Παρόλες τις προσπάθειες Γκουντέρες και Ολγκίν για την πενταμερή, εμείς πιστεύουμε ότι η ψυχοεμμονική τάση του Προέδρου για 2η θητεία θα «τουμπάρει» τη διαδικασία. Ο Έρχιουρμαν μας έθεσε τους όρους του και ας μην τα ρίχνουμε στην Τουρκία, η οποία επιμένει στα δύο κράτη για διπλωματικούς λόγους, ελπίζοντας να κερδίσει όσο το δυνατό περισσότερα στις συνομιλίες. Αύγουστος 2026 με τα φτερά κομμένα για τις χαμένες πατρίδες Μόρφου-Βαρώσι-Κερύνεια και πάει λέγοντας... Τα καταφέραμε λοιπόν να μείνουμε ένα καταληστευμένο ψευδοκράτος στο έλεος της Τουρκίας με αβέβαιο μέλλον.
Τέτοιες μέρες, Αύγουστο μήνα, συνειρμικά το μυαλό μου ταξιδεύει στον Αύγουστο του 2010, στην ιστορική λειτουργία στο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, από το 1923. Ταυτόχρονα, επίσης, επιστρέφω στις λειτουργίες του Αγίου Μάμα όταν ακόμα υπήρχαν πολλές ελπίδες για λύση κι επανένωση. Το τραγικό των συνειρμικών μου σκέψεων, έγκειται στο γεγονός ότι σήμερα η Παναγία Σουμελά, η οποία αντιπροσωπεύει τις χαμένες πατρίδες που είναι γεγονός, θα ταυτίζεται πλέον με τον Άγιο Μάμα, που επίσης λόγω τόσων και τόσων σφαλμάτων, μας αντιπροσωπεύει τις δικές μας χαμένες πατρίδες. Μαζί βιώνουμε σήμερα το σύνδρομο των χαμένων πατρίδων.
Φρούδες ελπίδες
Η μεγάλη διαφορά από τη σύναξη στην Τραπεζούντα είναι το στίγμα της χαμένης πατρίδας, που όλοι βλέποντας τις πραγματικότητες, δεν δημιούργησαν φρούδες ελπίδες για «Ιερουσαλήμ των Ποντίων», αλλά μέσα σε πνεύμα συμφιλίωσης αποδέχτηκαν τη μοίρα τους με σωφροσύνη, ελπίζοντας σε κάθε χρονική σύναξη με θρησκευτική υφή. Θαυμάσαμε τον λόγο του Οικουμενικού Πατριάρχη, ο οποίος με σύνεση και αγάπη έστειλε μήνυμα ειρήνης.
Βεβαίως, η μεγάλη διαφορά εδώ έγκειται στο γεγονός ότι η της Μόρφου σύναξη του Αγίου Μάμα ήταν πολιτικοθρησκευτική, επειδή εμείς δεν μιλούσαμε για χαμένες πατρίδες, αλλά αγωνιζόμαστε για λύση επανένωσης και επιστροφής στην αγαπημένη μας Μόρφου.
Οι μνήμες που ξύπνησαν με τη θρησκευτική σύναξη στην Τραπεζούντα, δεν μας αφύπνισαν από τον λήθαργο, για να μην φτάσουμε και εμείς να λειτουργούμε τον Άγιό μας μια φορά τον χρόνο σε χαμένη πατρίδα.
Συμβιβαστική λύση
Δεν αντιληφθήκαμε ότι, μετά το πραξικόπημα που μας έφερε τους βαρβάρους, μετά το προδοτικό Παπαδοπούλειο ΟΧΙ, μετά την Αναστασιάδειον λιποταξία του Κραν Μοντανά και με ένα μεγαλομανή Πρόεδρο του λαϊκισμού, με ωραιοποίηση των καταστάσεων εδώ και τρία χρόνια, του οποίου η μόνη έγνοια εδράζεται στον θώκο του λόφου, χωρίς να νοιάζεται για λύση με μισό σχεδόν αιώνα κατοχής, η μόνη συμβιβαστική λύση ήταν αυτή της ΔΔΟ.
Με άλλα λόγια, η σύναξη της Τραπεζούντας δεν μας δίδαξε τίποτα και μας άφησε ένα μίζερο, διεφθαρμένο, καταληστευμένο ψευδοελληνικό κρατίδιο, το οποίο στο απώτερο μέλλον θα πάψει να υπάρχει και οι νέες γενιές θα κλαίνε επί ερειπίων, ψάχνοντας νέες πατρίδες, λόγω των σφαλμάτων της δικής μας γενιάς. Δυστυχώς σήμερα και για μας οι χαμένες πατρίδες είναι γεγονός.
*ΒΑ, ΜΑ, PhD πρώην Επιθεωρητή και Πρώτου Λειτουργού Εκπαίδευσης, Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού.
