Η γνωμάτευση της Νομικής Υπηρεσίας για τις αστυνομικές φρουρές πολιτικών και αρχηγών κομμάτων, αλλά και νυν και πρώην αξιωματούχων, ανοίγει τον δρόμο στον υπουργό Δικαιοσύνης, Κώστα Φυτιρή, να προχωρήσει στην υλοποίηση των αποφάσεών του χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις και χωρίς να χρειάζεται προηγουμένως την έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου.
Σύμφωνα με τη γνωμάτευση, η απόφαση για τη μείωση ή την αύξηση των αστυνομικών φρουρών εμπίπτει στην αρμοδιότητα του υπουργού Δικαιοσύνης και δεν απαιτείται προηγούμενη έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου. Πρόκειται για μια σημαντική διευκρίνιση, η οποία, πέραν της νομικής της διάστασης, έχει και ξεκάθαρη πολιτική σημασία: το Προεδρικό και οι υπόλοιποι υπουργοί δεν έχουν κανέναν λόγο να παρεμβαίνουν στις αποφάσεις του αρμόδιου υπουργού.
Θα σταματήσουν, όμως, τα τηλέφωνα από τους επηρεαζόμενους; Ασφαλώς και όχι. Όσοι έχουν συνηθίσει να απολαμβάνουν την πολυτέλεια της αστυνομικής φρουράς, ακόμη και όταν δεν προκύπτει πραγματικός κίνδυνος για την ασφάλειά τους, είναι βέβαιο ότι θα επιχειρήσουν να διατηρήσουν τα προνόμιά τους. Ήδη ασκούνται πιέσεις, γίνονται παραστάσεις και πέφτουν τηλεφωνήματα.
Εάν ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης σέβεται πρώτα τον εαυτό του και, κατ’ επέκταση, τον υπουργό που ο ίδιος διόρισε, οφείλει να αφήσει τον Κώστα Φυτιρή να κάνει τη δουλειά για την οποία τον επέλεξε. Χωρίς παρεμβάσεις. Χωρίς παρασκηνιακές υποδείξεις. Χωρίς πολιτικές εξυπηρετήσεις.
Καμία παρέμβαση δεν πρέπει να γίνει προς τον υπουργό Δικαιοσύνης για να διατηρήσει ο Νίκος Αναστασιάδης ή οποιοσδήποτε άλλος πρώην αξιωματούχος την αστυνομική φρουρά που διαθέτει σήμερα, εφόσον δεν υπάρχει συγκεκριμένος και τεκμηριωμένος λόγος ασφαλείας.
Η μέχρι σήμερα στάση του κ. Φυτιρή μάς έχει δώσει την εντύπωση ότι δεν είναι άνθρωπος που ενδίδει σε πιέσεις και υποδείξεις. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να του αναγνωριστεί. Έχει δείξει ότι διαθέτει αξιοπρέπεια και, κυρίως, ότι αντιλαμβάνεται πως η θέση του υπουργού δεν προσφέρεται για την εξυπηρέτηση προσωπικών ή πολιτικών επιθυμιών, αλλά για την εφαρμογή των κανόνων και την υπηρεσία του δημόσιου συμφέροντος.
Γι’ αυτό και η στήλη θεωρεί ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης πρέπει να προχωρήσει αποφασιστικά στην επανεξέταση όλων των αστυνομικών φρουρών και, όπου δεν προκύπτει πραγματικός και τεκμηριωμένος κίνδυνος, να προχωρήσει στην απόσυρσή τους από νυν και πρώην αξιωματούχους.
Ποιος κινδυνεύει και από ποιον;
Ο κ. Συλλούρης κινδυνεύει; Ο κ. Ομήρου; Η κ. Χριστόφια; Η κ. Βασιλείου; Χρειάζονται πράγματι 12 αστυνομικοί για να φρουρούν τον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Αλήθεια, από ποιους κινδυνεύει ο Νίκος Αναστασιάδης δύο χρόνια μετά τη λήξη της θητείας του; Ποια είναι η απειλή που δικαιολογεί τη διάθεση μιας ολόκληρης ομάδας αστυνομικών για την προσωπική του ασφάλεια; Και πόσες χιλιάδες ευρώ τον μήνα πληρώνει γι’ αυτό ο φορολογούμενος πολίτης;
Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται αυτονόητη η διατήρηση μιας τόσο πολυπρόσωπης αστυνομικής φρουράς χωρίς να εξηγείται ο λόγος. Εδώ δεν άνοιξε μύτη όταν ο Νίκος Αναστασιάδης «κούρεψε» τις καταθέσεις των πολιτών και ο κυπριακός λαός βρέθηκε αντιμέτωπος με τις συνέπειες μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης. Δεν κινδύνευσε ούτε μετά την αποκάλυψη ότι ο κ. Αναστασιάδης ενημέρωσε τον συμπέθερό του, ο οποίος μετέφερε μερικά εκατομμύρια ευρώ από καταθέσεις που διατηρούσε σε κυπριακές τράπεζες στο εξωτερικό και γλίτωσε το «κούρεμα». Και κινδυνεύει σήμερα; Δύο χρόνια μετά τη λήξη της προεδρικής του θητείας; Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε να χρειάζεται 12 αστυνομικούς να τον προσέχουν;
Ο κ. Φυτιρής έχει πλέον και τη νομική κάλυψη και την αρμοδιότητα. Ας τον αφήσουν, λοιπόν, να κάνει τη δουλειά του. Ο ίδιος ανακοίνωσε ότι μέχρι το τέλος του μήνα θα λάβει τις αποφάσεις του και θα τις ανακοινώσει. Αναμένουμε, λοιπόν.
ΥΓ: Εάν κάποιοι επιθυμούν προσωπικούς φρουρούς, οδηγούς ή βοηθούς για την καθημερινότητά τους, έχουν κάθε δικαίωμα να τους προσλάβουν από τον ιδιωτικό τομέα, με δικά τους χρήματα. Δόξα τω Θεώ, όλοι τους λαμβάνουν πλουσιοπάροχες διπλές και τριπλές συντάξεις, ενώ μερικοί είναι και εκατομμυριούχοι. Ας το καταλάβουν: Δεν αποτελεί υποχρέωση του κράτους, ούτε των πολιτών, να χρηματοδοτούν προσωπικές διευκολύνσεις πολιτικών και πρώην αξιωματούχων. Ας βάλουν, επιτέλους, το χέρι στην πούγκα τους.
