Ο περί της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Ποινικοποίηση της Διαφθοράς (Κυρωτικός) Νόμος του 2000, Ν. 23(ΙΙΙ)/2000 καλύπτει τόσο την ενεργητική δωροδοκία, δηλαδή εκείνον που υπόσχεται, προσφέρει ή παραχωρεί ένα αθέμιτο πλεονέκτημα, όσο και την παθητική δωροδοκία ή δωροληψία, δηλαδή εκείνον που ζητά, λαμβάνει ή αποδέχεται το πλεονέκτημα. Συνιστά αδίκημα η εκ προθέσεως υπόσχεση, προσφορά ή παραχώρηση, άμεσα ή έμμεσα, οποιουδήποτε παράτυπου πλεονεκτήματος σε δημόσιο αξιωματούχο, είτε για τον ίδιο είτε για τρίτο πρόσωπο, προκειμένου να ενεργήσει ή να παραλείψει να ενεργήσει κατά την άσκηση των καθηκόντων του. Η διάταξη αναφέρεται σε παροχή από «οποιοδήποτε πρόσωπο».
Επομένως, εκείνος που προσφέρει το αντάλλαγμα μπορεί να είναι ιδιώτης, επιχειρηματίας, εταιρικό στέλεχος, πολιτικός ή οποιοδήποτε άλλο φυσικό πρόσωπο. Δεν απαιτείται να είναι πολιτικώς εκτεθειμένο πρόσωπο. Αντίστοιχα, αδίκημα διαπράττει ο δημόσιος αξιωματούχος που ζητά, λαμβάνει ή αποδέχεται προσφορά ή υπόσχεση αθέμιτου πλεονεκτήματος, για να προβεί ή να μην προβεί σε πράξη που συνδέεται με τις αρμοδιότητές του. Το όφελος μπορεί να προορίζεται είτε για τον ίδιο είτε για άλλο πρόσωπο. Με βάση την ανάγνωση των πιο πάνω διατάξεων, και έχοντας κατά νουν το δυσνόητο πόρισμα Πασχαλίδη, έχουμε την εντύπωση ότι όσοι εμφανίζονται στο Videogate, καθώς και αυτός που δεν εμφανίζεται, θα εξετασθούν από τη Νομική Υπηρεσία.
ΘΟΥΚΗΣ
