Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια… Το ακούσαμε χιλιάδες φορές, αλλά η φωτογραφία μέσα από το… ιατρείο που άφησε την τελευταία του πνοή ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν σηκώνει ούτε... λίγα λόγια. Ούτε σε ιερό σε εκκλησία δεν υπάρχουν τόσα πολλά εικονίσματα! Το ένα στοιβαγμένο πάνω στο άλλο, έτσι που να φαίνονται συμπαγή και σταθερά. Εικόνες αγίων, αποστόλων, Παναγίες όλων των… ειδών. Και γιατί παρακαλώ ένα…επιστημονικό ιατρείο να φορτώνει τους τοίχους του με τόσα εικονίσματα. Α! Χθες σε ένα ρεπορτάζ από το περιβόητο ιατρείο άρπαξε το μάτι μου και μια προτομή του Ιπποκράτη...
Απ' όλα έχει ο μπαξές. Όποιος... τρωγόταν να κάνει μια θεραπεία έπρεπε να νιώθει πως έχει και την ευλογία όσων πιο πολλών Αγίων γινόταν. Να εξηγούμαστε. Δεν έχω τίποτα με τα εικονίσματα που ο κάθε χριστιανός μπορεί να έχει στους τοίχους του σπιτιού του. Ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει όπου και όπως θέλει.
Αλλά οι… εξαιρετικοί γιατροί της Καρνεάδου έβαζαν τα δεκάδες εικονίσματα, έτσι, που να τα βλέπει ο ασθενής ή ο επισκέπτης και να νιώθει ευλογημένος… Δεν θα ρωτήσω τι γυρεύει ο επιστήμονας Ιπποκράτης μέσα σε όλο αυτό πανάγιο εικονοστάσι; Μα γι' αυτό. Ο ασθενής θα έπρεπε να βλέπει ότι η επίσκεψή του στο πειραματικό αρπακτικό τάχα «ιατρείο» έχει την πλήρη καθαγιασμένη προστασία. Από όσα βγαίνουν συνέχεια στο φως της δημοσιότητας, δεν υπάρχει ούτε μια στο εκατομμύριο που να βεβαιώνει πως οι δυο φυλακισμένοι «ιατροί» δεν έκαναν τον τσαρλατανισμό «ευλογημένο από τους πανάγιους αποστόλους και αγίους μας».
Τώρα όλοι βγαίνουν και μιλούν για τσαρλατανισμό. Τόσοι και τόσοι πέρασαν από το εργαστήριο πειραμάτων της οδού Καρνεάδου. Ουδείς δεν υποψιάστηκε το παραμικρό, ουδείς το έψαξε έστω και ελάχιστα, παραμόνο η ματαιοδοξία της ευεξίας και της μακροζωίας καθήλωνε τους πάντες στο κρεβατάκι της… αθανασίας.
Σκεφτείτε το παρακάτω σενάριο. Αν δεν ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης που έμεινε από ανακοπή στο κρεβάτι της «θεραπείας». Ήταν κάποιος άλλος. Άγνωστος, μη επώνυμος. Ένας κοινός θνητός, που επειδή είχε λεφτά και ματαιοδοξία, του έταζαν τα πάντα και τα μάτσωναν κανονικά. Αλλά αυτός, ως κοινός θνητός όπως όλοι μας, έμεινε από ανακοπή. Τι θα έκαναν οι…θεάρεστοι «γιατροί» του Κολωνακίου; Το πιο πιθανό να τύλιγαν τη σορό με ένα σεντόνι και μια κουβέρτα και ένας Θεός ξέρει πού θα πετούσαν τον νεκρό.
Όποιος και να τον έβρισκε θα έλεγε πως πέθανε μετά από «ανακοπή»! Έτυχε να είναι ο Μαζωνάκης. Κανένα εικόνισμα δεν έριξε φωτιά και να κάψει τους δολοφόνους του…
