Κάθε που φτάνει ο Δεκαπενταύγουστος, μια παράξενη συγκυρία τον προλαβαίνει. Είναι η προηγούμενή του ημερομηνία, η 14η Αυγούστου, μια απεχθέστατη μέρα όπου δυο θλιβερές επέτειοι πατάνε η μια πάνω στην άλλη.
Η άνετη, σχεδόν τουριστική, παρέλαση-προέλαση των τουρκικών στρατευμάτων προς Αμμόχωστο και Μόρφου. Και η συντριβή της «Ήλιος», στο Γραμματικό της Αττικής, 14 Αυγούστου 2005… Σαν σήμερα, δηλαδή. Το «σαν» στην Ιστορία μετρά διαφορετικά. Ανάλογα πώς το έχεις βιώσει. Αν το ακούς στις ειδήσεις ή στα αφιερώματα κι αν είσαι νέος, το προσπερνάς με ένα φρέντο εσπρέσο σκέτο…Και μια σούβλα καλοψημένη την επομένη για… να «πάει πάσα κακό».
Οι πολιτικοί, πάντως, έκαναν το καθήκον τους, είπαν τα αγωνιστικά μοιρολόγια, κι από πάνω μου ο Σενέρ Λεβέντ, απτόητος, αναζητεί πάντα δικαιοσύνη στην Κύπρο… Του βγάζω το καπέλο αυτού του Τουρκοκυπρίου. Έχει τόσο κουράγιο να μιλά με την ψυχή του και να σημαδεύει την αλήθεια για να την καρφώσει με την πένα του. Όλα λάθος και στο πρώτο και στο δεύτερο γεγονός. «Πιαστήκαμε κοιμισμένοι», μου λέει ένας Αμμοχωστιανός, στοχαζόμενος το σπίτι που άφησε πίσω του χωρίς να ρίξει μια σφαίρα…Φωτογραφίες από την Αμμόχωστο της 14ης Αυγούστου 1974 δημοσιεύονται συχνά. Μια αραχνιασμένη, παντέρμη «πόλη», που αιχμάλωτη στη μοναξιά της αφέθηκε στο χρόνο να την περιμαζέψει στο… πέρασμά του. Προσπαθώ να εκβιάσω τη φαντασία μου και να στοχαστώ την Αμμόχωστο ελεύθερη, να ετοιμάζεται να δεχτεί πίσω τους κατοίκους της. Ποιους κατοίκους της; Μεσήλικες και πάνω, που θα διεκδικούν μιαν επιστροφή που θα επιτελεστεί σε βάθος χρόνου. Αυτά στη φαντασία μου. Ας είναι τουλάχιστον η φαντασία μας αδέσμευτη, από τις υπαρκτές πραγματικότητες. Να διεκδικούμε καλύτερα στιγμιότυπα στη φαντασία μας, παρά στα δελτία ειδήσεων. Ένα σχόλιο για το νέο βιβλίο του Β. Καραποστόλη στο antifono.gr μού έδωσε το κίνητρο να γράψω τις πιο πάνω γραμμές. «Η ανάγκη της εμψύχωσης» και είναι των εκδόσεων Πατάκη. Στο έργο αυτό θίγεται το κύριο πρόβλημα του καιρού μας, η έλλειψη δηλαδή εφοδίων υψηλής τάσης από την ανθρώπινη δράση. Η κάμψη αυτή της ζωτικότητας και του ψυχικού σθένους, οδηγεί τον σύγχρονο άνθρωπο να περνά τις ημέρες του προσπαθώντας, όπως τονίζει ο συγγραφέας, να «αντέξει» τη ζωή. Τεράστιο πανανθρώπινο πρόβλημα. Ποιος θα εμψυχώσει ποιον; Πώς και με τι;
