Με απάλλαξε από την περιέργεια όταν τελικά ήρθε ο αγαπητός μου φίλος, με τον οποίο είχαμε να συναντηθούμε χρόνια. Δεν ήταν εδώ, λέει. Ήταν σε ένα μικρό νησί στον Ατλαντικό Ωκεανό. Ένα μέρος μικρότερο από την Κερύνεια. Πέρασε μερικά χρόνια εκεί, λέει. Κάποτε, λέει, τα μανιασμένα κύματα του ωκεανού χτυπούσαν δυνατά τα παράθυρα του σπιτιού στο οποίο έμενε. «Μετά από την τραγωδία στη Γάζα ψυχράθηκα με τα πάντα στον κόσμο», είπε. Γι' αυτό έφυγε σαν να εγκατέλειπε τα πάντα και βρήκε καταφύγιο σε εκείνο το μικρό νησί, λέει. Τον καταλάβαινα. Πάντα ένα τέτοιο μέρος ψάχνουν πάρα πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τα προβλήματα του κόσμου και χάνουν τις αντοχές τους. Έπαψε να ελπίζει στην πατρίδα του, ούτως ή άλλως. «Βρήκες κάποιον με τον οποίο να μιλάς για την Κύπρο σε εκείνο το μικρό νησί που πήγες;», τον ρώτησα. Γέλασε δυνατά.
«Δεν ξέρουν καν τι είναι η Κύπρος», είπε. Στο νησί ζουν 150.000 άνθρωποι. Έχουν εφημερίδες και τηλεοράσεις. Όμως, δεν είναι καθόλου ενήμεροι για το τι συμβαίνει στον κόσμο. Δεν είναι περίεργοι και δεν ενδιαφέρονται. «Άρα τα πάντα τέλειωσαν για εσένα μετά τη Γάζα, έτσι»; «Έτσι». Αλλά γιατί η Γάζα; Μόνο η Γάζα; Βιώνω και εγώ μεγάλες απογοητεύσεις. Είναι τόσες πολλές, που δεν μπορώ να τις μετρήσω. Όμως, πιο πολύ με επηρέασαν βαθιά όσα συνέβησαν στη Συρία. Σκεφτείτε. Τα βρόμικα συμφέροντα σκοτείνιασαν τα μάτια όλων τόσο πολύ, που παρέδωσαν κοτζάμ χώρα στους ψυχασθενείς τζιχαντιστές. Έβαλαν γραβάτα σε έναν πολύ αιμοβόρο τζιχαντιστή, τον οποίο είχαν επικηρύξει για δέκα εκατομμύρια δολάρια, και τον έβαλαν να καθίσει στην προεδρία της δημοκρατίας. Έκαναν υπουργούς εκείνους που έκοβαν κεφάλια και έκαιγαν ανθρώπους ζωντανούς. Απέκτησαν βήμα στα Ηνωμένα Έθνη εκείνοι που αλυσόδεναν γυναίκες και κορίτσια σε σιδερένια κλουβιά και τις πουλούσαν στην αγορά. Και το παράξενο είναι πως το αποκάλεσαν και «συριακή επανάσταση» αυτό. Αφού τα είδαμε όλα αυτά, τι άλλο θα συζητήσουμε εδώ; Ποια ελπίδα. Ποια ανθρωπότητα. Ακόμα στέκουν σαν αναμμένο κάρβουνο μέσα στην καρδιά μου όσα συνέβησαν στη δική μου πατρίδα. Και προστέθηκαν και αυτά από πάνω.
Όμως, η τελευταία είδηση με γκρέμισε πιο πολύ. Οι Κούρδοι αγωνιστές στη Συρία παραδόθηκαν στον γνωστό τρομοκράτη Τζολάνι, ο οποίος τώρα αποκαλείται Αχμέτ Σάρα. Αυτοδιαλύθηκαν οι Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας (SDG). Ρίχτηκε στα σκουπίδια η επανάσταση της Ροζάβα. Γκρεμίστηκε ο θρύλος του Κομπάνι. Όμως, την ώρα που το Κομπάνι αγωνιζόταν σκληρά κατά των κοπαδιών των τζιχαντιστών, πολλά βράδια δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Ψυχασθενείς που πόζαραν ως ήρωες στον φακό κρατώντας από τα μακριά του μαλλιά εκείνο το νεαρό κορίτσι την Κούρδισσα, του οποίου έκοψαν το κεφάλι. Ενάντια σε αυτό τον ποταπό, αυτό τον ύπουλο εχθρό πολέμησαν οι ατρόμητες Κούρδισσες γυναίκες, τις οποίες θαύμαζα. Και ιδού το αποτέλεσμα: Τώρα έγιναν δούλοι εκείνου του εχθρού. Ο πλιατσικολόγος Τζολάνι προτείνει τη θέση του συμβούλου στον Μαζλούμ Αμπντί, κοτζάμ διοικητή των SDG. Άσκησαν πιέσεις οι ΗΠΑ. Άσκησε πιέσεις ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Άσκησε πιέσεις ο Ερντογάν. Παρέδωσαν τα όπλα τους, αυτοδιαλύθηκαν και υπέκυψαν στη διοίκηση της Δαμασκού των ψυχασθενών τζιχαντιστών.
Μέχρι εδώ ήταν και η φιλία των ΗΠΑ και του Ισραήλ με τους Κούρδους. Αυτό είναι το τέλος, όταν πηγαίνεις στο κρεβάτι με ένα φίδι. Από εδώ και στο εξής, η Συρία ανήκει στις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Βρετανία. Και ο Ταγίπ Ερντογάν διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράδοση της Συρίας σε αυτούς. Μιλάνε για ειρηνευτική διαδικασία με τους Κούρδους, αλλά εγώ δεν το πίστεψα καθόλου αυτό. Και δεν το πιστεύω. Δεν έχουν τίποτα να τους δώσουν. Δεν θέλουν και την Τουρκία στη Συρία. Εξαφανίστηκε ο κουρδικός κίνδυνος και ύστερα από αυτό έρχεται και η δική της σειρά. Ολοκληρώθηκε ακόμα ένα σκέλος του Σχεδίου Μεγάλης Μέσης Ανατολής. Μήπως έχει σειρά και η Τουρκία; Θα το δούμε και αυτό!
