Το απόγευμα της Τετάρτης 17 Ιουνίου 2026, το αμφιθέατρο Β205 στο κτήριο ΧΟΔ02 του Πανεπιστημίου Κύπρου φιλοξένησε μια ομιλία που ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Με τίτλο «Λες να είναι αυτισμός;» και ομιλήτρια την Καλλιόπη (Κάλλι) Αναγνωστοπούλου, υποψήφια διδάκτορα Κλινικής Ψυχολογίας, η βραδιά συγκέντρωσε σχεδόν 150 ανθρώπους — φοιτητές, επαγγελματίες υγείας, πολίτες, αλλά κυρίως ανθρώπους που ένιωθαν ότι το θέμα τους αφορούσε.
Ξεκινώντας, η ομιλήτρια μοιράστηκε την ιστορία της κλινικής της πρακτικής πριν από 15 χρόνια: «Συνάντησα ένα παιδί που δεν έδειχνε ότι ήταν αυτιστικό. Μιλούσε, με κοιτούσε στα μάτια, ανταποκρινόταν, έδειχνε ενδιαφέρον, μου έκανε ερωτήσεις. Δεν είχε εμφανείς κινητικές διαφορές, δεν παραπονέθηκε για αισθητηριακά ερεθίσματα, δεν ανέφερε τα επίμονα ενδιαφέροντά του. Δεν έκανε τίποτα «παράξενο» — με τα στερεότυπα που ξέρουμε. Κι όμως, το προσωπικό του ιστορικό αποκάλυπτε έναν κόσμο γεμάτο άκαμπτες ρουτίνες, αισθητηριακή υπερφόρτωση, κοινωνική απομόνωση και bullying. Αυτό το παιδί είχε μάθει από πολύ μικρό να κρύβεται. Δεν ήταν ότι δεν είχε χαρακτηριστικά. Ήταν ότι τα έκρυβε για να επιβιώσει. Κι αυτό το παιδί έγινε ενήλικας.»
Μέσα από τη δική του ιστορία και εκατοντάδες άλλες, η παρουσίαση ανέδειξε τα εξής:
Τι καλύφθηκε:
- Τα στερεότυπα και γιατί το 70% των αυτιστικών ενηλίκων παραμένει αόρατο.
- Ο μονοτροπισμός και η διαφορετική αρχιτεκτονική του αυτιστικού εγκεφάλου.
- Το κάλυμμα (masking) — τι σημαίνει να κρύβεις τον εαυτό σου για να επιβιώσεις.
- Μία ζωντανή αναπαράσταση του small talk, που έκανε το masking ορατό και το κόστος του αισθητό.
- Το αισθητηριακό τραύμα και πώς ο μη διαγνωσμένος ενήλικας ζει σε διαρκή υπερένταση.
- Ο λαβύρινθος των λανθασμένων διαγνώσεων και γιατί το σύστημα συχνά αποτυγχάνει.
- Το διπλό πρόβλημα ενσυναίσθησης και η ανάγκη για αλλαγή στην προσέγγιση.
- Η διάγνωση ως απελευθέρωση, όχι ως ταμπέλα.
- Το unmasking ως το μέλλον της ψυχικής υγείας.
Η ανταπόκριση ήταν συγκινητική. Υπήρχαν αμέτρητες ερωτήσεις και ευκαιρίες για συζήτηση. Άνθρωποι έμειναν στο τέλος για να μοιραστούν τις δικές τους ιστορίες, να νιώσουν ότι επιτέλους ακούγονται. Όπως είπε μια συμμετέχουσα: «Επιτέλους κάποιος το είπε».
Η βραδιά αυτή ήταν η αρχή μιας συζήτησης που στην Κύπρο έχει πολύ δρόμο ακόμα. Κάναμε το αόρατο ορατό. Δώσαμε φωνή.
