Της Μαρίας Θεριστή
Δεν είχαν πάντα όλες οι εκστρατείες ένα Άγιο κάπου εκεί ανάμεσα, ή έναν άγιο σκοπό, ή μέσα που αγιάζονταν.
Ούτε αυτή, που εκπνέει με την επίγευση προπαραδείσιας ειδυλλιακότητας, μηνύματος κρυμμένου σε μπουκάλι.
Δεν υποψιαζόμασταν εύκολα, πως ως απότοκο αυτής θα εισαγόταν οριστικά πλέον στην κυκλοφορία, το νέο μοντέλο Όσίου: Εις νήσον, που καθόλου τυχαία, την είπαν των Αγίων.
Εις νήσον όπου επιχωρίαζαν καιρό, στα αγιασμένα χώματα τούτα, τα πρότυπα του προκομμένου, του ενάρετου «καλούκαγαθού», και προπάντων ευπροσάρμοστου, έτσι που παράγουμε πλέον «Αγιούθκια» και / ή «Οσιούθκια», εκτός από την ευρηματικότητα στις συνταγές για στρουφούθκια.
Χρόνους πολλούς μετά που συνηθίσαμε να παντρευόμαστε κυρίως με κριτήριο το καλό παιδί και την καλή κοπέλα.
Φταίει και που δεν κάναμε οικογένεια από σκέτο έρωτα, αλλά την καταστρώναμε σχεδόν πάντα, με τον καλόν το γαμπρό.
Το χαμηλοβλέπον, ενάρετο καλό παιδί/νυμφίο, αυτό που επιλέγουν στη Νήσο, οι μέντορες και οι κήνσορες για την αυλή τους, ενώ μόνο στη Νήσο, οι γονείς του, ονειρεύονται τη μέρα που θα γίνει σαν τον «μάστρο» του ή έστω να του συμπεθεριάσει, χωρίς άλλο σχετικό προσόν.
Από την εκστρατεία αυτή και από την επιχειρούμενη εκδίκηση του «καλού παιδιού» και της γυφτιάς που τραγουδήθηκε στον δίσκο του Ρασούλη, όλοι θα έχουμε γίνει πιο σοφοί, ξέροντας πόσο εύκολα κυκλοφορεί πλέον ένας δίσκος με ελαφρολαϊκές επιτυχίες ή ένας Αστερίκκος (κυπριακός Αστερίξ) σε νέες περιπέτειες.
Την επόμενη φορά, θα τα αναγνωρίσουμε ίσως και νωρίτερα τα συμπτώματα του ενάρετου βίου με τις παρενέργειες τους.(«Χρόνους πολλούς μετά την αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν» Άξιον Εστί.).
Χρόνους πολλούς μετά την πονηρία που την είπανε αγιοσύνη και συνομώτησαν.
Χρόνους πολλούς μετά την ασυναρτησία και τα μασημένα λόγια που τα είπανε ομιλία, τύπου free styler.
Χρόνους πολλούς μετά την ομαδική πλάνη που την είπανε γελαστό παιδί και του στείλανε προξενιά για την κόρη τους.
«Και μετά θα μιλήσει, να πει: Εξόριστε ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;» (Άξιον Εστί, Τα Πάθη, Ανάγνωσμα Έκτο, Προφητικόν)
-Βλέπω μια μουγγή συνωμοσία, που θα ήθελε να εμφιλοχωρήσει με την ηθική της, με τις γνώσεις και τα βιβλία της στις κάσσιες τα χιλιάδες, ως το προικώον της εποχής ενός παράξενου χόρτου που φυτρώνει αβρόχοις ποσίν.
- Βλέπω, όποτε δε παρίσταται ανάγκη περί του αγώνος να διατρανώσει, στην κακοτράχαλη εκστρατεία, αυτή την αγιοσύνη να μιλά, σκύβοντας το κεφάλι, μπας και το εκλάβουν ως ταπεινότητα αντί απορία ψάλτου. Βλέπω να ανασηκώνεται συχνά από την καρέκλα ωσάν αυτή να φέρει καρφιά, ( άραγε γιατί ακουμπά κάθε τόσο τα χερούλια σαν να θέλει να εγερθεί και να το σκάσει;) αποφεύγoντας την πολλή βλεμματική επαφή, για να μην προδωθεί από τη μεγαλύτερη εχθρά: του σώματος τη γλώσσα.
