Ο λαός μίλησε και πλέον οι εκλογές έχουν τελειώσει. Υπάρχουν εκεί τα αποτελέσματα και έχουν γίνει ήδη δεκάδες αναλύσεις για τους νικητές και τους χαμένους και όντως πρέπει να είναι η πρώτη φορά που όσοι παρουσιάζονται ως νικητές έχουν όντως νικήσει και όσοι είναι χαμένοι έχουν όντως χάσει. Δεν υπάρχουν διπλές αναγνώσεις και «γκρίζα σημεία», παρά μόνο μερικώς διαφορετικές ερμηνείες. Ταυτόχρονα, οι εκλογές μπορεί να έχουν τελειώσει αλλά η προεκλογική περίοδος συνεχίζεται κανονικά, αυτή τη φορά για άλλο σκοπό, τη μητέρα των μαχών… τις προεδρικές εκλογές του 2028.
Μεταξύ των διαφόρων που έχουν μείνει από τις βουλευτικές εκλογές είναι ότι για ακόμα μια φορά έχουμε συγκρίσεις για τους σταυρούς προτίμησης των υποψηφίων και γίνεται μεγάλη συζήτηση πώς ένας υποψήφιος μπήκε στη Βουλή με 280 σταυρούς προτίμησης και πώς άλλος που πήρε χιλιάδες σταυρούς δεν τα κατάφερε. Πολλοί το αποδίδουν σε «στρέβλωση» του εκλογικού συστήματος αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι σε καμία περίπτωση σωστό, ενώ πολύ απλά αρκετός κόσμος δεν έχει ποτέ του κατανοήσει τον τρόπο εκλογής του Κοινοβουλίου της χώρας και για αυτό έχουν μεγάλη ευθύνη τα πολιτικά κόμματα, οι υποψήφιοι και ευρύτερα το σύστημα.
Ο περισσότερος κόσμος στην προεκλογική περίοδο ταυτίζει την ψήφο του με τον υποψήφιο της αρεσκείας του και όχι το κόμμα με το οποίο κατέρχεται υποψήφιος. Βλέποντας και το πώς εξελίσσεται η προεκλογική εκστρατεία, με ατομική διαφήμιση, δεκάδες τεράστιες πινακίδες, προσωπικά φιλμάκια, κάρτες, αριθμούς και τόσα άλλα, που προβάλλουν μόνο τον υποψήφιο και όχι το κόμμα του, πώς να μην μπερδεύεται ο κόσμος; Εδώ υπάρχουν υποψήφιοι που για να καταλάβουμε με ποιο κόμμα κατεβαίνουν στις εκλογές θα πρέπει να διαβάσεις τα «ψιλά γράμματα», λες και πρόκειται για τραπεζικό συμβόλαιο.
Μάταια διάφοροι που αναλύουν το αποτέλεσμα των εκλογών προσπαθούν να εξηγήσουν ότι ο τρόπος με τον οποίον κατανέμονται οι έδρες στο εκλογικό μας σύστημα δεν είναι άδικος αλλά είναι ένας συγκερασμός της απλής αναλογικής (στις επαρχίες) χωρίς όμως να χάνονται υπόλοιπα σε παγκύπριο επίπεδο, με τρόπο τέτοιο που να διασφαλίζεται ότι η κάθε ψήφος όντως μετρά και δεν πάει χαμένη. Μπορεί να υπάρχει τρόπος για μικρές βελτιώσεις αλλά δεν υπάρχει το τέλειο σύστημα για την απόλυτη αντιπροσώπευση. Αν είναι κάτι που αξίζει να συζητηθεί ξανά, με νηφαλιότητα και σε «κενό» πολιτικό χρόνο, είναι το εκλογικό μέτρο.
Εκείνο που όμως δεν είναι εύκολα κατανοητό για τον κόσμο είναι ότι σε πρώτο επίπεδο ψηφίζει για το κόμμα, όχι μόνο στην επαρχία του αλλά παγκύπρια, και ακολούθως, αφού δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στο κόμμα, δίνει και σταυρούς προτίμησης που κατατάσσουν τη σειρά των υποψηφίων εσωτερικά για κάθε κόμμα. Άρα, την επόμενη φορά που θα πάμε στις κάλπες να θυμάστε ότι δεν ψηφίζουμε πρώτα και κύρια πρόσωπα αλλά θέσεις και κόμματα. Το «δεν ψηφίζω το τάδε κόμμα αλλά τον τάδε υποψήφιο επειδή είναι φίλος μου» δεν περπατά.
