Γράφει ο δικηγόρος Αχιλλέας Αιμιλιανίδης στον τοίχο του στο F/B: «Ο Επιμενίδης, ο Κρητικός σοφός, κοιμόταν, σύμφωνα με την παράδοση, για πάνω από 100 χρόνια κάτω από μια ελιά, ώσπου ξύπνησε και αντίκρισε μια κοινωνία αλλαγμένη. Σήμερα δεν χρειάζεται να κοιμηθούμε για έναν αιώνα, μιας και η τεχνολογία αλλάζει τον κόσμο μας διαρκώς χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Στην προσπάθειά μας να αποφύγουμε την πίεση της καθημερινότητας τρέχουμε πάνω στο μονοπάτι της τεχνολογίας σαν δρομείς κατοστάρηδες, ώστε να αποκτήσουμε ελεύθερο χρόνο για να τον γεμίσουμε και αυτόν με άγχος. Ώσπου στον παράλληλο της συνειδητής γνώσης για την ανεπάρκεια του ελεύθερου χρόνου, ο ρεμβασμός έχει χαθεί μαζί με την ανάμνηση και το μόνο που απομένει είναι η απάθεια, καλά κρυμμένη μέσα στη φαινομενική αναστάτωση που προκαλεί το άγχος».
Κάθε λέξη είναι σωστά τοποθετημένη και με το νόημα που έχει για αυτήν που προηγείται κι αυτήν που έπεται. Ο Α.Α. με λίγες λέξεις αποτυπώνει ένα κοινό αίσθημα για τους λαούς του δυτικού κόσμου. Ο δυτικός κόσμος έχει κατακλυσθεί από την τεχνολογία, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Ο δικηγόρος γράφει κάτι πολύ σημαντικό που το υπογραμμίζω: «στον παράλληλο της συνειδητής γνώσης για την ανεπάρκεια του ελεύθερου χρόνου, ο ρεμβασμός έχει χαθεί μαζί με την ανάμνηση και το μόνο που απομένει είναι η απάθεια».
Δεν ξέρω, δεν μπορώ να υπολογίσω, πόσες εκατονταετίες διαρκεί ο δικός μας ύπνος. Το παράδειγμα του Επιμενίδη είναι άκρως παραστατικό. Θέλει να πει, μάλλον, πως αγνοώντας τον χρόνο που… «κυλά» όπως το ποτάμι του Ηράκλειτου μπαίνουμε σε αυτόν εν αγνοία μας νομιζόμενοι πως θα τον προλάβουμε… Δεν ξέρω αν αγχώθηκε ο Επιμενίδης βλέποντας αλλαγμένο τον κόσμο, πάντως εμείς ζούμε σε αυτό που περιγράφει ο Α. Αιμιλιανίδης. Κάθε ανάσα που παίρνουμε δεν περιλαμβάνει ούτε ίχνος ρεμβασμού. Δηλαδή αναστοχασμού της ζωής και του περιεχομένου της. Δεν μπορούμε να απομακρυνθούμε από τις οθόνες σχεδόν καθόλου. Ό,τι γράψουμε, ό,τι διαβάσουμε, δεν θα μας οδηγήσει σε κάποιου είδους ενδοσκόπηση. Βαράμε τα πλήκτρα κι απαντάμε ηλεκτρονικά με φατσούλες ο ένας του άλλου κι αυτό είναι όλο. Όμως το άγχος αυτής της διεργασίας όλο και εγκλωβίζει το άτομο σε μια αόρατη φυλακή που ούτε πόρτες έχει ούτε παράθυρα...Ούτε τοίχους!
Υποταχθήκαμε στην τεχνολογία, όχι γιατί αυτή μας περικύκλωσε αλλά γιατί πιαστήκαμε ανήμποροι πνευματικά να την υποδεχτούμε. Παντού κουμπιά και… ttachhh, ορίζουν την ποιότητα της ζωής μας. Που όσο… περνά, ο τεχνολογικός «χρόνος» μάς παραλύει και ψάχνουμε για ειδικούς για θεραπεία… Μόνο να ξέρετε πως κι αυτοί έχουν τα δικά τους «χρονικά δεσμά»…
