Επικοινωνιακά, η επιλογή του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη, να παραχωρήσει συνέντευξη Τύπου για να απαντήσει στα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε η Αρχή κατά της Διαφθοράς στο πόρισμά της για το «Κράτος Μαφία», ήταν επιτυχημένη.
Στον μονόλογό του, τον οποίο όλοι οι πολίτες είχαν την ευκαιρία να ακούσουν ζωντανά από τηλεοράσεως, η προσπάθεια ήταν να μετατοπίσει το κεντρικό ερώτημα κατά πόσο υπήρξε ή όχι διαπλοκή και κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους του, στο πόσο αξιόπιστα είναι τα ευρήματα και οι μαρτυρίες. Δεδομένου ότι ξεκαθάρισε πως δεν αποδίδει κακή πίστη στους λειτουργούς ή τα μέλη της Αρχής, αλλά τους καταλογίζει «έλλειψη της απαιτούμενης ισχυρής βούλησης να αντισταθούν στον λαϊκισμό, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα των λαϊκών δικαστών, των δολοφόνων χαρακτήρων και των κακόβουλων χρηστών του διαδικτύου», ο κ. Αναστασιάδης απέφυγε την απευθείας επίθεση και επέλεξε μια αμυντική στρατηγική για να αμφισβητήσει τη βαρύτητα των συμπερασμάτων του πορίσματος.
Αν ο κ. Αναστασιάδης, μέσα από τις λεπτομέρειες που παράθεσε για να αμφισβητήσει το πόρισμα, και τις οποίες δύσκολα μπορούσε ο μέσος πολίτης να παρακολουθήσει – η τοποθέτησή του, την οποία ανέγνωσε, ξεπέρασε τις 5000 λέξεις - είχε στόχο τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης ή ήταν ουσιαστικές ενστάσεις, από έναν πολιτικό που δέχεται τόσο σοβαρές κατηγορίες που αποδεικνύουν λάθη και αδυναμίες του πορίσματος, δεν είναι κάτι που μπορεί να κριθεί επί του παρόντος.
Αυτό που μπορούμε να κρίνουμε αυτή τη στιγμή είναι το τι έχει αποκομίσει ο πολίτης από την τοποθέτηση του τέως Προέδρου. Έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για το αν υπήρξε κατάχρηση εξουσίας, ευνοιοκρατία ή διαπλοκή; Ή είναι πιο «θολή» αυτή η εικόνα; Η δική μας ερμηνεία στο ερώτημα είναι «πιο θολή», γι’ αυτό και επικοινωνιακά η παρέμβασή του λειτούργησε υπέρ του. Ειδικά αξιώνοντας τον άμεσο διορισμό ανεξάρτητου ποινικού ανακριτή και κατηγόρου, με ισχυρή προσωπικότητα και εγνωσμένου κύρους, όπως είπε, οι οποίοι σε τακτή προθεσμία θα ολοκληρώσουν το έργο τους ώστε το συντομότερο να λάμψει η πραγματική αλήθεια. Μία πρόταση πρόκληση που δείχνει την αυτοπεποίθησή του ότι είναι καθαρός. Κάτι που θα κριθεί από το αποτέλεσμα των αστυνομικών/ανακριτικών ερευνών και της όποιας ποινικής διαδικασίας.
Αυτό που δεν μπορεί να κριθεί σε κανένα δικαστήριο είναι το πολιτικό ήθος. Η λογική του χρησιμοποιώ το τζετ του ζάμπλουτου φίλου μου, ο οποίος απέκτησε κυπριακό διαβατήριο, για να γλιτώσω χρήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν είναι συμβατή με το δημόσιο συμφέρον, τις αρχές της διαφάνειας, της αμεροληψίας και της χρηστής διοίκησης. Κι αυτό είναι κάτι που αρνείται πεισματικά να κατανοήσει ο Νίκος Αναστασιάδης. Μια στάση που πληγώνει ακόμη περισσότερο την ήδη τραυματισμένη δημοκρατία από όλα αυτά τα σκάνδαλα και διαβρώνει ακόμη πιο βαθιά την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στους θεσμούς.
