Σε «παρατεταμένο αδιέξοδο, το μακροβιότερο από ποτέ» βρίσκεται το Κυπριακό, ανέφερε ο ΓΓ του ΑΚΕΛ Στέφανος Στεφάνου, μιλώντας στην εκδήλωση μνήμης για τους Μισιαούλη και Καβάζογλου, επισημαίνοντας ότι «δεν διαφαίνεται προοπτική επανέναρξης των διαπραγματεύσεων». Όπως τόνισε, η τακτική των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης «έχει αποτύχει» και αντί να δημιουργεί προοπτική «μετατράπηκε σε εμπόδιο», υπογραμμίζοντας πως «έφθασε η ώρα να πάμε κατευθείαν στην ουσία του Κυπριακού», με καθαρή στρατηγική και πρωτοβουλίες, μακριά από «αμφισημίες και μεγαλοστομίες».
Αυτούσια η ομιλία του ΓΓ του ΑΚΕΛ
Συμπατριώτισσες και συμπατριώτες,
Φίλες και φίλοι,
Και φέτος βρισκόμαστε εδώ στο Δάλι για να τιμήσουμε με σεβασμό και συγκίνηση τη μνήμη των συντρόφων μας, Κώστα Μισιαούλη και Ντερβίς Αλή Καβάζογλου. Των δύο γνήσιων παιδιών της Κύπρου μας, οι οποίοι με τη θυσία τους φώτισαν τον δρόμο του αγώνα για την κοινή μας πατρίδα.
Δύο συμπατριώτες μας από διαφορετικές κοινότητες, αλλά με κοινό όραμα. Δύο άνθρωποι που τόλμησαν να σταθούν απέναντι στο μίσος, στον φανατισμό και στη διχοτόμηση. Που ύψωσαν τη φωνή της αριστερής συνείδησής τους σε μια εποχή που κυριαρχούσε ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία.
Η θυσία τους δεν ήταν απλώς μια τραγική στιγμή της ιστορίας. Ήταν μια συνειδητή στάση ζωής απέναντι στον εθνικισμό, στον διαχωρισμό και στη βία. Σε μια εποχή που άλλοι ύψωναν τείχη, εκείνοι έκτιζαν γέφυρες.
Η δολοφονία τους δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Ήταν μια προσπάθεια των ακροδεξιών εθνικιστών να φιμωθεί η ελπίδα. Να διαγράψει τα παραδείγματα της ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ήταν μια απόπειρα ο φόβος να καθυποτάξει την αντίσταση. Να κυριαρχήσει το μίσος αντί της αλληλεγγύης. Να επικρατήσει ο διαχωρισμός αντί της ενότητας.
Όμως, απέτυχαν!
Απέτυχαν, γιατί πίσω από τους Μισιαούλη και Καβάζογλου πορεύτηκαν, και συνεχίζουν να πορεύονται, χιλιάδες συμπατριώτες και συμπατριώτισσες που μοιράζονται το ίδιο όραμα των ηρώων μας: το όραμα της κοινής πατρίδας.
Τη θυσία των Μισιαούλη και Καβάζογλου δεν την αφήσαμε να ξεχαστεί. Αντίθετα, τη μετατρέψαμε σε σύμβολο. Τη μετατρέψαμε σε φάρο που φωτίζει τον δρόμο του αγώνα για επανένωση, για μόνιμη ειρήνη, για συνεργασία μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων στο πλαίσιο του δικοινοτικού κυπριακού κράτους.
Οι Μισιαούλης και Καβάζογλου, παραμένοντας αταλάντευτα πιστοί στα ιδανικά του ΑΚΕΛ και της Αριστεράς, δίδαξαν ότι η Κύπρος ανήκει στους ανθρώπους της, ανήκει στον λαό της: Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Αρμένιους και Λατίνους.
Δίδαξαν ότι η πραγματική, η γνήσια πατριωτική στάση δεν είναι ο εθνικισμός και η μισαλλοδοξία, αλλά ο αγώνας για ειρήνη, δικαιοσύνη και συμβίωση των δύο κυπριακών κοινοτήτων.
