Και να που πάλι όλοι θυμήθηκαν την Αμμόχωστο. Και με αφορμή τη συμπλήρωση 52 χρόνων από τη δεύτερη εισβολή, ανέσυραν από το συρτάρι ψηφίσματα και την ανησυχία τους για τη συνεχιζόμενη κατοχή. Μαζί με την αποφασιστικότητά τους για ανατροπή των δεδομένων. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης, σε μήνυμά του τόνισε πως «52 χρόνια είναι πολλά, όχι όμως αρκετά για να λυγίσουμε», και υπογράμμισε ότι «η επίτευξη μιας βιώσιμης και λειτουργικής λύσης παραμένουν ύψιστη εθνική προτεραιότητα». Το ΔΗΚΟ σημείωσε ότι «δεν συμβιβαζόμαστε με την κατοχή» και «συνεχίζουμε με συνέπεια και αποφασιστικότητα τον αγώνα για απελευθέρωση, επανένωση και επιστροφή», υπενθυμίζοντας ότι «το Κυπριακό παραμένει πρωτίστως ζήτημα εισβολής και κατοχής». Ενώ η Αννίτα Δημητρίου έγραψε ότι «η Αμμόχωστος μας καρτερεί» και ότι «όλη η κατεχόμενη γη μας περιμένει τη δικαίωση». Εξηγώντας ότι «δεν συμβιβαζόμαστε με μισή πατρίδα» και καλώντας τον Πρόεδρο να αξιοποιήσει κάθε προσπάθεια για να οδηγηθεί η Τουρκία στο τραπέζι». Με το ΕΛΑΜ να δηλώνει πως «αδιαπραγμάτευτος στόχος και πάγια θέση αποτελεί η απελευθέρωση όλων των κατεχομένων εδαφών μας». Και τον Μάριο Πελεκάνο πως «ό,τι και να κάνουν, κάπου ένα μάρμαρο και ένας σταυρός θα μαρτυρούν Ελλάδα και Χριστό». Υποδεικνύοντας πως «δεν χαρίζουμε πατρίδες». Αυτοί που για 52 χρόνια έκαναν σημαία τους τον μακροχρόνιο αγώνα, στάθηκαν στη σειρά για να εξηγήσουν ότι «δεν ξεχνούν και αγωνίζονται», καλώντας άπαντες να θέσουν το Κυπριακό στη σωστή του βάση. Και οι πρώην και νυν, που τα τελευταία 13 χρόνια κατέγραψαν το μεγαλύτερο ίσως διαπραγματευτικό κενό, θυμήθηκαν ότι η έλλειψη κινητοποίησης κλειδώνει τα τετελεσμένα.
Τι έκαναν όμως όλοι αυτοί που, κάθε χρόνο (εδώ και 52 χρόνια) με αφορμή την επέτειο της δεύτερης εισβολής, διατρανώνουν πως «δεν συμβιβάζονται» και «διεκδικούν ανατροπή των τετελεσμένων», για να οδηγηθούμε σε λύση; Τι έκαναν ώστε να αξιοποιήσουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για επιστροφή των κατοίκων στην πόλη τους; Δεν είναι αυτοί, οι ίδιοι, που με συνθήματα όπως «αμμοχωστοποίηση του Κυπριακού» και «νομιμοποίηση των τετελεσμένων για 5 γειτονιές του Βαρωσιού», μετέτρεψαν την πόλη από μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης σε αναπόσπαστο κομμάτι του εδαφικού; Και δεν είναι αυτοί που πριν από κάθε νέα προσπάθεια θέτουν τέτοιες προϋποθέσεις, που καθιστούν την όποια συμφωνία αδύνατη; Τα όσα παρακολουθούμε σήμερα δεν είναι αυτά που κατέγραφαν στο σύνολό τους, οι ίδιοι αυτοί πολιτικοί, ως συνέπειες της μη λύσης; Tι κάναμε όλο αυτό το διάστημα ώστε, τα όσα καταγράφαμε ως κινδύνους, να μην επιβεβαιωθούν; Πώς προσπαθήσαμε να τους αποτρέψουμε; Τι κάνουμε ακόμα και σήμερα; Πέραν του να επαναλαμβάνουμε την αποφασιστικότητά μας για επιστροφή; Ότι δεν ξεχνούμε και αγωνιζόμαστε; Και πότε με πράξεις επιδιώξαμε την επιστροφή της Αμμοχώστου; Έχει σημασία αν η πόλη μ’ ένα μαγικό τρόπο μας «καρτερεί», από τη στιγμή που αποφασίσαμε ότι δεν θα κάνουμε τίποτε ώστε να επιστραφεί;
