Είδαμε πολύ θλιβερές φωτογραφίες της κυπριακής τραγωδίας μέχρι σήμερα. Ατόμων που κείτονταν μέσα σε αίματα. Που βγήκαν από ομαδικούς τάφους. Που έζησαν τις τελευταίες τους στιγμές πριν πεθάνουν. Ατόμων μέσα σε πολεμικό πλοίο. Ατόμων σε στάδια. Ατόμων που διέφυγαν από τον θάνατο με τη δύναμη της απελπισίας. Είδαμε πολλές φωτογραφίες. Όμως, πρώτη φορά είδαμε τέτοια. Μια ζωντανή σκηνή δολοφονίας. Σκοτώνουν ανθρώπους! Είδαμε πώς το έκαναν όταν τους σκότωναν. Δεν χρειάζονται αυτόπτες μάρτυρες, μάρτυρες! Είδαμε. Είδαμε τους δολοφόνους! Πώς έπεσαν σαν αρπακτικά ζώα πάνω στον άνθρωπο τον οποίο έριξαν στο έδαφος. Τον χτυπούν ασταμάτητα. Με σιδερένιους λοστούς. Με ξύλα. Με πέτρες! Τι θηριωδία είναι αυτή. Τι βαρβαρότητα είναι αυτή! Αυτή η φωτογραφία είναι χειρότερη από τη φωτογραφία του στρατηγού, ο οποίος κάποτε στο Βιετνάμ έβαλε το όπλο του στον κρόταφο του Nguyen Van Troy, δεν άντεξε και πυροβόλησε! Ήταν το έτος 1996. Αύγουστος μήνας. Ο Τάσος κείτεται νεκρός στο έδαφος. Οι βάρβαροι κάνουν γιορτή! Αυτή η φωτογραφία είναι η πιο ντροπιαστική φωτογραφία της Ιστορίας μας. Όμως, κανένας δεν μετάνιωσε γι’ αυτό. Κανένας δεν ζήτησε συγνώμη. Και το θλιβερό είναι ότι κανένας, εκτός από μερικά άτομα ανάμεσά μας, δεν τόλμησε να τους καταδικάσει. Είναι μια δολοφονία που νομιμοποιήθηκε. Και ο Τάσος και ο Σολομού. Είναι δύο θύματα των χρόνων της κατάπαυσης του πυρός! Ό,τι πω, ό,τι αναφέρω, όπως και αν το διηγηθώ. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Δεν είναι αρκετές οι λέξεις για να το εξηγήσουν…
Ήμουν πολύ μακριά όταν γίνονταν όλα αυτά εδώ, εκείνη την ημέρα. Δεν ήμουν εδώ. Τα παρακολούθησα από τις διεθνείς τηλεοράσεις. Ο κόσμος αναφερόταν σε εμάς. Στη βαρβαρότητά μας. Ενώ εδώ, σε εμάς, υπήρχαν κάποιοι που έβγαζαν κραυγές νίκης. Καυχιόντουσαν λέγοντας «έτσι σπάζουν τα χέρια που απλώνονται στη σημαία μας». Είχαν επιβραβευθεί εκείνοι που διέπραξαν αυτές τις δολοφονίες. Ένας τους είχε γίνει ακόμα και υπουργός. Παράσημο ηρωισμού σε εκείνους που έχυσαν αίμα. Είναι ανάμνηση μιας δολοφονία για τα παιδιά τους; Αν ήμουν στη χώρα, αν δημοσίευα αυτή τη φωτογραφία και έβαζα πρωτοσέλιδο τίτλο λέγοντας «βαρβαρότητα», θα με πυροβολούσαν; Αν πυροβολούσαν, ας πυροβολούσαν!
Είδαμε πολύ θλιβερές, πολύ αιματηρές φωτογραφίες. Αλλά, πρώτη φορά είδαμε τέτοια. Χαράχθηκε στη μνήμη μας και δεν σβήστηκε ποτέ ξανά. Μετέφεραν ποτέ σε ταινία αυτή την σκηνή εκείνοι που γύρισαν ταινία για την Κύπρο; Δεν ξέρω. Όλες οι ταινίες που είδα για την Κύπρο φτιάχτηκαν με έγνοια την ειρήνη. Σαν να επρόκειτο να ζημιώσει την ειρήνη το γύρισμα θηριωδιών. Άλλωστε, οι οπαδοί της ειρήνης ανάμεσά μας έλεγαν «να τα ξεχάσουμε αυτά, να κοιτάξουμε το μέλλον». Είναι δυνατόν να ξεχάσουμε; Δεν μπορούμε να κτίσουμε το μέλλον χωρίς να ξεχάσουμε το παρελθόν; Τότε πώς συμφιλιώθηκαν όλοι με τη Γερμανία; Πώς συμμάχησαν; Γιατί έκανε μουσείο το Άουσβιτς η Πολωνία; Γιατί σε μερικούς δρόμους της Βαρσοβίας υπάρχουν σημάδια για να μην ξεχνιούνται οι δολοφονίες των Ναζί; Μήπως εμείς είμαστε καταδικασμένοι να ξεχάσουμε το παρελθόν για να κτίσουμε το μέλλον; Αν γύριζα μια ταινία, θα γύριζα την ταινία του Τάσου και του Σολομού. Των εγκλημάτων στην Τόχνη και στο Παλαίκυθρο. Των αιχμαλώτων που δολοφονήθηκαν αφότου τους άναψαν τσιγάρο. Την ταινία των χωριών Μαράθα, Αλόα και Σανδαλάρη. Τη ζωή μιας γυναίκας που αναγκάστηκε να κάνει έκτρωση αφότου υπέστη ομαδικό βιασμό. Από τη μια λέτε να έρθουμε αντιμέτωποι με το παρελθόν και από την άλλη θέλετε να ξεχάσουμε; Εσείς σπείρατε αυτούς τους σπόρους μίσους και εχθρότητας εδώ. Και τώρα εκπλήσσεστε γιατί σας μισούν τόσο πολύ; Όταν κοιτάζεστε στον καθρέφτη πάντα έτσι ωραίο και ελκυστικό βρίσκετε τον εαυτό σας; Δεν βλέπετε καθόλου πώς μετατραπήκαμε σε τέρας με την παρόρμηση του διαβόλου που υπάρχει μέσα μας;