Σήμερα, σε μια εποχή που το Κυπριακό παραμένει άλυτο και η προοπτική επανένωσης δοκιμάζεται, οφείλουμε να αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια: Πού βρισκόμαστε σε σχέση με το όραμα της λύσης;
Το Κυπριακό παραμένει σε παρατεταμένο αδιέξοδο. Το μακροβιότερο από ποτέ. Και, δυστυχώς, δεν διαφαίνεται προοπτική επανέναρξης των διαπραγματεύσεων. Η τακτική της επικέντρωσης σε ΜΟΕ είναι προφανές ότι έχει αποτύχει. Αντί να δημιουργεί προοπτική μετατράπηκε σε εμπόδιο. Έφτασε η ώρα να επιχειρήσουμε να πάμε κατευθείαν στην ουσία του Κυπριακού διαφυλάσσοντας, βεβαίως, το διαπραγματευτικό κεκτημένο που έχει δημιουργηθεί με πολύ κόπο και δουλειά όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Το παρατεταμένο αδιέξοδο παγιώνει την τουρκική κατοχή μέρα με τη μέρα. Η διχοτόμηση, αντί να αντιμετωπίζεται ως προσωρινή ανωμαλία, κινδυνεύει να γίνει μόνιμη πραγματικότητα.
Την ίδια ώρα, η Τουρκία επιμένει σε λύση δύο κρατών υπονομεύοντας τη συμφωνημένη βάση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση επιβάλλεται μια αποφασιστική, συνεπής και ενεργητική στρατηγική από τη δική μας πλευρά για επανέναρξη των συνομιλιών, η οποία να χαρακτηρίζεται από καθαρά μηνύματα και πρωτοβουλίες, χωρίς αμφισημίες και μεγαλοστομίες. Αυτό που προέχει είναι η λύση και όχι το χάιδεμα των αυτιών συγκεκριμένων ακροατηρίων ενόψει εκλογών. Βουλευτικών και προεδρικών.
Είναι με ανησυχία που διαπιστώνουμε ότι αυξάνονται οι φωνές που επενδύουν στον εθνικισμό και στον διαχωρισμό, που καλλιεργούν την καχυποψία μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, αντί να οικοδομούν εμπιστοσύνη.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, η εμπλοκή της Κύπρου σε ευρύτερους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς στην περιοχή και η υιοθέτηση της λογικής των αξόνων, όχι μόνο συντηρούν τους κινδύνους για τον λαό μας, αλλά προκαλούν και νέους. Την Κύπρο μας την οραματιζόμαστε ως γέφυρα ειρήνης και συνεργασίας και όχι ως αβύθιστο αεροπλανοφόρο για ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, το μήνυμα της θυσίας του Μισιαούλη και του Καβάζογλου γίνεται πιο επιτακτικό από ποτέ.
Αυτό το μήνυμα μάς καλεί:
· Να απορρίψουμε τη διχοτόμηση.
· Να επιμείνουμε σε λύση που επανενώνει τον τόπο και τον λαό μας.
· Να ενισχύσουμε τη συνεργασία ανάμεσα στις δύο κοινότητες.
· Να αντισταθούμε στον εθνικισμό, απ’ όπου κι αν προέρχεται.
· Να μην ενδώσουμε στις ψευδαισθήσεις που κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν με τους μικρομεγαλισμούς τους και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.
Η πραγματική τιμή προς τους ήρωές μας δεν είναι τα λόγια. Είναι η πράξη.
Είναι η συνέχιση του αγώνα τους. Είναι η διατήρηση της προοπτικής της επανένωσης, ακόμη κι όταν άλλοι την εγκαταλείπουν.
Ο Μισιαούλης και ο Καβάζογλου δεν συμβιβάστηκαν με τον διαχωρισμό. Δεν φοβήθηκαν να πάνε κόντρα στο ρεύμα της εποχής τους.
Το ερώτημα είναι: Θα το κάνουμε εμείς σήμερα;
Η απάντησή μας είναι αποφασιστική και καθαρή: δεν πρόκειται ποτέ να συμβιβαστούμε με τη διχοτόμηση. Θα συνεχίσουμε να υπηρετούμε την πολιτική της λύσης και επανένωσης, την οποία οι ήρωές μας έκαναν πράξη δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους. Αυτή η πολιτική στηρίζεται πρωτίστως στην ευθύνη έναντι του τόπου και του λαού μας.
Και εδώ ακριβώς αναδεικνύεται μια άλλη, βαθύτερη διάσταση της κληρονομιάς που μας άφησαν οι Μισιαούλης και Καβάζογλου.
