Στις αρχές της δεκαετίας του δύο χιλιάδες, το Ισραήλ ακόμα δεν είχε εισχωρήσει τόσο ανάμεσά μας. Ενώ τώρα είναι σαν ένα κομμάτι της καθημερινής μας ζωής. Δεν λείπει ποτέ από τον Τύπο μας. Στον Νίκο το οφείλουμε αυτό; Μετά την εγκατάσταση του Νίκου στο προεδρικό μέγαρο στον νότο, ακολούθησε την πολιτική την οποία καθόρισε. Και πρέπει να παραδεχτούμε ότι έκανε σοβαρά πράγματα σε ένα ευρύ φάσμα, επιδεικνύοντας πολύ ενεργή δραστηριότητα ειδικά στην εξωτερική πολιτική της Κύπρου μέσα σε 3,5 χρόνια. Έστω και αν τον θεωρούν αποτυχημένο στην εσωτερική πολιτική, διάφοροι ελληνοκυπριακοί κύκλοι με τους οποίους μιλώ, λένε ότι τον βρίσκουν πολύ πετυχημένο στην εξωτερική πολιτική. Πρώτα απ’ όλα, συνέστησε πολύ στενές σχέσεις με τα γειτονικά κράτη της περιοχής μας και ενίσχυσε τους δεσμούς του με αυτά τα κράτη. Συνήψε διμερείς συμφωνίες, μεταφέροντας σε πολύ προχωρημένο επίπεδο αυτές τις σχέσεις, ειδικά με το Ισραήλ. Μας έτριψε στα μάτια τις αμοιβαίες στρατιωτικές τους σχέσεις. Ενώ αποδυνάμωσε τις σχέσεις του με τη Ρωσία, ενίσχυσε τους δεσμούς του με τις ΗΠΑ. Υπέκυψε στις κυρώσεις της Δύσης κατά της Ρωσίας, όμως προσπάθησε να καλύψει αυτό το έλλειμμα με την ΕΕ. Χάρη σε αυτή την πολιτική εναρμόνισης, οι ΗΠΑ ήραν το εμπάργκο όπλων για την Κύπρο. Κοντολογίς, κατέστησε ορατό διεθνώς αυτό το μικρό νησί, το οποίο βρίσκεται υπό κατοχή εδώ και 52 χρόνια. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι όλα αυτά τα κάνει για την ασφάλεια έναντι της κατοχής της Τουρκίας στο νησί. Όμως, χρησιμοποιεί μια ήπια γλώσσα έναντι της Τουρκίας, φροντίζοντας να μην παίξει με τα νεύρα της. Αποφεύγει να καβγαδίσει ευθέως μαζί της. Νομίζω ότι μπορεί να κάνει πιο ήπιο το ύφος του έναντι της Τουρκίας, αν δεν στριμωχτεί πολύ εκ μέρους των εθνικιστών. Δεν ξέρω αν θα δεχτεί να περάσει από την Τουρκία και ο αγωγός φυσικού αερίου. Όμως, αν οι ΗΠΑ και η ΕΕ τον πιέσουν και τον στριμώξουν πολύ, μπορεί να αναγκαστεί να πει ναι και σε αυτό. Δεν απέφυγε να κάνει οτιδήποτε για να αποκτήσει φίλους και συμμάχους στην περιοχή μας. Όταν οι ΗΠΑ συγχώρησαν τον Τζολάνι και τον ανακήρυξαν Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Συρίας, αγκάλιασε και αυτός εκείνον τον γνωστό τρομοκράτη.
Γιατί προχώρησε τόσο πολύ τις σχέσεις του με το Ισραήλ; Πιστεύει πράγματι ότι αυτό είναι μια ασπίδα, ένας προστάτης έναντι της Τουρκίας; Επιπλέον, μήπως το Ισραήλ θέλει λύση στην Κύπρο; Καθόλου δεν το νομίζω. Ρώτησα το εξής έναν φίλο μου, ο οποίος έγινε ειδικός στον τομέα της πολιτικής που λέει ότι «ο Χριστοδουλίδης δεν θέλει λύση»: «Γιατί δεν θέλει;» «Επειδή δεν θέλουν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ», είπε. Μου προκάλεσε περισσότερη έκπληξη το γεγονός ότι, αντιθέτως, είπε πως ο Τουφάν Έρχουρμαν θέλει λύση. Όταν μου είπε «αν δεν θέλει λύση ο Χριστοδουλίδης, τι να κάνει ο Τουφάν», τον ρώτησα και εγώ: «Αν είναι αλήθεια οι λόγοι που λες για τον Χριστοδουλίδη, μήπως αυτό δεν ισχύει και για τον Τουφάν; Επιπλέον, η Τουρκία επίσης δεν θέλει λύση, όχι μόνο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Αν δεν θέλει η Τουρκία, πώς μπορεί να θέλει ο Τουφάν;»
Ο Χριστοδουλίδης μπορεί να έχει ακολουθήσει μια επιτυχημένη εξωτερική πολιτική, όμως ελάτε να παραδεχτούμε και το εξής. Αυτή η προσέγγιση με το Ισραήλ, ο εναγκαλισμός με τον Νετανιάχου καθώς γίνεται γενοκτονία στη Γάζα, προκάλεσε μεγάλη ζημιά στον αγώνα ενάντια στην τουρκική κατοχή. Γιατί; Διότι η Τουρκία είναι το Ισραήλ της Κύπρου. Ό,τι έκανε το Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη, το ίδιο έκανε και η Τουρκία στην Κύπρο. Και το Ισραήλ είναι κατακτητής και η Τουρκία είναι κατακτητής. Αν το Ισραήλ πήρε με τη βία των όπλων τα εδάφη των Παλαιστινίων από τα χέρια τους, έτσι και η Τουρκία πήρε τα εδάφη των Ελληνοκυπρίων στην Κύπρο. Μεταφέροντας δικούς του πολίτες στα παλαιστινιακά εδάφη που κατέκτησε, έκτισε νέους οικισμούς. Και η Τουρκία μετέφερε τους δικούς της πολίτες σε αυτό το νησί και διένειμε σε αυτούς τα ελληνοκυπριακή εδάφη. Δεν έχουν διαφορά μεταξύ τους. Όμως, εσύ αποκαλείς τον ένα κατακτητή και αγκαλιάζεσαι με τον άλλο. Με αυτή την κατάστασή σου, δεν μπορείς να αντιταχθείς στην κατοχή αυτού του νησιού. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πλήγμα που έδωσες στον αγώνα σου στην Κύπρο.
Μην ξεχνάς και το εξής. Στο αγγλικό κοινοβούλιο γράφει πως «η Αγγλία δεν έχει φίλους, έχει μόνο συμφέροντα», έτσι δεν είναι; Το ίδιο ισχύει και για το Ισραήλ!
