Το βιβλίο «Κράτος Μαφία» του Μακάριου Δρουσιώτη εκδόθηκε τον Οκτώβρη του 2022 και αποτελεί το τρίτο μέρος της τριλογίας του συγγραφέα για τη διαφθορά στη διακυβέρνηση της Κύπρου. Ο τότε υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας, Αντρέας Μαυρογιάννης, ζήτησε επίσημα από την Ανεξάρτητη Αρχή κατά της Διαφθοράς να εξεταστούν όλοι οι ισχυρισμοί που περιέχονται στο βιβλίο. Η έρευνα της Αρχής ολοκληρώθηκε πολύ πρόσφατα και ανακοινώθηκε το γνωστό πόρισμα.
Παρ' όλο που το βιβλίο του ΜΔ έχει κυκλοφορήσει εδώ και πέραν των τριών χρόνων, αγοράστηκε και διαβάστηκε από πολλές δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες, παρ' όλες τις συγκλονιστικές καταγγελίες που αναφέρει με ονοματεπώνυμα, ημερομηνίες, έγγραφα, παραπομπές και λεπτομέρειες που, σύμφωνα με τον συγγραφέα, ήταν μπλεγμένο όλο το κράτος και οι θεσμοί του με προεξάρχοντα τον τέως Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη, παρ' όλα λοιπόν αυτά ουδείς ενοχλήθηκε και επικράτησε μια «εκκωφαντική» σιωπή.
Τα όσα φοβερά καταγγέλλονται στο βιβλίο δεν ανησύχησαν κανέναν και ως εάν να επιβλήθηκε –θα χρησιμοποιήσω μια λέξη που παραπέμπει στην ιταλική μαφία- η ομερτά! Μια ένοχη σιωπή που δυστυχώς χαρακτηρίζει τον λαό μας που δεν είναι βέβαια υπεύθυνος αλλά προσαρμόζεται στις συνθήκες που του έχουν επιβληθεί. Λειτούργησε και πάλιν η κοινωνική αδράνεια, δηλ. να αφήνονται τα δεδομένα ως έχουν γιατί, αν αντιδράσουμε, δυνατόν να έχουμε προβλήματα και μπελάδες. Πολλές προσωπικότητες και θεσμοί, που όφειλαν να ευαισθητοποιηθούν και να αντιδράσουν στις καταγγελίες που περιέχονται στο βιβλίο, απλά σιώπησαν. Εισαγγελία, Αστυνομία, δημοσιογράφοι, εφημερίδες, τηλεοπτικά κανάλια και ραδιοφωνικοί σταθμοί, λαλίστατοι «πολιτικοί αναλυτές» προτίμησαν να κάνουν πως δεν συμβαίνει τίποτε. Οι καταγγελίες και ο ίδιος ο ΜΔ απαξιώθηκαν και το όλο ζήτημα συζητείτο μόνο στα ΜΚΔ και σε μερικές ομάδες τις οποίες αγνοούσαν οι κατεστημένες εξουσίες. Ανάμεσα στις μάζες κυριαρχούσε ο συντηρητισμός και ο εφησυχασμός. Δεν γνοιάστηκε κανένας ούτε αυτοί από τους οποίους αναμένετο.
Δεν κλήθηκε ποτέ κανένας που αναφέρεται στο βιβλίο ότι εμπλέκεται σε υποθέσεις διαφθοράς να καταθέσει ή έστω να δικαιολογήσει τη θέση του. Επιδείχθηκε μια πλήρης αδιαφορία για την οποία ευθυνόμαστε όλοι. Μέσα από τα τρία βιβλία προκύπτουν πολλές ερωτήσεις αλλά κανένας δεν ζήτησε να πάρει απαντήσεις. Πώς να δικαιολογηθεί αυτή η στάση του κόσμου και των θεσμών; Δεν υπάρχουν αποδείξεις για την πιθανή εξήγηση που δίνω και αυτή βγαίνει μέσα από την αντίληψη που παίρνει κάποιος διαβάζοντας, συζητώντας και ακούοντας. Υπάρχει λοιπόν διάχυτη η αίσθηση ότι το βαθύ κράτος και το δίκτυο που έχει απλώσει η πολιτική εξουσία είναι τόσο ευρέα και τόσο αδυσώπητα που ο πολίτης το σκέφτεται ότι οποιαδήποτε αντίδρασή του ίσως εκληφθεί ως σύγκρουση με το κατεστημένο. Ο έλεγχος και η επιβολή γίνονται από τόσες πλευρές που πάντοτε κυριαρχεί ένας αδιόρατος φόβος και όλα αυτά συντελούν στην παθητική αποδοχή. Έτσι το κράτος δικαίου και η ανεξαρτησία των θεσμών παραμένουν κενός λόγος, χωρίς τη δυνατότητα της ελεύθερης έκφρασης.
Το ενδιαφέρον των κομμάτων, πλην του ΑΚΕΛ που ζητά να καθήσουν οι κατηγορούμενοι στο σκαμνί και οι ένοχοι στη φυλακή, απ’ ό,τι φάνηκε από τις ανακοινώσεις τους, δεν είναι η αποτελεσματική διερεύνηση των κατηγοριών για κατάχρηση εξουσίας. Αντιμετωπίζουν το θέμα σύμφωνα με τα μικροκομματικά τους συμφέροντα. Ακούοντας τους εκπροσώπους του Συναγερμού στις τηλεοπτικές τους συζητήσεις έχεις την εντύπωση ότι εκτελούν τον άχαρο ρόλο να υπερασπίζονται τον τέως αποφεύγοντας να τοποθετηθούν με σαφήνεια στα όσα του αποδίδονται προσπαθώντας να παρουσιάσουν το άσπρο μαύρο. Έγνοια τους δεν είναι να διασωθεί το κράτος και οι θεσμοί αλλά να διασωθεί η εικόνα του κόμματός τους που θεωρούν πιο σημαντική. Το να καταφεύγουν κάθε φορά, όταν ερωτώνται δύσκολα και δεν έχουν τι να απαντήσουν, στο Μαρί αποτελεί, σύμφωνα με τον Χρήστο Πουργουρίδη, «ανοησία και επιεικώς απαράδεκτη στάση».
Τα υπόλοιπα κόμματα παρομοίως δεν μπήκαν στην ουσία των γεγονότων. Αρκέστηκαν στα τετριμμένα «να διερευνηθούν όλα σε βάθος και να αποδοθούν ευθύνες». Όλοι δε οχυρώνονται πίσω από το αυτονόητο το οποίο και επαναλαμβάνουν, ότι πάντοτε ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας.
