροατηρίου κυκλοφορεί με τουρμπάνι, ράσα και φουστανέλα.
Είναι άξιο απορίας πώς διέφυγε στον Πρόεδρό μας αυτή η «πολιτική» πράξη. Έναν άνθρωπο προσηλωμένο στην παραδοσιακή οικογένεια και στην εθνική και θρησκευτική ταυτότητα, που στέκεται ανάχωμα στη woke agenda, συγκεντρωτικό, που ο στενός περίγυρός του δεν αφήνει τίποτα να πέσει χωρίς να το ελέγξει, όχι για λόγους ουσίας αλλά για να μην τσαλακωθεί η εικόνα. Εκτός κι αν παίζει την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα στα δάκτυλα του ενός χεριού του και η «ανάκληση» της απόφασης δεν ήταν παρά ένας ελιγμός που μεθοδεύτηκε για να συσπειρώσει τους υποστηριχτές του. Άλλωστε η κούρσα των προεδρικών εκλογών για το 2028 έχει αρχίσει και αφού πίσω του δεν έχει κόμμα, μπορεί να το παίζει πλαγίως, για να δηλώσει το στίγμα του.
Όμως, Κύριε Πρόεδρε, πίσω από τα επικοινωνιακά παιχνίδια, τις εκλογικές αριθμητικές και τα «ιερά και όσια» που επιστρατεύονται κάθε φορά που χρειάζεται να χαϊδευτούν συγκεκριμένα ακροατήρια, υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς πατέρα ή χωρίς μητέρα. Παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών. Παιδιά «του σωλήνα». Παιδιά που εγκαταλείφθηκαν, παιδιά που δεν γνώρισαν ποτέ τον έναν από τους δύο γονείς τους, παιδιά που απλώς δεν χωρούν στο οικογενειακό πρότυπο που εσείς, και κάποιοι άλλοι ομοϊδεάτες σας, αποφάσισαν ότι είναι το μόνο «κανονικό». Υπέροχα παιδιά που γεννήθηκαν από δύο γονείς του ιδίου φύλου, αλλά εσείς επιμένετε να δίνετε το δικαίωμα στο σύστημα να τους κάνει την αδιάκριτη ερώτηση: Γιατί υπάρχει κενό; Και να πρέπει να εξηγούν, με πόνο ή με εκνευρισμό, σε έναν άσχετο, ένα δημόσιο υπάλληλο ή αστυνομικό, έναν άγνωστο που έτυχε να βρεθεί μπροστά τους, την ιστορία τους. Μια ιστορία που επί της ουσίας ουδεμία σχέση έχει με την ανάγκη ταυτοποίησής τους εκείνη τη στιγμή.
Ξέρετε, Κύριε Πρόεδρε, η οικογένεια δεν γίνεται ισχυρότερη επειδή αναγράφονται δύο ονόματα πάνω σε ένα άψυχο δελτίο. Ούτε κινδυνεύει επειδή αυτά αφαιρούνται. Η πατρότητα και η μητρότητα δεν αποκτούν αξία από ένα πεδίο μιας πολιτικής ταυτότητας. Αυτό που μετρά είναι η παρουσία, η φροντίδα, η ευθύνη, η αγάπη. Το να μεγαλώνεις παιδιά με αξίες τον σεβασμό - κι όχι τον απορριπτισμό - και την ενσυναίσθηση.
Να ξέρετε, όμως, Πρόεδρε, πως αν τελικά οι θεσμοί μίας Δημοκρατίας χρειάζονται λιγότερο από ένα εικοσιτετράωρο για να υπαναχωρήσουν μπροστά στις κραυγές εκείνων που αυτοαναγορεύονται σε θεματοφύλακες της οικογένειας, της πατρίδας και της θρησκείας, τότε έχουμε πρόβλημα. Κι όπως αντιλαμβάνεστε, πολύ μεγαλύτερο από δυο γραμμές πάνω σε ένα κομμάτι πλαστικό.
