Υπάρχουν δύο ειδών διακοπές. Εκείνες που περιμένεις όλο τον χρόνο για να πας θάλασσα, να αφήσεις το κινητό στην άκρη. Και υπάρχουν και οι άλλες διακοπές, του ρεύματος. Αυτές που έρχονται απρόσκλητες, σε βρίσκουν με τον ανεμιστήρα στο φουλ και το ψυγείο να αναρωτιέται αν θα συνεχίσει να είναι ψυγείο ή απλώς ένα ντουλάπι με χαλασμένη την... παττίχα.
Ας πούμε τα αυτονόητα γιατί κι αυτά φαίνεται πως πρέπει να λέγονται ξανά και ξανά. Είμαστε σε μια χώρα που έχει έναν ήλιο που θα ζήλευαν οι μισές χώρες της Ευρώπης, γι' αυτό και θα περίμενε κανείς ότι θα είχαμε μετατρέψει αυτό το φυσικό πλεονέκτημα σε ενεργειακή ασφάλεια. Αντί γι’ αυτό, μας καίνε περισσότερο οι πολιτικές αποφάσεις από τον ίδιο τον ήλιο. Και εκείνο που παρατηρούμε κάθε καλοκαίρι είναι πως είναι μεν καυτό, όχι τόσο όμως όσο η ανικανότητα δεκαετιών που μας έφερε σε αυτό το μαύρο. Δεκαπέντε χρόνια μετά την καταστροφή του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού στο Βασιλικό, η χώρα εξακολουθεί να στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στο μαζούτ. Οι πολίτες πληρώνουν πανάκριβα ρεύμα αλλά και τον λογαριασμό της πολιτικής αδράνειας, αφού μόνο την περίοδο 2020-2024 η Κύπρος κατέβαλε περίπου ένα δισεκατομμύριο ευρώ για δικαιώματα εκπομπών ρύπων. Ένα ποσό που θα μπορούσε να είχε επενδυθεί σε ένα σύγχρονο ενεργειακό σύστημα και όχι να εξατμίζεται, μαζί με τις δικαιολογίες.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, γεμίσαμε και με φρούδες ελπίδες τον κόσμο με τα φωτοβολταϊκά που τις ώρες αιχμής της ηλιοφάνειας αναγκαζόμαστε να περιορίζουμε την παραγωγή τους, επειδή δεν υπάρχουν επαρκείς μονάδες αποθήκευσης και ένα ηλεκτρικό δίκτυο που να μπορεί να διαχειριστεί την ενέργεια! Και μετά, όταν πέσει ο ήλιος, το ίδιο σύστημα δεν μπορεί να καλύψει τη ζήτηση. Σαν να πετάς δηλαδή τα ψώνια επειδή γέμισε το ψυγείο και μετά να ψάχνεις στις εφαρμογές να παραγγείλεις απ’ έξω! Για να μην μιλήσουμε για το φυσικό αέριο που ξέρετε τι μας έμεινε από τις δύο λέξεις, αφού τα μεγαλόπνοα ενεργειακά σχέδια ως διά μαγείας μένουν στάσιμα.
Και έρχεται μετά ο υπουργός Ενέργειας και λέει πως δεν αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη επειδή είναι μόλις επτά μήνες στη θέση του. Ορθό και πληρώνεται (στο ρεύμα). Μόνο που αν οι ευθύνες έχουν περίοδο χάριτος, τότε ίσως να εφαρμοστεί και στους λογαριασμούς της ΑΗΚ. Να πληρώνουμε μόνο μετά τον όγδοο μήνα. Μόνο που η δική του κυβέρνηση παρουσιάζει την Κύπρο ως τον απόλυτο παράδεισο και θέλει να γίνει περιφερειακό κέντρο, να έχει μεγάλες διοργανώσεις, ανάπτυξη, επενδύσεις και διεθνή ακτινοβολία. Μια χώρα που δεν μπορεί να εξασφαλίσει απρόσκοπτα τα δύο πιο βασικά αγαθά, το νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα, δεν πείθει ότι είναι έτοιμη για τα μεγάλα άλματα. Και δεν ζητά κανείς θαύματα. Ζητά τα στοιχειώδη: να ανοίγει το φως όταν πατά τον διακόπτη και να τρέχει νερό όταν ανοίγει τη βρύση. Αν αυτά εξακολουθούν να αποτελούν ζητούμενο το 2026, τότε το πρόβλημα δεν είναι ούτε ο καύσωνας ούτε η αυξημένη ζήτηση αλλά η χρόνια αποτυχία να προετοιμάσουμε τη χώρα γιατί αυτή η διακοπή του ρεύματος είναι μεγαλύτερη απ’ όση αντέχει η κοινωνία.
