Πόσο αργεί αυτό το «αύριο»;

20 Ιουλίου χθες, δεν ήμουν γεννημένη τότε, φαντάζομαι όμως τον τρόμο και τον φόβο ζωγραφισμένο σε χιλιάδες πρόσωπα. Παραλύω στη φρίκη όλων των γεγονότων που προηγήθηκαν και που ακολούθησαν αυτήν την ημερομηνία. Θάνατος, αγνοούμενοι, ξεριζωμός. Σχίστηκε η ψυχή μας στα δυο. Οι δικές μου μνήμες προέρχονται από τους παππούδες μου, που παρέμειναν εγκλωβισμένοι στο Ριζοκάρπασο αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τη γη τους, τη ζωή τους. Με θυμάμαι να στήνω το αφτί μου στο ραδιόφωνο για να ακούσω το μήνυμά τους στο ειδικό πρόγραμμα όπου εγκλωβισμένοι και «ελεύθεροι πολιορκημένοι» αντάλλαζαν τα νέα τους μέσα από την μπάσα φωνή της εκφωνήτριας. Με θυμάμαι, επίσης, να περιμένω το λεωφορείο των εγκλωβισμένων να έρθει εκεί στον Ερυθρό Σταυρό, να κοιτάζω επίμονα την πόρτα του λεωφορείου να ανοίξει και να κατεβεί αυτός ο ψηλός λεβεντάνθρωπος, ο παππούς μου ο Νικόλας ο Καλαβανάς που η ανθρωπιά του καθόταν ανάμεσα στα δυο του φρύδια. Δεν κατανοούσα και πολλά πράγματα τότε, ήμουν πολύ μικρή, μα όσο μεγάλωνα συνειδητοποιούσα ότι αυτό δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό. Μακάρι να είχα ένα μαγικό ραβδί να έσβηνα όλη την ασχήμια του τότε από τις ψυχές του καθενός που τις έζησε είτε Ελληνοκύπριου είτε Τουρκοκύπριου.

Αυτό το άρθρο γράφτηκε στο Ριζοκάρπασο πριν από λίγες μέρες, εδώ στις ρίζες της ψυχής μου, στον τόπο που δεν απαρνήθηκα ποτέ και ούτε θα χαρίσω σε κανέναν ηγέτη του βορρά ή του νότου για να τρέφει τον πολιτικό του ναρκισσισμό. Σε αυτόν εδώ τον τόπο γαληνεύει η ψυχή μου. Τον επισκέφθηκα για πρώτη φορά το 1989 για να κηδεύσω τον λεβεντάνθρωπό μου και τα ματσικόρυδα ανθισμένα, καθ’ οδόν προς την εκκλησία, έντυναν την πίκρα της ψυχής μου μέσα στα σοκάκια. Δεν καταδέχτηκα ποτέ τον φανατισμό και τον εθνικισμό της ιστορίας όπως τον διδάχτηκα και εγώ ως παιδί στα σχολεία μας και τον διδάσκονται και σήμερα, δυστυχώς, τα παιδιά μας. Δεν καταδέχτηκα ποτέ οποιοδήποτε επίθετο μού χρεώθηκε επειδή πάω στο χωριό μου. Δεν επέτρεψα σε κανέναν να μετρήσει τον πατριωτισμό μου και την αγάπη που έχω για τον τόπο μου επειδή περνάω οδοφράγματα με το κεφάλι ψηλά.

Πότε θα πάψουμε να αναλωνόμαστε στο παρελθόν, πόσα αφιερώματα, πόσα μνημόσυνα, πόσες πομπώδεις ομιλίες να καλλιεργούν τον φόβο και το μίσος στον λαό; Πότε τελειώνουν οι δικαιολογίες; Πότε θα σοβαρευτούμε και θα σώσουμε ολόκληρη τη χώρα από όλη αυτήν την ανωμαλία; Στα πόσα διαβατήρια, στους πόσους πύργους επανέρχονται το κυπριακό πρόβλημα και η επίλυσή του ως επιτακτική ανάγκη; Να φύγουν τα πλοία-γεωτρύπανα και να συναντηθούν, λένε, άτυπα. Με 40.000 στρατιώτες μια ανάσα από τις ζωές μας διαπραγματεύεται και τα τινάζει όλα στον αέρα στο παρά ένα και αυτό θεωρείται αποδεκτό; Πόσες προτάσεις θα απορρίψουμε ακόμα με αβάσιμες δικαιολογίες; Απλώς να θυμίσω ότι το Βαρώσι μάς το έδινε στο πιάτο ο Ντενκτάς το 1978 για πρώτη φορά με μοναδικό αντάλλαγμα την έναρξη συνομιλιών και απορρίψαμε τότε την πρόταση με τη δικαιολογία ότι ήταν προσπάθεια εντυπωσιασμού και τώρα το χάνουμε και αυτό για τα καλά, γιατί ποτέ αυτό το «αύριο» δεν μας ενδιέφερε όσο θα έπρεπε.

Ποιος θα ασχοληθεί σοβαρά επιτέλους με το «αύριο» αυτού του τόπου; Πόσες φωτιές θα πρέπει να σβήσουμε ακόμα; Πότε οι ενέργειες μιας κυβέρνησης θα στοχεύουν στην επανένωση και στην καλλιέργεια της ασφάλειας και της ειρήνης μιας ολόκληρης δυνατής Κύπρου εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Για πόσο θα λειτουργούμε με μισή Κύπρο μέσα στο μυαλό αρνούμενοι την υπόλοιπη; Για πόσο ακόμα θα ξύνετε πληγές με την εισβολή αλλά δεν θα κάνετε το παραμικρό για να τις επουλώσετε; Πόσο αργεί ακόμη αυτό το «αύριο»;