Με τις εκλογές να πλησιάζουν και τον ΔΗΣΥ να συνεχίζει να αδυνατεί να συσπειρωθεί, το κόμμα επέλεξε να ανασύρει από το χρονοντούλαπο τον μπαμπούλα της αριστεράς. Σε αυτό το πλαίσιο ήταν και η συνέντευξη της Αννίτας Δημητρίου στην «Κ» όπου εξήγησε ότι το δίλημμα σε αυτές τις εκλογές είναι ΔΗΣΥ ή ΑΚΕΛ. Προτάσσοντας τις αντίθετες πορείες των δύο κομμάτων όταν κυβέρνησαν. Και επιβεβαιώνοντας ότι η σημερινή ηγεσία έχει ξεμείνει από επιχειρήματα.
Το ΔΗΣΥ ή ΑΚΕΛ είναι ένα δίλημμα που δεν είναι πειστικό. Αυτές οι εκλογές δεν κρίνουν ποιος θα αναλάβει τα ηνία της χώρας. Κρίνουν την εκπροσώπηση στη Βουλή. Αν έρθει πρώτο το ΑΚΕΛ σε αυτές τις εκλογές, δεν θα κυβερνήσει. Ούτε μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι μια έδρα πάνω ή μια έδρα κάτω θα καθορίσει την πορεία των επόμενων χρόνων. Σε μια Βουλή μάλιστα η οποία αναμένεται ότι θα είναι κατακερματισμένη. Είναι ένα δίλημμα το οποίο- μπορεί στο παρελθόν να δούλευε- δεν μπορεί όμως να βρει απήχηση στο σημερινό πολιτικό περιβάλλον. Με εξαίρεση τον πολύ σκληρό πυρήνα του κόμματος ο οποίος, έτσι κι αλλιώς, η λογική λέει ότι βρίσκεται σε εκείνο το ποσοστό που ήδη στηρίζει το κόμμα. Η πρωτιά γίνεται, ελλείψει πραγματικού πολιτικού διακυβεύματος, ο στόχος πίσω από τον οποίο επιχειρείται να κρυφτεί η όποια απώλεια ποσοστών. Κυρίως όμως η έλλειψη πολιτικών θέσεων. Το δίλημμα όμως αυτό αναδεικνύει και ένα άλλο ζήτημα που αμφισβητεί την ειλικρίνειά του. Αφού νιώθει τόσο άβολα ο ΔΗΣΥ με το ενδεχόμενο να έρθει πρώτο κόμμα το ΑΚΕΛ, με ποια λογική τρία χρόνια πριν επέλεξε την ψήφο κατά συνείδηση, όταν μάλιστα το διακύβευμα ήταν η διακυβέρνηση της χώρας; Και γιατί θεωρούν ότι ο μπαμπούλας της αριστεράς μπορεί να δουλέψει, όταν ένα 40% ακολούθησε τότε την επιλογή του υποψηφίου του ΑΚΕΛ;
Δεν είναι όμως μόνο ότι το δίλημμα αυτό δεν στέκει στη βάσανο της λογικής. Είναι και η τεράστια ανακολουθία μεταξύ δεδηλωμένων προθέσεων και προτασσόμενων διλημμάτων. Την ώρα που η πρόεδρος του ΔΗΣΥ δηλώνει απογοητευμένη επειδή από τον προεκλογικό απουσιάζουν οι πολιτικές θέσεις, αναγάγει σε κύριο πολιτικό διακύβευμα των βουλευτικών το «ΔΗΣΥ ή ΑΚΕΛ». Αναδεικνύοντας, πέραν του επικοινωνιακού ζητήματος (σοβαρή δουλειά σε αυτόν τον τομέα δεν φαίνεται να γίνεται), περισσότερο ένα ζήτημα πολιτικό. Νιώθει άβολα ο ΔΗΣΥ σήμερα να μιλήσει για θέσεις, για την επόμενη μέρα. Αισθάνεται πολύ πιο άνετα να καταφεύγει για μια ακόμα φορά σε συνθήματα και διλήμματα του 80 και του 90. Ο κόσμος, όμως, δεν λειτουργεί όπως λειτουργούσε το 80 ή το 90 όπου τα κόμματα νιώθουν πιο άνετα να παραμένουν. Αποστρέφεται την πολιτική και τα κόμματα για συγκεκριμένους λόγους: Για την αδυναμία τους να δώσουν λύσεις στα διαχρονικά προβλήματα, για τη διαφθορά την οποία πλέον κατατάσσει στην κορυφή των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα, για την απόσταση που αισθάνεται ότι τον χωρίζει από το πολιτικό σύστημα. Σε αυτά δεν απαντά ο ΔΗΣΥ. Όπως δεν απαντά και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Θεωρεί ότι είναι αρκετό να επιχειρήσει με συνθήματα 30 ή 40 χρόνων να διεγείρει τα αντανακλαστικά του ψηφοφόρου. Ο κόσμος όμως σήμερα δεν μπορεί να ταυτιστεί με τέτοια διλήμματα.
