Λόγω επαγγέλματος (και όχι μόνο) το κινητό έχει γίνει, δυστυχώς, η προέκταση του χεριού μου. Καθημερινά δεκάδες κλήσεις, τηλεφωνήματα, emails, μηνύματα, ειδοποιήσεις. Τα πλείστα δεν είναι για καλό σκοπό.
Τις προάλλες, ωστόσο, έλαβα αυτό που θεωρώ το πιο όμορφο μήνυμα που μπορεί να λάβει ένας άνθρωπος στο κινητό του.
Το μήνυμα έγραφε:
«Αγάπη και υγεία να σε συνοδεύουν πάντα για το δώρο ζωής που χάρισες. Το αίμα σου μεταγγίστηκε. Σε ευχαριστούμε».
Και για λίγα δευτερόλεπτα έμεινα να το κοιτάζω. Συγκινήθηκα λιγάκι. Όχι γιατί κάποιος μου είπε «ευχαριστώ». Δεν δίνουμε αίμα για να μας ευχαριστήσουν. Είναι όμως αυτό το αίσθημα τού «βοήθησα κάποιον». Το αίσθημα ότι βοήθησες έναν άγνωστο, το οποίο σε γεμίζει. Σου δίνει χαρά, ελπίδα και, υποδόρια, σου δημιουργεί την ανάγκη να επαναλάβεις αυτή την πράξη.
Γιατί τώρα πια κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν θα γνωρίσεις ποτέ. Δεν ξέρεις το όνομά του. Δεν ξέρεις την ηλικία του. Δεν ξέρεις αν είναι παιδί, αν είναι μητέρα, αν είναι ένας ηλικιωμένος, αν πέρασε ένα σοβαρό χειρουργείο ή αν δίνει τη δική του μάχη με μιαν ασθένεια.
Ξέρεις μόνο ένα πράγμα.
Ότι μια μικρή πράξη, που για σένα κράτησε λίγα λεπτά, έγινε για εκείνον κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Και εκεί συνειδητοποιείς πόσο παράξενο και πόσο όμορφο είναι αυτό το δώρο.
Το αίμα δεν αγοράζεται. Δεν παράγεται σε κανένα εργαστήριο. Δεν αντικαθίσταται από κανένα φάρμακο. Υπάρχει μόνο επειδή κάποιος άγνωστος αποφάσισε να καθίσει σε μια καρέκλα και να αφιερώσει δέκα λεπτά από τον χρόνο του.
Συχνά λέμε ότι «η αιμοδοσία σώζει ζωές». Το έχουμε ακούσει τόσες πολλές φορές, που σχεδόν έχει χάσει τη δύναμή του ως μήνυμα.
Μέχρι να έρθει εκείνο το SMS.
Μέχρι να διαβάσεις ότι το αίμα σου δεν βρίσκεται πια σε μια τράπεζα αίματος. Βρίσκεται μέσα σε έναν άνθρωπο.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι που πρέπει να θυμόμαστε κάθε φορά που ακούμε για ανάγκες σε αίμα. Πίσω από κάθε έκκληση, πίσω από κάθε ανακοίνωση και κάθε αριθμό, υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν. Άνθρωποι που το μόνο που ζητούν από εμάς που είμαστε υγιείς και μπορούμε, είναι ένα μπουκαλάκι αίμα και μερικά λεπτά από τη ζωή μας.
Αν τώρα εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές δεν έχεις δώσει ποτέ αίμα ή το έκανες μία φορά, χρόνια πριν, στο σχολείο ή στον στρατό, θέλω να σου πω μόνο ένα πράγμα…
Μην το κάνεις επειδή το λένε οι καμπάνιες.
Μην το κάνεις επειδή διάβασες κάποια έκκληση ή κάποια πρόσκληση για αιμοδοσία εις μνήμην κάποιου ανθρώπου.
Κάν’ το γιατί κάποια μέρα μπορεί να λάβεις κι εσύ αυτό το μήνυμα.
Και τότε θα καταλάβεις ότι δεν δώρισες απλώς αίμα. Χάρισες λίγο ακόμη χρόνο ζωής σε έναν συνάνθρωπό σου.
