Άγιος Κωνσταντίνος και Αγίας Ελένης βρίσκεται περίπου τρία χιλιόμετρα ανατολικά της Σουσκιού, σε μια περιοχή όπου η ιστορία της κυπριακής υπαίθρου συναντά τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή παράδοση.
Πρόκειται για ένα μικρό, καμαροσκέπαστο εκκλησάκι, αφιερωμένο στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, το οποίο παρά το μικρό του μέγεθος αποτελεί σημαντικό θρησκευτικό και πολιτιστικό μνημείο της περιοχής.
Το εκκλησάκι έχει εσωτερικές διαστάσεις μόλις 5,80 επί 4,65 μέτρα και καταλήγει ανατολικά σε ημικυκλική αψίδα. Η σημερινή εσωτερική του μορφή δεν είναι η αρχική. Οι παραστάδες και τα τόξα που υπάρχουν στον βόρειο και νότιο τοίχο φαίνεται πως προστέθηκαν μεταγενέστερα, πιθανότατα κατά τον 16ο αιώνα.
Πίσω από αυτές σώζονται ίχνη παλαιότερων τοιχογραφιών. Το στοιχείο που κάνει το μνημείο ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι οι τοιχογραφίες του 16ου αιώνα. Στην αψίδα διακρίνονται παραστάσεις της Μετάληψης των Αποστόλων και Ιεραρχών, ενώ εκατέρωθεν σώζονται μορφές όρθιων Αγίων.
Η ιστορία του ναού, όμως, δεν είναι μόνο ιστορία τέχνης και πίστης. Οι τοιχογραφίες υπέστησαν σοβαρές καταστροφές κατά την περίοδο 1957 - 1974, με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος του ζωγραφικού διακόσμου να έχει χαθεί ή να σώζεται αποσπασματικά.
Έτσι, σήμερα ο επισκέπτης δεν αντικρίζει έναν ναό με ακέραιο τον αρχικό του διάκοσμο, αλλά ένα μνημείο που μέσα από τα εναπομείναντα ίχνη του αφηγείται τη δική του δύσκολη ιστορία. Η σημασία του μικρού ναού δεν περιορίζεται στη θρησκευτική του χρήση.
Αποτελεί ένα ακόμη κομμάτι της μεγάλης εκκλησιαστικής κληρονομιάς της Πάφου και υπενθυμίζει πόσα μικρά ξωκλήσια της κυπριακής υπαίθρου κρύβουν ιστορίες που παραμένουν άγνωστες στο ευρύ κοινό. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μήνυμα από τη Σουσκιού: δεν χρειάζεται ένα μνημείο να είναι μεγάλο για να κουβαλά μια μεγάλη ιστορία.
Το μικρό εκκλησάκι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, με τις φθαρμένες τοιχογραφίες και την απλή αρχιτεκτονική του, αποτελεί έναν σιωπηλό μάρτυρα αιώνων κυπριακής ιστορίας. Πανηγυρίζει στις 21 Μαΐου, ημέρα της εορτής των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