Το δίλημμα θα μπορούσε να είναι συμπολίτευση ή αντιπολίτευση. Συνέχιση ή αλλαγή πορείας. Τέτοια διλήμματα όμως δεν θα μπορούσε να τα θέσει πειστικά ο ΔΗΣΥ. Διότι τρία χρόνια από το 23 δεν έχει ακόμα αποφασίσει πρακτικά αν είναι συμπολίτευση ή αντιπολίτευση και γιατί, σε αντίθεση με τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου, ο ΔΗΣΥ με τη ρητορική και τις ενέργειες του δείχνει ότι επιθυμεί συνέχιση της ίδιας πορείας.
Ακόμα, όμως, και να δουλέψει σε κάποιο βαθμό αυτό το δίλημμα, το κόμμα ηττάται πολιτικά. Επειδή, με συνθήματα όπως αυτά, δείχνει ότι στερείται επιχειρημάτων. Πως έχει ξεμείνει από όραμα. Κυρίως όμως ότι δεν έχει τίποτε που να τον διαφοροποιεί. Επιβεβαιώνοντας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι αυτή η απαξίωση της πολιτικής ζωής, η ανεπάρκεια, η απουσία πολιτικών θέσεων, το απολιτίκ, δεν είναι άσχετα με το κόμμα της δεξιάς. Ο «adult in the room» όπως αρέσκονται να λένε στο κόμμα δείχνει να ψάχνει τρόπους να βγει από το δωμάτιο.
«Χάσαμε μια μεγάλη ευκαιρία σε αυτή την προεκλογική διαδικασία να επικεντρωθούμε στην ουσία μακριά από εντυπώσεις και κατηγορίες», είπε στη συνέντευξή της η Αννίτα Δημητρίου. Σε αυτή την προεκλογική όμως όπου ίσως να ακούστηκαν οι λιγότερες θέσεις από ποτέ, συνέβαλε και ο ΔΗΣΥ. Ο οποίος όντως έχασε μεγάλη ευκαιρία. Να μιλήσει για τα μεγάλα ζητήματα, για το πώς βελτιώνεται η κατάσταση της χώρας, να διαφοροποιηθεί από ένα σύστημα που δείχνει αδύναμο να παίξει με όρους της εποχής. Να δώσει ελπίδα και προοπτική. Ακριβώς επειδή, αντί πολιτικών θέσεων, επέλεξε να προτάξει διλήμματα τα οποία ελάχιστα προσφέρουν στον δημόσιο διάλογο. Ελάχιστα απασχολούν τον κόσμο.
Τέτοια συνθήματα απλά δείχνουν ότι αδυνατεί να λειτουργήσει στο σημερινό περιβάλλον, αρνείται να λειτουργήσει πολιτικά. Ανάγοντας διλήμματα όπως αυτά σε πολιτική πρόταση. Το μόνο που επιτυγχάνει όμως είναι να επιβεβαιώνει πως, όσο και να θέλει να παρουσιάζεται ως η απάντηση, είναι και αυτός μέρος ενός απόλυτα προβληματικού συστήματος. Ενός συστήματος που αρνείται να εκσυγχρονιστεί. Κυρίως όμως αρνείται να ακούσει.
https://x.com/AntonisPolydoro
