Για άλλη μια φορά σε αυτή τη χώρα μας προλαβαίνουν οι εξελίξεις που δεν είναι τίποτα άλλο από τραγωδίες. Στη χώρα που καυχόμαστε για τους ρυθμούς ανάπτυξης και τους δείκτες της οικονομίας, άνθρωποι πεθαίνουν στα συντρίμμια πολυκατοικιών, χωρίς να ξέρουν καν ότι η οικοδομή που πλήρωναν αδρά για να μένουν μέσα, ήταν άκρως επικίνδυνη και ετοιμόρροπη. Στη Λεμεσό των λαμπερών πύργων, των πολυτελών πολυκατοικιών και του πανάκριβου lifestyle, από καιρό εις καιρό μας προκύπτει και μια τραγωδία. Άνθρωποι που καίγονται σε σπίτια που φτιάχτηκαν όπως - όπως, με ευτελή υλικά και με ηλεκτρικά αμφιβόλου ποιότητας, πολυκατοικίες που πέφτουν παρά τις προειδοποιήσεις, εργάτες που σκοτώνονται στο μεροκάματο σε εργοτάξια που μετατρέπονται σε τάφους.
Οι αρμόδιοι, υπεύθυνοι-ανεύθυνοι δεν θα συμφωνήσουν ποτέ ποιος έχει την ευθύνη. Ούτε το πολύ απλό, ότι μοιράζονται όλοι από λίγο. Ο Δήμος έστειλε επιστολή αλλά δεν έμαθε ποτέ τι έγινε με αυτά που ζήτησε, ο ΕΟΑ δεν είχε προσωπικό, αλλά ακόμα και όταν πήγε εκεί, «έδωσε» 90 μέρες και η πολυκατοικία έπεσε στις 15, το υπουργείο τα έκανε όλα σωστά και δεν δέχεται κουβέντα, αλλά σε επιστολές που δεν βλέπουν τη δημοσιότητα παραδέχεται αδυναμίες και η Επιτροπή Εσωτερικών της Βουλής κουνά το δάκτυλο αφού έχουμε εκλογές και δεν υπάρχει περιθώριο αμφισβήτησης του οποιουδήποτε. Οι ιδιοκτήτες δεν ήξεραν, δεν ενημερώθηκαν και σαν σύγχρονοι «Αρτεμάκιδες» σηκώνουν τα χέρια ψηλά… δεν είχαν ιδέα ότι η οικοδομή τους είναι επικίνδυνη. Το μόνο που ήξεραν, ήταν να εισπράττουν 1300 ευρώ το μήνα ενοίκιο ή να κάνουν ανακαίνιση και να βάζουν το ακίνητό τους στο Airbnb για να τα οικονομάνε στο μέγιστο.
Και τώρα τι κάνουμε; Θυμηθήκαμε ξαφνικά να μετρήσουμε τις ακατάλληλες ή επικίνδυνες οικοδομές σε όλη την Κύπρο και διαπιστώσαμε αυτό που ξέραμε. Γερασμένο κτηριακό απόθεμα, νομοθεσία που μπάζει νερά και ιδιοκτήτες που θέλουν κράτος-πατερούλη να τους πάρει από το χέρι. Όμως επειδή περισσότερο αυτό που γίνεται είναι να προσπαθεί ο ένας να ρίξει τη μπάλα στον άλλο και να φύγει από πάνω του την ευθύνη, έχουμε ξανά μπροστά μας το απόλυτο θέατρο του παραλόγου. Από το «δεν έχουμε νόμους, εργαλεία, προσωπικό», περάσαμε φαίνεται το «εκκενώστε άμεσα» και βλέπουμε.
Κόσμος που δεν ήξερε καν ότι μένει σε ετοιμόρροπες οικοδομές, σήμερα ψάχνει να βρει στέγη. Κόσμος που με χίλια ζόρια πληρώνει ένα ενοίκιο λίγο πιο λογικό από τα υπόλοιπα, ξαφνικά βρέθηκε με μια πινακίδα στην είσοδο, ηλικιωμένοι που όχι απλώς δεν έχουν άλλη στέγη, αλλά δεν μπορούν καν να μετακινηθούν. Τι να κάνει όμως ο ΕΟΑ και τι οι δήμοι, όταν το ίδιο το κράτος αντί να ασχοληθεί σοβαρά με το πρόβλημα απλά ψάχνει κάποιον να του το φορτώσει; Άραγε όλες αυτές τις μέρες έδωσε κάποιος οδηγίες στις κοινωνικές υπηρεσίες να δουν το θέμα ή θα περιμένουμε και πάλι να σηκώσουμε συντρίμμια για να βρούμε νεκρούς και να γράφουμε τραγικές σελίδες;
Το ζήτημα αυτό δεν είναι απλά θέμα ενός οργανισμού, είτε αυτός λέγεται ΕΟΑ, είτε Δήμος. Είναι σοβαρό ζήτημα που σχετίζεται άμεσα με τη στεγαστική κρίση που βιώνει η χώρα. Κανείς δεν θέλει να μένει σε κτήρια που θα πέσουν πάνω του, κανείς δεν θέλει να ζει κάπου που στο ισόγειο υπάρχει επιγραφή «επικίνδυνη οικοδομή». Εδώ είναι το κλειδί και μόνο αν ασχοληθεί το κράτος σε αυτή τη λογική, θα έχουμε κάποια ελπίδα για να λυθεί. Μέχρι τότε, απλά θα βγαίνουν ανακοινώσεις, θα γίνονται έρευνες και κόσμος θα κινδυνεύει να θαφτεί στα συντρίμμια του σπιτιού του.
