Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της περασμένης Κυριακής επιβεβαιώνουν, για μιαν ακόμη φορά, ότι στην Κύπρο έχουμε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία, προσκολλημένη στις παλιές της συνήθειες και που αντιδρά σε κάθε προσπάθεια αλλαγής. Λειτουργεί μια αδράνεια σε πλείστα κοινωνικά φαινόμενα που δύσκολα ανατρέπεται. Στην περίπτωση της κομματικής συμπεριφοράς, τα δύο μεγάλα παραδοσιακά κόμματα του τόπου όχι μόνον άντεξαν και διατήρησαν τη δύναμή τους αλλά και την αύξησαν. Το κέντρο βάρους του κομματικού χάρτη μετατοπίζεται σαφώς προς τα δεξιά και μάλιστα με ενίσχυση των εθνικιστικών δυνάμεων. Τα τρία δεξιά κόμματα που αντιπροσωπεύονται στο Κοινοβούλιο, ΕΛΑΜ, ΔΗΣΥ και το κεντροδεξιό ΔΗΚΟ, έχουν συντριπτική υπεροχή σε έδρες έναντι της Αριστεράς, ΑΚΕΛ και των δύο άλλων κεντρώων, αν μπορείς να τα πεις έτσι, κομμάτων. Συνεπώς το πολιτικό παιγνίδι βρίσκεται στα χέρια της Δεξιάς και στις σχέσεις εξάρτησης των κομμάτων που τη συναποτελούν.
Παρ' όλο που οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ανατροπή του συνηθισμένου πολιτικού σκηνικού με τα δύο μεγάλα κόμματα να συρρικνώνονται, εν τούτοις τα εκλογικά αποτελέσματα δεν έδειξαν κάτι τέτοιο. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε δύο κυρίως λόγους: Πρώτον, οι δύο μεγάλοι οργανωμένοι πόλοι της πολιτικής μας ζωής έθεσαν σε λειτουργία τις τελευταίες βδομάδες προ των εκλογών τους πανίσχυρους κομματικούς τους μηχανισμούς και μάζεψαν όλες τις ψήφους τους, και αυτές που θα πήγαιναν στα μικρότερα κόμματα, ΕΔΕΚ, Οικολόγους, ΔΗΠΑ, ή σε νεοσύστατους πολιτικούς σχηματισμούς. Η κινητοποίηση των μηχανισμών που αποτελούν τον πυρήνα των πελατειακών σχέσεων των μεγάλων έφερε τα γνωστά αποτελέσματα, οι μικροί έμειναν εκτός Βουλής και αυτό αποτελεί πλήγμα για τη Δημοκρατία γιατί αν έμπαιναν στη Βουλή μπορούσαν να συνεισφέρουν με προοδευτικές και μεταρρυθμιστικές ιδέες. Δεύτερον, οι ψηφοφόροι βρέθηκαν ενώπιον ενός διλήμματος το οποίο έθετε σαν επωδό σε όλες της τις δηλώσεις η ΠτΒ: Θέλετε την τοξικότητα, τον διχασμό, τον μηδενισμό, τη μιζέρια και την καταστροφή των θεσμών ή τη σοβαρότητα, την ασφάλεια, την κατοχύρωση όσων καταφέραμε να πετύχουμε; Η επιχειρηματολογία αυτή δούλεψε και σημαντικό μέρος του λαού δεν αντιπροσωπεύεται στη Βουλή.
Το σημαντικότερο πολιτικό μήνυμα αυτών των εκλογών είναι η πλήρης κανονικοποίηση του ΕΛΑΜ το οποίο αντιμετωπίζεται ανάλογα με τον αριθμό των βουλευτικών του εδρών και όχι ανάλογα με τις θέσεις του οι οποίες συγκρούονται με όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τώρα πια αποτελεί ένα κόμμα της ευρύτερης Δεξιάς. Με πρώτο στις προτεραιότητές του ως θέμα αιχμής το μεταναστευτικό και εκμεταλλευόμενο τη θρησκοληψία του απλού κόσμου κατάφερε να κερδίσει εύκολα ψήφους. Σε αυτό βέβαια βοήθησε και η μεταναστευτική πολιτική του Προέδρου Χριστοδουλίδη και η εν γένει φιλική του στάση απέναντι στο ακροδεξιό κόμμα.
Το ΕΛΑΜ, που είναι ο μεγάλος νικητής των εκλογών, εδραιώνεται για καλά ως τρίτος πολιτικός πόλος και τώρα είναι ήδη πολύ αργά να αντιμετωπιστεί. Δεν πήραμε το μάθημα από τον Έλληνα Πρωθυπουργό που έστειλε στη φυλακή τη «Χρυσή Αυγή» να κάνουμε το ίδιο όταν πρωτοεμφανίστηκαν με ξυλοδαρμούς και βανδαλισμούς. Εκείνο που μετρά τώρα είναι οι οκτώ βουλευτές του και όχι οι αντιανθρώπινες θέσεις του. Να μην μας ξεγελά το γεγονός ότι άλλαξαν μεθόδους, έβγαλαν τις μαύρες στολές, δεν ξυλοφορτώνουν, δεν χρησιμοποιούν βία. Οι αρρωστημένες πεποιθήσεις τους είναι πάντοτε οι ίδιες. Μπορεί να λένε ψέματα και να απαρνούνται το εγκληματικό παρελθόν τους, όμως τα γεγονότα παραμένουν και είναι αδιάψευστα. Όλα τα υπόλοιπα κόμματα οφείλουν να τους απομονώσουν, μη συνεργαζόμενα σε κανένα ζήτημα μαζί τους, κατά μείζονα δε λόγο για την προεδρία της Βουλής. Οποιαδήποτε συνεργασία μαζί τους τούς δίνει υπόσταση και τους ενισχύει.
Τα αποτελέσματα των εκλογών διαφοροποιούν και τις συνθήκες για τις προεδρικές εκλογές του ’28. Η συνολική απώλεια της εκλογικής δύναμης των κομμάτων που αποτελούν τον κυβερνητικό συνασπισμό ανέρχεται στο 8% του συνόλου. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο ΔΗΣΥ είναι αυτή τη στιγμή η πρώτη πολιτική δύναμη, με ποσοστό πέραν του 27%, δημιουργούν νέο σκηνικό και άλλα δεδομένα και δύσκολα θα αποφασίσει να μην έχει τον δικό του υποψήφιο.
