Αιφνιδίασε, και δικαίως προκάλεσε ερωτήματα, η τοποθέτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας για το ενδεχόμενο κατάθεσης σχεδίου λύσης του Κυπριακού πριν από το τέλος του 2026. Σε μια περίοδο όπου το Κυπριακό παραμένει στάσιμο και η αξιοπιστία της ελληνοκυπριακής πλευράς αποτελεί κρίσιμο διακύβευμα, τέτοιες δηλώσεις δεν μπορούν να γίνονται ελαφρά τη καρδία.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης, μιλώντας στον Alpha Κύπρου, εμφανίστηκε να διαβλέπει μια κινητικότητα που θα μπορούσε να οδηγήσει σε υποβολή σχεδίου λύσης πριν από τη λήξη της θητείας του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες. Μάλιστα, συνέδεσε την εκτίμησή του με τα όσα φέρεται να συζητήθηκαν στην Άγκυρα μεταξύ Γκουτέρες και Ερντογάν, αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπάρχει ένα είδος «πράσινου φωτός» για ουσιαστική πρόοδο.
Λίγες ώρες αργότερα, ωστόσο, ήρθε η ανασκευή. Ο Πρόεδρος επιχείρησε να υποβαθμίσει την αρχική του τοποθέτηση, μιλώντας γενικότερα για «παράθυρο ευκαιρίας» και για μια πρωτοβουλία του ΟΗΕ που βρίσκεται σε εξέλιξη. Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη ή μη πρωτοβουλίας. Το πρόβλημα είναι η ασυνέπεια και η επιπολαιότητα στη διαχείριση ενός ζητήματος τέτοιας βαρύτητας.
Σε ένα εθνικό θέμα όπως το Κυπριακό, κάθε λέξη έχει σημασία. Κάθε λέξη δημιουργεί προσδοκίες, επηρεάζει τη διεθνή εικόνα της χώρας και καθορίζει την αξιοπιστία της πολιτικής ηγεσίας. Όταν ο Πρόεδρος εμφανίζεται να προαναγγέλλει εξελίξεις και στη συνέχεια αναδιπλώνεται, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι αυτό της σύγχυσης και της έλλειψης στρατηγικής.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η συζήτηση παραμένει εγκλωβισμένη σε γενικόλογες διαπιστώσεις περί «προόδου» και «προσπάθειας». Αν πράγματι υπάρχει παράθυρο ευκαιρίας, τότε αυτό δεν αξιοποιείται με δηλώσεις αλλά με πράξεις. Η ελληνοκυπριακή πλευρά οφείλει να καταθέσει συγκεκριμένες, φιλόδοξες προτάσεις Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, που να αποδεικνύουν έμπρακτα τη βούληση για λύση.
Διαφορετικά, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ότι η ελληνοκυπριακή ηγεσία ακολουθεί τις εξελίξεις αντί να τις διαμορφώνει.
Το Κυπριακό δεν προσφέρεται για επικοινωνιακούς χειρισμούς ή πρόχειρες εκτιμήσεις. Απαιτεί συνέπεια, σαφή στρατηγική και πολιτική τόλμη. Αν ο Πρόεδρος θέλει να πείσει ότι πράγματι επιδιώκει λύση, τότε οφείλει να εγκαταλείψει τις αμφίσημες τοποθετήσεις και να περάσει σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες.
