Δεν νομίζω να υπάρχει λογικός άνθρωπος που να μην ένιωσε άβολα παρακολουθώντας τις παρεμβάσεις στελεχών της Άμεσης Δημοκρατίας το τελευταίο διάστημα στα ΜΜΕ. Να ερωτώνται πώς θα λειτουργήσουν, τι θα πράξουν εφόσον εισέλθουν στη Βουλή και να απαντούν ότι δεν γνωρίζουν. Ή εκείνα τα προσωπικά βιντεάκια των υποψηφίων πλέον βουλευτών που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο. Αυτούς που μέχρι σήμερα διαγωνίζονταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τα clicks, να διεκδικούν ρόλο στην επόμενη μέρα της χώρας. Και από κάτω εκατοντάδες πολίτες να δηλώνουν έτοιμοι να τιμωρήσουν το σύστημα.
Το υφιστάμενο σύστημα έχει, σε μεγάλο βαθμό, απαξιωθεί. Υπάρχει μια ακραία απογοήτευση, μια κλιμακούμενη αποστροφή, μια συσσωρευμένη οργή. Αφού όσοι κλήθηκαν να υπηρετήσουν τη χώρα όλο το προηγούμενο διάστημα, με τις πράξεις και παραλήψεις τους, δημιούργησαν την πεποίθηση ότι εκπροσωπούν τον εαυτό τους ή μεμονωμένα συμφέροντα, παρά τον πολίτη. Ποτέ δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα προβλήματα, ενίοτε έδειξαν και απροθυμία να τα αντιμετωπίσουν. Επιπλέον, ελάχιστοι μπορούν να ισχυριστούν ότι η εικόνα της Βουλής- η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα, η στάθμη της πολιτικής ηθικής- είναι στα επίπεδα που θα έπρεπε. Ούτε η φαιδρότητα, που κάποιοι θυμήθηκαν σήμερα, είναι μονοπώλιο του Φειδία και των υποψηφίων της Άμεσης Δημοκρατίας. Τα παραδοσιακά κόμματα, στο όνομα της πολυφωνίας, επέλεξαν- και με τη συνδρομή του κόσμου εξέλεξαν- διαχρονικά αρκετούς υποψηφίους οι οποίοι πλησιάζουν σε γραφικότητα όσους εμφανίστηκαν το τελευταίο διάστημα, για να πείσουν ότι αυτή η χώρα δεν έχει πάτο. Μπορεί όμως η απάντηση σε αυτό το ανίκανο και εν πολλοίς διεφθαρμένο σύστημα να είναι αυτή η χωρίς όρια γελοιότητα που παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα; Ο κόσμος να επιλέγει να μετατρέψει τη Βουλή σε τσίρκο, για να εκδικηθεί το σύστημα; Και να αδυνατεί να αντιληφθεί ότι τον πρώτο που θα τιμωρήσει είναι τον εαυτό του;
Η επόμενη Βουλή, όπως και κάθε προηγούμενη, θα κληθεί να πάρει αποφάσεις που θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα και το μέλλον των πολιτών της χώρας. Λίγοι θα ισχυριστούν ότι η υφιστάμενη Βουλή λειτούργησε καθ’ όλη τη θητεία της αποτελεσματικά ή υπεύθυνα. Το «νέο» όμως που φιλοδοξεί να πάρει τη θέση του παλιού, δεν υπόσχεται μια πιο αποτελεσματική ή πιο υπεύθυνη λειτουργία της Βουλής. Δεν μιλά για το πώς θα λύσει τα υφιστάμενα προβλήματα. Δεν διεκδικεί μια δικαιότερη κοινωνία. Απλά προτάσσει την τιμωρία του υφιστάμενου συστήματος και μια αδιευκρίνιστη αλλαγή. Πώς θα λειτουργήσει, όμως, αυτό το καινούργιο εφόσον μπει στη Βουλή; Ποια πολιτική πρόταση, ποιες κοινές θέσεις θα ενώσουν την επόμενη μέρα τα άτομα που θα εκλεγούν ως μια ομάδα, ώστε να αποτελέσουν κομμάτι της νέας τάξης πραγμάτων που υπόσχονται; Αλλά και ως μονάδες, στη βάση ποιων θέσεων τα άτομα αυτά θα λειτουργήσουν; Ποιες πολιτικές ιδέες θα υπηρετήσουν την επόμενη των εκλογών; Κυρίως όμως με ποια ικανότητα και ποια πολιτική αντίληψη θα αναλάβουν την ευθύνη της Νομοθετικής Εξουσίας; Για να υπηρετήσουν το κοινό καλό; Με ποια εχέγγυα θα διαχειριστούν πιθανές κρίσεις; Έχουν δείξει αυτοί οι άνθρωποι, είτε μέσω των παρεμβάσεων τους στα ΜΜΕ είτε μέσα από τα προσωπικά βιντεάκια τους, ότι ξέρουν τι θα κάνουν την επόμενη μέρα; Ότι μπορεί να τους εμπιστευτεί κάποιος το μέλλον της χώρας;
Το κύριο επιχείρημα που προβάλλεται από τους υποψήφιους και υποστηριχτές της Άμεσης Δημοκρατίας, είναι ότι αυτοί που είναι σήμερα στη Βουλή απέτυχαν. Άρα γιατί να μην δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό; Και είναι ένα επιχείρημα που ακούγεται λογικό. Μπορεί όμως η αποτυχία του υφιστάμενου συστήματος να φέρνει ως εναλλακτική μια επιλογή τέτοιου επιπέδου; Δηλαδή να προτάσσεται ως επιχείρημα ότι αφού έχουμε δει πού οδηγούν μέτριες έως κακές επιλογές, θα πρέπει πλέον να οδηγηθούμε σε επιλογές ακόμα χειρότερες; Υπάρχει κανείς που μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτές οι στρατιές «τιμωρών» που ετοιμάζονται να πολιτευτούν, θα αλλάξουν την επόμενη μέρα τη Βουλή προς το καλύτερο;
«Αν βαρεθήκατε να σας κοροϊδεύουν, ψηφίστε Άμεση Δημοκρατία» προτρέπει τον κόσμο σ’ ένα βιντεάκι ένα υποψήφιος της. Υπάρχει όμως μεγαλύτερη κοροϊδία από μια ομάδα που διεκδικεί την ψήφο του κόσμου αλλά δεν λέει τι θα κάνει με αυτήν; Που υπόσχεται ότι θα φέρει την άμεση δημοκρατία, αλλά δεν ξεκαθαρίζει τι ποσοστό θα χρειάζεται για να περνά η άποψη του κόσμου και σε ποια θέματα; Όσο ελκυστικό κι αν φαντάζει να τιμωρήσουμε ένα σύστημα που ανακυκλώνει υποσχέσεις και αποτυχίες, όσο εύηχο κι αν ακούγεται το «να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό», αυτό το διαφορετικό- όπως αυτοπροβάλλεται- δεν αποτελεί επιλογή. Η απάντηση στην πολιτική κατάπτωση που βιώνει η χώρα δεν μπορεί να είναι η Άμεση Δημοκρατία. Πολύ απλά γιατί η απάντηση στην πολιτική κατάπτωση δεν μπορεί να είναι περισσότερη πολιτική κατάπτωση.