Είναι δυνατόν ο Νίκος Χριστοδουλίδης με σπουδή να δηλώνει ότι η επίτευξη λύσης αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα, την ώρα που εδώ και τρία χρόνια αδυνατεί να ανοίξει ένα οδόφραγμα; Όταν χρειάζεται ένα μήνα μετά την αποχώρηση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για να συναινέσει σε μια συνάντηση με τον Τ/Κ ηγέτη; Η Αννίτα να καλεί τον Πρόεδρο να αξιοποιήσει κάθε ευκαιρία για επανέναρξη των συνομιλιών, να δηλώνει ότι δεν συμβιβαζόμαστε με μισή πατρίδα, όταν, με τον Γενικό Γραμματέα στην Κύπρο, καλούσε εκτελεστικό γραφείο και για συζητήσει δημοσκοπήσεις και να προετοιμάσει το έδαφος για την υποψηφιότητά της το 28; Και αυτοί που 52 χρόνια τώρα δίνουν τον ένα «αγώνα» μετά τον άλλο να μην πτοούνται από το πού αυτοί οι αγώνες έχουν οδηγήσει; Και να υπόσχονται νέους αγώνες; Μπορούν όλοι αυτοί που σήμερα ανησυχούν και ετοιμάζονται για νέες διεκδικήσεις να ισχυριστούν ότι διεκδικήσαμε πραγματικά ανατροπή των τετελεσμένων; Τι έκανε ο ΔΗΣΥ τα προηγούμενα δέκα χρόνια για να οδηγηθούμε σε λύση; Τι κάνει σήμερα ο Νίκος Χριστοδουλίδης, εκτός από το να επαναλαμβάνει τα όσα έκανε με τον Νίκο Αναστασιάδη, κρατώντας το Κυπριακό στο απόλυτο τέλμα; Περιορισμένος σε κινήσεις και δηλώσεις εντυπωσιασμού; Και μοναδικό στόχο το εσωτερικό ακροατήριο;
Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η Τουρκία με τη στάση της έκανε εύκολη την ανατροπή των τετελεσμένων. Αυτή όμως η πορεία 52 χρόνων φέρει φαρδιά- πλατιά την υπογραφή και των δικών μας χειρισμών. Είναι αποτέλεσμα μιας χρόνιας αδράνειας, αλλά και μιας συνειδητής διαδρομής συντήρησης της στασιμότητας που κλείδωνε το status quo. Μιας ατέρμονης υποκρισίας ότι μια λύση ιδεατή είναι εφικτή. Και ενός πολιτικού αμοραλισμού που, από ένα σημείο και μετά, δημιούργησε την πεποίθηση ότι το Κυπριακό έπαψε να αποτελεί παιχνίδι στα χέρια της Τουρκίας μόνο, και έγινε παιχνίδι στα χέρια του κάθε Ε/Κ λαϊκιστή. Μαζί με την ευρωπαϊκή λύση, τη «νέα στρατηγική», τα οδοφράγματα και τα ανέξοδα συνθήματα. Οτιδήποτε θα κρατούσε ανέπαφο τον μακροχρόνιο. Τον οποίο αγκαλιάζουμε ακόμα και σήμερα: Βροντοφωνάζουμε ότι δεν χαρίζουμε πατρίδες, διαβεβαιώνουμε πως δεν συμβιβαζόμαστε με την κατοχή, «Δεν ξεχνάμε και αγωνιζόμαστε», και ζητούμε από την Αμμόχωστο να μας καρτερεί. Κανείς, όμως, δεν καρτερά. Ούτε η Αμμόχωστος, ούτε η Ιστορία. Τα πάντα με την πάροδο του χρόνου ξεχνώνται. Και πατρίδες χαρίζονται όταν, για δεκαετίες, τα συνθήματα λειτουργούν ως προσχήματα για να καλύπτουν τις οδυνηρές πραγματικότητες. Και η επιστροφή από στόχος ζωής μετατρέπεται σε πεδίο υποκρισίας.
