Η κοινωνία μας χαρακτηρίζεται -ή μάλλον πάσχει- από την επιφανειακή νόσο. Δεν αναφέρομαι μόνο στην Κύπρο. Αναζητούμε τι είναι της μόδας, μυστικές-μαγικές συνταγές, δείκτες σύγκρισης και απλά τρέχουμε να τα αντιγράψουμε. Χωρίς ανάλυση, χωρίς προβληματισμό, χωρίς προετοιμασία και εναλλακτικά σενάρια. Στο τέλος απλά σπαταλούμε πόρους, τα ξεχνάμε όλα και αναζητούμε άλλους στόχους και δείκτες, για να αναρωτηθούμε ξανά τι πήγε στραβά!
Τώρα η ΕΕ τρέχει να ενισχύσει το οπλοστάσιό της. Δεν είμαι ειδικός αλλά πολύ φοβάμαι πως θα πάθουμε το ίδιο με το θέμα της ανταγωνιστικότητας. Ρίξαμε δισ. σε έρευνα και ανάπτυξη για να φτάσουμε τις ΗΠΑ και, στο τέλος, η ΕΕ παραμένει λιγότερο ανταγωνιστική.
Όμως δεν έχουμε προβληματιστεί. Δεν έχουμε μάθει από το πάθημά μας. Γεμίσαμε «ειδικούς» και ειδικούς να μας λένε για τα ντρόουνς, τα έξυπνα οπλικά συστήματα και δεν ξέρω τι άλλο, που έχουν πλέον καθοριστικό ρόλο στον σύγχρονο πόλεμο.
Έτσι άρχισε μια κούρσα εξοπλιστικών προγραμμάτων. Όποιος ξοδέψει περισσότερο. Μάλιστα, η ΕΕ έκανε ακόμη μία σκέψη χωρίς προβληματισμό. Θα χαλαρώσει τους δημοσιονομικούς κανόνες για να ενθαρρύνει τους εξοπλισμούς. Με απλά λόγια, δεν θα είναι πρόβλημα αν το δημόσιο χρέος καταστεί μη εξυπηρετήσιμο, φτάνει να αποκτήσει πολλά όπλα. Το πώς θα τα συντηρεί χωρίς λεφτά ή ποιες θα είναι οι παράπλευρες επιπτώσεις δεν πέρασε από τη σκέψη κανενός.
Οι περισσότερες αυτοκρατορίες κατέρρευσαν λόγω πτώχευσης και όχι γιατί παρουσιάστηκε ένας πολύ πιο ισχυρός εχθρός. Ο εχθρός είχε «καταστεί» πιο ισχυρός γιατί, π.χ., η Οθωμανική Αυτοκρατορία πρώτα πτώχευσε.
Ας δούμε και λίγα πιο σύγχρονα στοιχεία, για όσους πουν πως άλλαξαν οι καιροί.
Ο στρατιωτικός προϋπολογισμός της Ρωσίας πριν από την έναρξη της εισβολής ήταν δεκαπλάσιος από της Ουκρανίας και όμως, δεν ήταν αρκετός.
Ο στρατιωτικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι εκατονταπλάσιος από του Ιράν και όμως δεν ήταν αρκετός.
Αλλά η ΕΕ θα τρέξει να αυξήσει τον προϋπολογισμό της για να εξοπλιστεί. Πόσο θα τον αυξήσει;
Η κύρια απειλή κατά της ΕΕ, μας λένε, είναι η Ρωσία (δεν είναι δική μου θέση). Αν η Ρωσία δεν κατάφερε να πετύχει τους στόχους της έναντι ενός συγκριτικά μικρότερου, μη οργανωμένου, διεφθαρμένου και χειρότερα εξοπλισμένου κράτους, θα το πετύχει έναντι της ΕΕ; Μιας ΕΕ που διαθέτει και πυρηνικά όπλα και (όσο και αν ακούγεται γελοίο σήμερα) βρίσκεται και στο ΝΑΤΟ;
Η ΕΕ θα μπορούσε να βελτιώσει ακόμη περισσότερο την αποτρεπτική της ικανότητα αν λειτουργούσε ως πραγματική ένωση, με ενιαία και ισχυρή διακυβέρνηση και σε θέματα άμυνας. Χωρίς να δαπανήσει σεντ περισσότερο.
Σας το υπογράφω. Θα επενδυθούν πολλά δισ. σε άμυνα. Το ΑΕΠ της ΕΕ θα αυξηθεί, θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας… για κάποια χρόνια. Μετά θα αντιληφθούμε ότι πρέπει να αποπληρωθούν δάνεια, να συντηρηθούν τα επιπρόσθετα και αχρείαστα οπλικά συστήματα και, χειρότερα, η Κίνα και άλλες σοβαρές χώρες θα προοδεύουν οικονομικά και εμείς θα χάσουμε τον πραγματικό πόλεμο. Εκτός αν καταφέρει η ΕΕ να πωλεί σε άλλους όπλα σε πολύ υψηλές τιμές. Με το πλήγμα που δέχτηκαν οι ΗΠΑ και η Ρωσία στο γόητρό τους, παραδέχομαι πως υπάρχει αυτή η ελπίδα. Δεν θα πόνταρα όμως τα λεφτά μου!
Το ερώτημα δεν είναι πόσα θα ξοδέψει η Ευρώπη. Είναι αν θα ξοδέψει και θα οργανωθεί ως Ένωση ή ως 27 φοβισμένα κράτη που αγοράζουν βιαστικά ό,τι είναι της μόδας. Αν ισχύσει το δεύτερο, θα έχουμε περισσότερα όπλα, περισσότερα χρέη και λιγότερη πραγματική ασφάλεια.
