Όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση έστησε ένα σκηνικό που ως στόχο είχε να κρατήσει, με κάθε τρόπο, εκτός δημόσιου διαλόγου το βίντεο που έφερε επενδυτές να διαπραγματεύονται επενδύσεις με τον στενό κύκλο του Προέδρου έναντι χρηματικών δωρεών, «αγοράζοντας» επιρροή. Να αποφύγει την οποιαδήποτε συζήτηση για τα όσα ακούγονται σε αυτό. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης δήλωνε πως δεν θα δώσει σε κανέναν το δικαίωμα να κατηγορηθεί για ζητήματα διαφθοράς (λες και κάποιος θα έπρεπε πρώτα να λάβει την έγκρισή του), συνεργάτες του Προέδρου μιλούσαν για το μεγαλύτερο ατού του, που είναι η τιμιότητά του, ο Βίκτωρας έβαζε το χέρι του στη φωτιά. Μιλούσαν για υβριδικό πόλεμο που δέχεται η χώρα, απειλούσαν ότι θα κλείσουν τον φορέα και θα μείνουν ακάλυπτοι χιλιάδες φοιτητές, και εκφόβιζαν τα κόμματα που ασκούσαν κριτική ότι θα το πληρώσουν στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Ακόμα και οι παραιτήσεις που ακολούθησαν του διευθυντή του Φραφείου από το Προεδρικό και την Πρώτης κυρίας από τον φορέα, αποτέλεσμα της έντονης πίεσης που έφερε η διαρροή του βίντεο, παρουσιάστηκαν ως πράξεις αυτοπεποίθησης και εμπιστοσύνης απέναντι σε μια προσπάθεια αποδόμησης της χώρας. Αντί απαντήσεων για τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, κουνούσαν το δάκτυλο σε όσους ζητούσαν εξηγήσεις. Αντί απολογίας, επιχειρούσαν τη φίμωση. Και αντί να αναλάβουν την ευθύνη, προσπαθούσαν να επιβάλουν ένα πέπλο σιωπής.
Στον απόλυτα προβληματικό τρόπο διαχείρισης ήταν ξεκάθαρη η προσπάθεια της κυβέρνησης να ταυτίσει την κυβέρνηση με τη χώρα. Σε αυτό το περιβάλλον βρέθηκαν πρόθυμα ΜΜΕ και δημοσιογράφοι για να εξαντλήσουν το κυβερνητικό αφήγημα. Έσπευσαν να μιλήσουν για μονταρισμένα πλάνα που θα μπορούσαν να βγάλουν μια διαφορετική από την πραγματική εικόνα, να προβάλουν τον ξενοκίνητο παράγοντα ως λόγο συσπείρωσης και να προτάξουν τη μη συζήτηση (εν μέσω των ερευνών) του θέματος ως πατριωτικό καθήκον. Aντί καθηκόντως να ζητήσουν λογοδοσία για τα όσα εκπληκτικά είδε ο κόσμος με εικόνα και ήχο, επιχείρησαν, με πρόσχημα το δημόσιο συμφέρον, να επιβάλουν τη σιωπή.
Κανείς δεν εξήγησε τι μοντάζ ήταν αυτό που έφερε τον Χαράλαμπο Χαραλάμπους να προσκαλεί τους επενδυτές να έρθουν με πρόταση προς τον Πρόεδρο ή τι κακόβουλη παραποίηση έγινε ώστε ο Γιώργος Λακκοτρύπης να εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια πώς κάποιος επενδυτής θα μπορούσε να κερδίσει την προσοχή του Προέδρου και να αποκτήσει προτεραιότητα συνεισφέροντας στο ταμείο της πρώτης κυρίας. Κανείς δεν εξήγησε πώς η παραίτηση του πρωταγωνιστή του βίντεο, μετά μάλιστα από τα όσα παρακολούθησε ο κόσμος να εκτυλίσσονται σε αυτό, αποτελεί πράξη αυτοπεποίθησης. Κανείς δεν διερωτήθηκε γιατί, αντί φορέων που μετατρέπουν φοιτητές και κοινωνία σε αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, δεν απαιτούμε ένα κράτος προνοίας. Κυρίως, όμως, κανείς δεν ρώτησε από πότε είναι πατριωτικό να επιλέγεις τη σιωπή απέναντι σε καταστάσεις που ξεκάθαρα παραπέμπουν σε φαινόμενα διαπλοκής και διαφθοράς. Και από πότε ο Πρόεδρος είναι η χώρα;
Εδώ και μία βδομάδα, παρακολουθούμε από μέρους της κυβέρνησης και του περίγυρού της μια συντονισμένη προσπάθεια να ταυτιστεί το εθνικό συμφέρον με τον ίδιο τον Πρόεδρο. Ανεξαρτήτως αν οι ενέργειες της κυβέρνησης, όπως αυτές καταγράφονται στο βίντεο, διασύρουν τη χώρα. Να επικρατήσει η άποψη ότι όποιος ασκεί κριτική στον Νίκο Χριστοδουλίδη, όποιος ζητά εξηγήσεις, εξυπηρετεί αυτούς που με τη διαρροή του βίντεο βάλλουν κατά της χώρας. Την ώρα που η Κύπρος δέχεται υβριδικό πόλεμο απ’ έξω, λέει το αφήγημά τους, το ελάχιστο που έχουν να κάνουν τα κόμματα και οι πολίτες είναι να στοιχιστούν γύρω από την κυβέρνηση και τον Πρόεδρο και να αποκρούσουν τις όποιες επιθέσεις. Η φιλοπατρία και το πατριωτικό καθήκον έχουν γίνει ταυτόσημα με την αποσιώπηση, την έλλειψη λογοδοσίας, την κατάργηση του πολιτικού ελέγχου, την ποδηγέτηση της ίδιας της Δημοκρατίας.
Όμως χώρα δεν είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης, όπως δεν είναι και κανένας εκάστοτε Πρόεδρος. Κυρίως από τη στιγμή που με τις πράξεις του δημιουργεί τουλάχιστον σκιές κατά πόσο εξυπηρετεί τα συμφέροντά της. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης παραμένει υπόλογος (αν μη τι άλλο περισσότερο από τον καθέναν ως Πρόεδρος της χώρας). Και οφείλει να λογοδοτήσει. Διότι, όταν δεν υπάρχει έλεγχος, το πολιτικό σύστημα γίνεται ασύδοτο και η χώρα μπαίνει σε επικίνδυνες ατραπούς. Το συμφέρον της εξουσίας δεν μπορεί απροβλημάτιστα να ταυτίζεται με το συμφέρον της χώρας. Κυρίως όταν γίνεται ξεκάθαρο ότι αλλιώς αντιλαμβάνεται το συμφέρον αυτό η εξουσία και πολύ διαφορετικά η κοινωνία. Το βίντεο ήταν ένας ακόμα λόγος αφύπνισης. Και ορθώς έφερε προβληματισμό. Η αντίδραση της κυβέρνησης όμως θα έπρεπε να είχε προβληματίσει πολύ περισσότερο. Διότι ήταν μια υπενθύμιση σε όλους ότι η χώρα μας έχει να κάνει πολλά βήματα ακόμα μέχρι να θεωρηθεί μια πραγματική Δημοκρατία.
https://x.com/AntonisPolydoro
