Η χθεσινή επέτειος για τη ρίψη του «μικρού αγοριού» πάνω από τη Χιροσίμα επανέφερε το τεράστιο ηθικό θέμα: Σκοτώνεις 200 χιλιάδες για να σώσεις εκατομμύρια;
Κάθε χρόνο, στην επέτειο, από κάπου θα ξεφυτρώσει το πιο πάνω ερώτημα. Η απάντηση ήδη δόθηκε στις 6 Αυγούστου 1945 και λίγες μέρες μετά στο Ναγκασάκι. Οι Ιάπωνες ήταν γνωστοί για την αδιαλλαξία τους. Θα προτιμούσαν να πεθάνουν όλοι, παρά να συμβιβαστούν…Αυτό, σε θεωρητικό πάντα επίπεδο, διότι όταν πέσει το «μικρό αγόρι» τα πράγματα, όσο τραγικά κι αν είναι, έχουν πάρει το δρόμο τους. Κι όμως, ακόμα και μετά τη Χιροσίμα αρνούνταν να συνθηκολογήσουν. Αρνούνταν ακόμη και να αποδεχτούν ότι η βόμβα είχε πέσει και προκάλεσε απίστευτο όλεθρο. Όταν έπεσε η βόμβα και στο Ναγκασάκι, τότε παραδόθηκαν αμαχητί και χωρίς κανέναν όρο ή αξίωση.
Οι δύο αυτές ρίψεις έγιναν με προσωπική απόφαση του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν. Για να πραγματοποιηθούν, ο διοικητής της μοίρας της αεροπορίας στρατού Σπατζ, στην οποία ανήκαν τα αεροσκάφη, ζήτησε έγγραφη τη διαταγή από την πολιτική ηγεσία, «αρνούμενος να σκοτώσει ίσως 100.000 άτομα με προφορικές μόνον εντολές». Η διαταγή, πράγματι, του στάλθηκε εγγράφως, με τις υπογραφές του υπουργού Εσωτερικών, Τζορτζ Μάρσαλ, και του υπουργού Στρατιωτικών, Χένρι Στίμσον. Η τελική, ωστόσο, απόφαση, σύμφωνα με το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, έπρεπε να ληφθεί μόνον από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος και την έλαβε, με τη δικαιολογία ότι οι ρίψεις αυτές θα έφερναν γρήγορο τέλος στον πόλεμο του Ειρηνικού και ότι τα θύματα από τις βόμβες θα ήταν λιγότερα από τις απώλειες σε μιαν ενδεχόμενη απόβαση στην Ιαπωνία ή από τη συνέχιση του πολέμου.
Προψές έτυχε να πετύχω μια ταινία, η οποία μου θύμισε την επέτειο της 6ης Αυγούστου. Η ταινία στα ελληνικά είχε τίτλο: «Το σπίτι με τους δυναμίτες». Κράτησε πάνω από δυο ώρες και το φινάλε της, όσο κι αν με αιφνιδίασε, με προσγείωσε ακαριαία.
Ο Λευκός Οίκος παρακολουθεί μιαν εκτόξευση πυρηνικού πυραύλου, που κατευθύνεται στο Σικάγο από άγνωστη χώρα. Η Ρωσία αρνείται, η Κίνα το αφήνει μετέωρο και όλες οι υποψίες στρέφονται προς τη Βόρεια Κορέα, χωρίς αποδείξεις όμως…
Υπολογισμός νεκρών στο Σικάγο: 10 εκατομμύρια άνθρωποι. Χωρίς να μπορεί να υπολογίσει κανένας αν μετά το Σικάγο θα ακολουθούσαν κι άλλες επιθέσεις. Η αγωνία της ταινίας έγκειται στο αν οι ΗΠΑ απαντήσουν πριν την πρόσκρουση… Εκκενώνονται πόλεις και πολιτείες. Ο Πρόεδρος βλέπει το ρολόι του. Απομένουν… τρία λεπτά. Ο υπ. Άμυνας των ΗΠΑ αυτοκτονεί, διότι η οικογένειά του διαμένει στο Σικάγο και δεν μπορεί να κάνει τίποτα να τη σώσει. Ο Πρόεδρος αποφασίζει και δίνει τους κωδικούς για ανταπάντηση…
Λεωφορεία με πολίτες κατευθύνονται σε ασφαλή πυρηνικά καταφύγια. Η ταινία τελειώνει ακριβώς εδώ. Αιωρείται, όμως, το συμπέρασμα του Προέδρου. «Ζούμε όλοι σε ένα σπίτι που σε κάθε δωμάτιο το γεμίσαμε με πυρηνικά. Κανένας δεν μπορεί να γλιτώσει»…
Τη στιγμή που τελειώνει η ταινία, αντιλαμβάνεσαι πως είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει επιστροφή. Όχι της ταινίας αλλά της καθημερινής πραγματικότητας. Η καταστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού και της ανθρωπότητας μπορεί να είναι στα επόμενα δύο λεπτά! Ο πλανήτης μας έχει γεμίσει «μικρά αγόρια» που μετά βίας κρατιούνται από τους επί Γης «Προέδρους».
