Όποτε επικρίνουμε τον Τουφάν Έρχιουρμαν, αμέσως ξεσηκώνονται οι φανατικοί κύκλοι από την Τουρκία. Δεν επιτρέπουν να λεχθεί τίποτα κατά του Τουφάν. Ενώ βρίζουν και καταριούνται εμάς. Αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές του Τουφάν. Έτσι είναι και στον νότο. Και εκείνοι δεν επιτρέπουν να λεχθεί τίποτα κατά του Τουφάν. Οι οπαδοί της λύσης και της ειρήνης στον νότο. Επικρίνουν έντονα τον Χριστοδουλίδη, ενώ επαινούν τον Τουφαν! Ουσιαστικά, δεν είναι αυτό που με εκπλήσσει. Διότι στο παρελθόν είδαμε και χειρότερα παραδείγματα. Το CTP ήταν αυτό που εξέδωσε τον νόμο των πλαστών τίτλων ιδιοκτησίας για τα ελληνοκυπριακά εδάφη στον βορρά. Όμως, εκείνοι πάντα ήξεραν το CTP ως ένα κόμμα που υποστηρίζει τη λύση και την ειρήνη. Δεν σκέφτηκαν ποτέ πώς ένα κόμμα που υποστηρίζει την ειρήνη εκδίδει έναν τέτοιο νόμο.
Μόλις ένα πολιτικό κόμμα κολλήσει στον εαυτό του την ετικέτα του αριστερού κερδίζει ασυλία, όπως φαίνεται. Ό,τι κάνει θεωρείται επιτρεπτό. Όποιος το αγγίζει καίγεται. Τον ανακηρύσσουν εχθρό. Τον αμαυρώνουν με χίλες δυο συκοφαντίες και ψέματα. Υπάρχουν μεγάλες ομοιότητες από αυτή την άποψη ανάμεσα σε αυτούς και τους θρησκόληπτους. Δεν μπορείς να αγγίξεις και τους θρησκόληπτους. Είναι στον δρόμο του Θεού, πώς μπορείς να πεις ότι κάνουν πλαστογραφίες; Αμέσως σε ανακηρύσσουν άπιστο! Μήπως μόνο των κομμάτων που λένε ότι είναι αριστερά κόμματα αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό η θωράκιση με την ασυλία; Βρίσε όσο θέλεις τα εθνικιστικά δεξιά κόμματα. Δεν θίγονται όσο οι αριστεροί. Δεν συμπεριφέρονται όπως εκείνοι. Αντιθέτως, προσπαθούν να κερδίσουν όποιον δεν είναι μαζί τους.
«Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ αυτά που συνέβησαν στα χωριά Μαράθα, Αλόα και Σανδαλάρι», είπε ο Τουφάν Έρχιουρμαν, ο οποίος μίλησε στο μνημείο πεσόντων στο χωριό Μαράθα όπου δολοφονήθηκαν εκ μέρους των συμμοριών της ΕΟΚΑ Β 126 άτομα, ανάμεσα στα οποία υπήρχε και ένα βρέφος 16 ημερών. Ναι, δεν θα ξεχάσουμε. Μήπως θα ξεχάσουμε αυτά που συνέβησαν στο Παλαίκυθρο, την Άσσια, την Κερύνεια, την Καρπασία; Στο Τραχώνι υπάρχει ο έξι μηνών Ανδρέας. Τον έβγαλαν από τον ομαδικό τάφο μαζί με την πιπίλα του. Στο Παλαίκυθρο υπάρχει ο δύο χρονών Λούκας. Αυτούς θα τους ξεχάσουμε; Ακόμα υπάρχουν παιδιά που αγνοούνται και δεν βρέθηκαν. Θα τα ξεχάσουμε; Λες «κάθε πεσών μας είναι ένδειξη του βαριού τιμήματος». Οι απώλειες της άλλης πλευράς; Δεν είναι ομιλία ειρήνης αυτή που έκαναν σε εκείνο το μνημείο πεσόντων. Μια πραγματική ομιλία ειρήνης μπορεί να γίνει μόνο με μνημόνευση των θυμάτων και των δύο πλευρών σε τούτη την τραγωδία της Κύπρου. Δεν γίνεται μονομερώς. Εσύ πλήρωσες βαρύ τίμημα και η άλλη πλευρά δεν πλήρωσε; Μην ξεχνάς ποτέ πως απέναντί σου υπάρχει μια κοινότητα που έχασε τη μισή πατρίδα της και έχουν λεηλατηθεί τα εδάφη της. Αν το θέμα μας είναι η θηριωδία, αυτοί έχουν πολλά να σου πουν. Μακάρι να μπορούσαμε να μνημονεύουμε τα θύματά μας όλοι μαζί ως Κύπριοι. Είναι και αυτό ουτοπία; Φαίνεται πως δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ αυτό το όνειρό μου.
Και πάλι, υπάρχει κάτι άλλο που με έκανε να ελπίζω τις τελευταίες μέρες. Ακούστηκαν πολύ περισσότερες φωνές από την κοινότητά μας για τον Τάσο και τον Σολωμό στην 30ή επέτειο της δολοφονίας τους στη Δερύνεια. Πλήθυναν εκείνοι που καταδικάζουν αυτές τις δολοφονίες. Όμως, κανείς δεν είχε υψώσει τη φωνή του πριν 30 χρόνια. Τώρα υπάρχουν άνθρωποι πατριώτες που δεν φοβούνται να απαιτήσουν τιμωρία των ενόχων. Άνθρωποι που δεν βλέπουν μονόπλευρα όσα συνέβησαν. Άνθρωποι που δεν παραγνωρίζουν αυτά που έκανε η τουρκική πλευρά λέγοντας «μάς έκαναν και αυτοί πολλά». Μόνο όταν αποκτήσουμε την ικανότητα να μπορούμε να βλέπουμε τα πάντα ως Κύπριοι μπορούμε να φτάσουμε στην πραγματική ειρήνη σε αυτό το νησί. Ως Κύπριοι, δηλαδή ως άνθρωποι.
Πεθάναμε πολύ, κλάψαμε πολύ. Μυρίζει αίμα το χώμα στο οποίο πατάμε. Θέλουμε να μην ξαναγίνει; Ο πόνος και το δάκρυ δεν έχουν θρησκεία και έθνος. Δεν μπορεί να σωθεί κανείς μόνος του σε αυτό το νησί. Είτε όλοι μαζί ή κανένας μας!