Η πολιτική δεν είναι διαχείριση της καθημερινότητας ούτε άσκηση δημοσίων σχέσεων. Δεν είναι ισορροπίες για το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος, ούτε τυχοδιωκτική προσαρμογή στις συγκυρίες εγκαταλείποντας διαχρονικούς στόχους.
Η πολιτική είναι ευθύνη.
· Ευθύνη απέναντι στον τόπο.
· Ευθύνη απέναντι στον λαό.
· Ευθύνη απέναντι στην ιστορία, αλλά και στις επόμενες γενιές.
Σε έναν τόπο μοιρασμένο, με κατοχή και εκτεταμένη γραμμή κατάπαυσης του πυρός, αλλά και ενώπιον άλλων μεγάλων προβλημάτων και προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε, η πολιτική οφείλει να έχει πυξίδα και προσανατολισμό. Να μην ακολουθεί τα γεγονότα, αλλά να τα διαμορφώνει. Να μην εγκλωβίζεται στη στασιμότητα, αλλά να ανοίγει δρόμους.
Αυτό ακριβώς είναι που δίνει νόημα στην πολιτική:
· Η προθυμία να αναλαμβάνεις το κόστος για το κοινό καλό.
· Να λες αλήθειες, ακόμη κι όταν είναι δύσκολες.
· Να επιμένεις σε αρχές, ακόμη κι όταν δεν είναι δημοφιλείς.
· Να καταθέτεις συγκεκριμένες προτάσεις για επίλυση των προβλημάτων.
Αυτό κάνει διαχρονικά το ΑΚΕΛ στην εκατοντάχρονη ιστορία του. Αυτό είναι σημαντικό στοιχείο της μεγάλης προσφοράς του στον τόπο. Το ΑΚΕΛ είναι παράγοντας σταθερότητας και προόδου αφού εργάζεται πάντοτε για την κοινωνία και όχι για τα μεγάλα συμφέροντα των λίγων και προνομιούχων.
Σήμερα, που η εικόνα επισκιάζει την ουσία, περισσότερο από ποτέ έχουμε ανάγκη από μια πολιτική:
· που υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι την εικόνα,
· που χτίζει προοπτική και δεν διαχειρίζεται απλώς τα αδιέξοδα,
· που με σοβαρότητα καταπιάνεται με την επίλυση των προβλημάτων,
· που ενώνει αντί να διχάζει.
Εμείς πάντοτε ενώνουμε τον κόσμο και δεν τον διχάζουμε. Ακόμα και όταν οι φασίστες μασκοφόροι του Γρίβα δολοφονούσαν και κακοποιούσαν μέλη και υποστηριχτές μας, εμείς πάντοτε υπερβαίναμε τις προκλήσεις για το καλό του λαού μας. Αυτή η διαχρονική στάση του Κόμματός μας δεν αποτελεί αδυναμία. Αντίθετα, αποτελεί δύναμη. Δύναμη που την αντλούμε από τον λαό. Αυτή τη δύναμη τη μετατρέπουμε σε πράξεις για το καλό της Κύπρου μας, της κοινωνίας μας, των εργαζομένων και των απλών ανθρώπων.
Εμείς στεκόμαστε αντάξιοι της θυσίας των Μισιαούλη και Καβάζογλου και διατηρούμε την έννοια της ευθύνης στο επίκεντρο της πολιτικής μας πράξης.
Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα διαφορετικό μέλλον για την πατρίδα μας.
Τιμώντας, λοιπόν, τη μνήμη των δύο ηρώων μας, οφείλουμε να συνεχίσουμε να δίνουμε περιεχόμενο στη λέξη «επανένωση». Να μετατρέπουμε τη λύση του Κυπριακού από σύνθημα σε πολιτική πράξη.
Έτσι κάναμε κι έτσι θα συνεχίσουμε να κάνουμε, γιατί για εμάς πάνω απ’ όλα είναι η Κύπρος και ο λαός μας.
Αυτό είναι το χρέος μας έναντι στη θυσία των ηρώων μας.
Αυτό είναι το δικό μας στοίχημα απέναντι στην ιστορία. Ένα στοίχημα που θα το κερδίσουμε με τους σκληρούς μας αγώνες!
Ζήτω η Κύπρος μας!
Ζήτω ο λαός μας!
Αθάνατη η μνήμη των ηρώων μας!
