Η Κύπρος εισέρχεται σε μια ακόμη εκλογική αναμέτρηση με την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά και κυρίως, ότι αυτό το κάτι δεν είναι καινούργιο. Πολιτική απαξίωση, κοινωνική κόπωση, θεσμική δυσπιστία. Ένα μείγμα που δεν γεννήθηκε χθες, αλλά ωρίμασε μέσα από χρόνια αποφάσεων χωρίς όραμα και ευθύνη. Αν ο Ομηρικός Οδυσσέας βρισκόταν σήμερα ανάμεσά μας, ίσως να μην εντυπωσιαζόταν από την κατάσταση. Θα την αναγνώριζε.
Όχι ως κρίση πρωτόγνωρη, αλλά ως μία ακόμη δοκιμασία στον δρόμο προς την Ιθάκη. Και ίσως να μας υπενθύμιζε, με τη σιωπηλή του αντοχή, εκείνη τη φράση που μονολογεί μέσα στις δυσκολίες, «Τέτλαθι δη, κραδίη και κύντερον άλλο ποτ’ έτλης» μτφ. Κράτα, καρδιά μου, έχεις αντέξει χειρότερα. Η κυπριακή κοινωνία, πράγματι, έχει αντέξει πολλά. Οικονομικές κρίσεις, σκάνδαλα, απώλεια εμπιστοσύνης, στασιμότητα σε καίρια ζητήματα. Και όμως, αντί η εμπειρία αυτή να μετατραπεί σε συλλογική ωριμότητα, συχνά μετατρέπεται σε κυνισμό. Σε αποδοχή του τίποτα δεν αλλάζει. Σε αποχή ή σε επιλογές που απλά επιτείνουν την κρίση. Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο κίνδυνος. Γιατί η κρίση δεν βαθαίνει μόνο από τις λανθασμένες αποφάσεις. Βαθαίνει και από την αδράνεια των πολιτών. Από την παραίτηση. Από την ιδέα ότι η πολιτική είναι ένα παιχνίδι που παίζεται αλλού, από άλλους. Κι όμως, οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές δεν είναι μια ακόμη διαδικασία. Είναι μια ευκαιρία επανακαθορισμού. Όχι μόνο των συσχετισμών, αλλά των ίδιων των προτεραιοτήτων. Ως υποψήφιος με το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών, δεν αντιμετωπίζω αυτή την εκλογική αναμέτρηση ως προσωπική επιδίωξη. Τη βλέπω ως ανάγκη να ενισχυθεί μια διαφορετική φωνή, όχι για να προστεθεί στον θόρυβο, αλλά για να επιμείνει σε όσα συστηματικά παραμερίζονται. Γιατί η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μόνο πολιτική. Είναι και αξιακή.
Όταν η ανάπτυξη προχωρά χωρίς όρια, όταν το περιβάλλον αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο και όχι ως προϋπόθεση, όταν οι θεσμοί λειτουργούν επιλεκτικά, τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Σε αυτή την πραγματικότητα, ο Αριστοφάνης μοιάζει πιο επίκαιρος από ποτέ. Στους Βατράχους, μέσα από τη σάτιρα, θέτει ένα απλό αλλά διαχρονικό ερώτημα, ποιοι πρέπει να κυβερνούν; Και δίνει μια εξίσου απλή απάντηση, «Διαλέξτε καλούς ηγέτες, γιατί αλλιώς θα κολλήσετε στους κακούς». Δεν πρόκειται για λογοτεχνική υπερβολή. Είναι πολιτική αλήθεια. Η επιλογή των πολιτών καθορίζει το επίπεδο της διακυβέρνησης. Και όταν οι επιλογές επαναλαμβάνονται χωρίς κριτική, τότε και τα αποτελέσματα παραμένουν ίδια. Η Κύπρος δεν χρειάζεται απλώς αλλαγή προσώπων. Χρειάζεται αλλαγή κατεύθυνσης. Χρειάζεται πολιτική που να βλέπει πέρα από τον επόμενο εκλογικό κύκλο. Που να συνδέει την οικονομία με τη βιωσιμότητα, την ανάπτυξη με την ευθύνη, την πρόοδο με τη δικαιοσύνη. Που να αντιλαμβάνεται ότι η ποιότητα ζωής δεν είναι πολυτέλεια, αλλά βασικό κριτήριο πολιτικής. Η οικολογία, σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι ειδικό θέμα. Είναι ο πυρήνας μιας διαφορετικής αντίληψης για το πώς οργανώνεται μια κοινωνία. Με σεβασμό στους πόρους, με διαφάνεια στις αποφάσεις, με λογοδοσία. Αν κάτι μπορεί να μας διδάξει ο Οδυσσέας, είναι ότι η πορεία προς την Ιθάκη δεν είναι ευθύγραμμη. Έχει καθυστερήσεις, λάθη, δοκιμασίες. Αλλά έχει και προορισμό. Και αν κάτι μας υπενθυμίζει ο Αριστοφάνης, είναι ότι το ποιος κρατά το τιμόνι κάνει τη διαφορά. Οι εκλογές αυτές είναι μια στιγμή ευθύνης. Όχι μόνο για το αποτέλεσμα, αλλά για το μήνυμα που θα σταλεί. Γιατί στο τέλος, η Ιθάκη δεν είναι δεδομένη. Είναι επιλογή!