Είναι αυτό ένα επίπεδο chakra, που προσεγγίζεται λένε οι γκουρού, ύστερα από κατάποση έξι χιλιάδων περίπου βιβλίων και γίνεται νέο μοντέλο υποψηφιότητας.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που σας κύταξε στα μάτια κάποιος με τόσα chakra ανοικτά και τον πιστέψατε μέχρι τέλους επειδή μέχρι και σε βαθύ κάθισμα έβαζε τα γόνατα του, για να μιλά σκύβοντας στα μικρά παιδάκια των οπαδών;
Την πονηρία που αντιγράφει την Μίτλετον του Μπάκιγχαμ, στην επικοινωνία, χωρίς να πληρώνει επικοινωνιολόγο, είναι που πάει γυρεύοντας, να συναντήσει το γονιδιακό κατάλοιπο: Αυτήν που συγχέει την πονηρία με τα ανοικτά chakra, την απευθείας πνευματική σύνδεση με Σκήτες του Άθω με την τακτική «χάλουππα-χάλουππα» και το «χάλουππα-χάλουππα» με το βήμα Νουρέγιεφ.
Η αγιοσύνη πλέον ως προϊόν, πλασάρεται προς κυπριακό ποίμνιο, με κομποσχοίνι που θέλουν να το φαντάζεσαι κρυμμένο από σεμνότητα, κάτω από το μανίκι.
Τώρα πια, το empathy βλέμμα του εξυπονοουμένως βαθειά θρησκευόμενου, ταπεινού συγανοπόταμου, «νέου μυαλού» είναι αυτό που υπνωτίζει και αποκοιμίζει την αρχαία σοφία περί του «too good to be true».
Αυτό το μοδάτο πλέον empathy βλέμμα χωρίς βλεμματική επαφή, φοριέται και σε Chanel, αλλά και σε προβιά αρνιού, που για περισσότερες λεπτομέρειες πρέπει να ανατρέξεις εις Αίσωπον.
Η τυχόν ανάδειξη των τυχαίων, υποστυλώνεται από τον ευσεβή πόθο, για τα «τυχαία» και «τυχερά» στα οποία οι οπαδοί της σκέτης ομορφιάς ελπίζουν πως υπάρχουν διαθέσιμα ακόμα.
Οι ίδιοι οπαδοί της, οι οποίοι στηρίζουν τη λογική της σκέτης ομορφιάς και στο σκεπτικό : «Γιατί οι άλλοι εν καλλύττεροι που μας»; (Κι επειδή οι άλλοι έννεν καλλύττεροι, μπορεί να σας λάχει τζαι σας κανένα τυχερό).
(Αφού άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και το moto «χάλουππα- χάλουππα», εκφράζει την ελπίδα της απόλυτης διάψευσης του «αγαθά κόποις κτώνται», αλλά και την ανάδειξη του απόλυτα κυπριακού, «κτώνται και άκοπα»).
Αρκεί ένα φουλάρι διαβασμένο από γέροντα, να σου προσδίδει την καταδεκτικότητα, την πραότητα και την άσκηση στο lifestyle του πνευματικά υπεράνω.
Αρκεί τακτικός κυριακάτικος εκκλησιασμός και αγία οικογένεια για να ξεκινήσεις εντυπωσιάζοντας τους πάντες με την απλότητα σου, ως πολύτεκνος με φθηνό αυτοκινητάκι και τελικώς να εκκλησιάζεσαι μια δεκαετία μετά, εξερχόμενος από λιμουζίνα.
Περιβεβλημένος από την υποστήριξη όσων θέλουν να αλλάξουν ζυγό διά της στρατηγικής «χάλουππα».
Θυμήσου την ώρα τούτη της τραγελάφου, πού ξανασυνάντησες ξανά το στυλάκι " χάλουππα- χάλουππα". Αν ήταν κάπου που πήγες για businesses και καθόταν μπροστά από γραφείο με εικονίτσες και Παναγίτσες, με ασημί κορνίζες οικογενειακής φωτογένειας και γιατί εσύ είχες ανάγκη να πιστέψεις τον φέρελπι, τον καινούργιο στο παζάρι, να κάνεις δουλειές μαζί του ή να πας στη δούλεψη του και αν σου έδωσε ότι σου έταξε.
Που αν σε ρωτήσουν ποτέ τι σου ενέπνευσε, το μόνο που θα έχεις να πεις, είναι αυτό το κυπριακό αποτύπωμα στο οποίο επένδυσε: Το αξεπέραστο αξίωμα του μεταμοντέρνου θράσους: «Γιατί τούτος εν καλλύτερος που μας ;»
«Ενταλως σιόρ μαγειρεύει χαλουππόσουπα; και νηστήσιμη και light και πνευματική;»
(Κύριε, βόηθα να μη ζήσουμε ποτέ μια κάποια Αγία Θητεία, καταναλώνοντας χαλουπόσουπες, να μη θυμόμαστε ποτέ άλλη τέτοια ομαδική πλάνη).
Ύστερα από τόσο λιβάνι και αγιαστούρα, μπορεί και να νοσταλγήσεις το φούλι στην αυλή που σου φαινόταν ντεμοντέ ή να εύχεσαι να ήξερες έγκαιρα πως τα τριαντάφυλλα Αγρού δεν φέρουν αγκάθια.
