Μπορεί εκεί στην μητέρα… πατρίδα να κάνουν… πάρτι με τις φρεγάτες και τα F16 που βρίσκονται στην Κύπρο, αλλά την ημέρα που θα φύγουν, να δω, τι θα γράψουν… Εκτός κι αν μας εκπλήξει κανένα γεγονός απρόβλεπτο και οι ελληνικές δυνάμεις μας μείνουν εσαεί…
Εκτός από τις ακαταμάχητες υπερβολές που ακούσαμε και διαβάσαμε από τα ελληνικά ΜΜΕ, κάπου κάπου βρίσκεις και κείμενα με νόηση και φρονιμάδα. Στην ιστοσελίδα antifono.gr, βρήκα ένα κείμενο, που ένα απόσπασμά του θέλω να μοιραστώ μαζί σας… Ο Γιώργος Τασούδης, γράφει μεταξύ άλλων: «Ο πόλεμος επιστρέφει διαρκώς στην ανθρώπινη ιστορία σαν ένα σκοτεινό ερώτημα, που δεν παύει, να βασανίζει τη συνείδηση του ανθρώπου. Σε κάθε εποχή, παρά την πρόοδο της επιστήμης, την ανάπτυξη των θεσμών και την επαγγελλόμενη ωριμότητα των κοινωνιών, η ανθρωπότητα εξακολουθεί να βιώνει την ίδια τραγική εμπειρία: την αδελφοκτόνο σύγκρουση. Ο πόλεμος δεν είναι μόνο πολιτικό γεγονός ή στρατιωτική επιχείρηση· είναι πριν από όλα μια βαθιά ανθρώπινη τραγωδία. Είναι η στιγμή, κατά την οποία η ανθρώπινη ύπαρξη απογυμνώνεται από τις βεβαιότητές της και αποκαλύπτει την εύθραυστη και αντιφατική της φύση.
Στο πεδίο της μάχης καταρρέουν οι αφηγήσεις της προόδου. Οι πόλεις ερημώνουν, οι οικογένειες διαλύονται, η καθημερινότητα διαρρηγνύεται από τον φόβο και την απώλεια. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει, ότι κάτω από τα στρώματα του πολιτισμού εξακολουθεί να υπάρχει μια δύναμη καταστροφής, που μπορεί να ενεργοποιηθεί ανά πάσα στιγμή. Έτσι ο πόλεμος λειτουργεί σαν καθρέφτης της ανθρώπινης κατάστασης: αποκαλύπτει ταυτόχρονα το μεγαλείο και την τραγικότητα της ελευθερίας μας.
Η σύγχρονη σκέψη συνηθίζει να ερμηνεύει τον πόλεμο μέσα από οικονομικές, γεωπολιτικές ή ιδεολογικές αναλύσεις. Χωρίς αμφιβολία αυτές οι προσεγγίσεις φωτίζουν σημαντικές πλευρές του φαινομένου…
…Ο πόλεμος επομένως δεν μπορεί να κατανοηθεί πλήρως, αν περιοριστούμε σε στρατηγικές ή πολιτικές αναλύσεις. Είναι ταυτόχρονα και πνευματικό γεγονός. Φανερώνει τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ελευθερίας, την αδυναμία μας να συμφιλιώσουμε την επιθυμία για δύναμη με την κλήση προς την αγάπη.
Ίσως γι’ αυτό η ειρήνη αποτελεί ένα από τα βαθύτερα αιτήματα της ανθρώπινης ιστορίας. Όχι μόνο ως πολιτική κατάσταση, αλλά ως υπαρξιακή ανάγκη. Η ειρήνη, όπως την αντιλαμβάνεται η χριστιανική παράδοση, δεν είναι απλώς απουσία πολέμου. Είναι η αποκατάσταση της σχέσης: του ανθρώπου με τον Θεό, του ανθρώπου με τον συνάνθρωπο και τελικά του ανθρώπου με τον ίδιο του τον εαυτό.
Όσο η καρδιά του ανθρώπου παραμένει αιχμάλωτη της φιλαυτίας, της φιλοδοξίας και της δίψας για κυριαρχία, ο πόλεμος θα συνεχίζει να εμφανίζεται ως πειρασμός της ιστορίας. Όταν όμως η ανθρώπινη ύπαρξη ανακαλύπτει την ταπείνωση, τη συγχώρηση και τη μετάνοια, τότε ανοίγεται ένας άλλος δρόμος.Και ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο μήνυμα της βιβλικής παράδοσης: ότι ο πόλεμος αποκαλύπτει το τραύμα της ανθρωπότητας, ενώ η ειρήνη φανερώνει τον προορισμό της. Διότι εκεί όπου αρχίζει να θεραπεύεται η καρδιά του ανθρώπου, αρχίζει ήδη να θεραπεύεται και η ίδια η ιστορία.
*Ο τίτλος είναι του συγγραφέα Γιώργου Τασούδη
