Μήπως δεν υπήρξαν κάποιοι που και εσείς χαρήκατε όταν ακούσατε τον θάνατό τους και ότι σκοτώθηκαν; Ο Ναζίμ Χικμέτ λέει για τους Ναζί στρατιώτες πως «ήταν από τους στρατιώτες που δεν κλαίει κανείς για τον θάνατό τους». Είχε συμμετάσχει και στη στρατιωτική επιχείρηση στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου, ο αξιωματικός που ονομαζόταν Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν, ο οποίος υπέβαλλε σε βασανιστήρια που δεν τα βάζει ο νους, τους κρατούμενους στα κελιά του Ντιγιάρμπακιρ. Την ώρα που έκανε τα βασανιστήρια καυχιόταν λέγοντας «ήπια παιδικό αίμα στην Κύπρο». Όταν άκουσα ότι σκοτώθηκε, αφού χτυπήθηκε δίπλα από μια οικογένεια σε ένα επιβατικό λεωφορείο στην Κωνσταντινούπολη το 1988, είπα «να πάει στην κόλαση». Ήρθε διάψευση σε ένα άρθρο που έγραψα γι’ αυτόν στην εφημερίδα από την τότε διοίκηση των Δυνάμεων Ασφαλείας. Στη δήλωση που μου έστειλε η διοίκηση έλεγε ότι ο Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν ήταν ένας «ένδοξος Τούρκος αξιωματικός». Δημοσίευσα τη διάψευση και την έριξα στα σκουπίδια. Όμως, δεν μου προκάλεσε καθόλου έκπληξη αυτή η νοοτροπία της διοίκησης εδώ, η υπεράσπιση αυτού του βαριού βασανιστή.
Βρήκα και σε ένα άρθρο, το οποίο διάβασα χθες έναν όμοιο αυτού του ποταπού αξιωματικού και στο τέλος είδα ότι έτσι ήταν και η δική του τύχη. Είναι και αυτός ένας από τους στρατιώτες τους οποίους αποκαλούν «ένδοξους». Κοιτάξτε τι έκανε, λέει.
Και αυτό είναι ένα γεγονός που συνέβη αμέσως μετά από το πραξικόπημα στην Τουρκία στις 12 Σεπτεμβρίου 1980. Το 1981. Συνέλαβαν, λέει, τον εικοσάχρονο φοιτητή Μπεζχάτ. Ύστερα τον πήραν σε μια δασώδη περιοχή και τον έδεσαν σε ένα δέντρο. Έτρεξε από πίσω τους ο μεγαλύτερος του αδελφός, ο Εκμπέρ και τους ικέτευσε να τον αφήσουν ελεύθερο. Δεν τον άφησαν. Μάλιστα τον έδεσαν και εκείνον σε ένα δέντρο και τον ανάγκασαν να παρακολουθήσει αυτά που θα έκαναν στον αδελφό του. Ο επικεφαλής των στρατιωτών, λοχαγός Αϊτεκίν Ιτσμέζ, τους είπε ότι υπήρχαν τρομοκράτες στην περιοχή και προσπάθησε να μάθει από αυτούς πού βρίσκονταν. Είπαν και τα δύο αδέλφια ότι δεν ήξεραν. Κατόπιν τούτου, άρχισαν τα βασανιστήρια. Ξέρετε τι έκαναν αυτοί οι «ένδοξοι» στρατιώτες; Έκαψαν τα μάτια και το σώμα του Μπεχζάτ με μια πυρακτωμένη ξιφολόγχη και τον τύφλωσαν. Και ύστερα τοποθέτησαν τα πόδια του μέσα στη φωτιά. Απλώθηκε στην κοιλάδα η μυρωδιά του καμένου, λέει. Και μετά από αυτό το βασανιστήριο, τον σκότωσαν καρφώνοντας του μια σφαίρα στον λαιμό. Οι χωρικοί που άκουσαν τους πυροβολισμούς έτρεξαν και πήγαν εκεί. Τον βρήκαν σε κατάσταση που ήταν αγνώριστος. Ο δε μεγάλος του αδελφός κειτόταν λιπόθυμος.
Διάβασα πολλά γεγονότα βασανιστηρίων. Αλλά πρώτη φορά άκουσα κάτι τέτοιο. Τελικά πόσο «επιδέξιοι» αξιωματικοί υπάρχουν σε αυτό τον στρατό. Ακούσαμε και είδαμε τέτοιους και σε αυτό το νησί. Καλά, ύστερα τι έγινε; Ο μεγάλος αδελφός Εκμπέρ αποτάθηκε στο δικαστήριο για να δικαστούν εκείνοι που το έκαναν αυτό στον αδελφό του. Το δικαστήριο δίκασε τον λοχαγό για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και τον τιμώρησε. Όμως, αυτή η τιμωρία δεν εφαρμόστηκε με δικαιολογία τις ρυθμίσεις του στρατιωτικού νόμου.
Και ιδού το αποτέλεσμα: Πέρασαν 28 χρόνια από τότε. Τον Σεπτέμβριο του 2009 ο εν αποστρατεία Συνταγματάρχης Αλπάι Αϊτεκίν Ιτσμέζ βρέθηκε νεκρός χτυπημένος στον λαιμό στο σπίτι του στην Προύσα. Εκείνος είχε χτυπήσει στον λαιμό τον Μπεζχάτ. Και χτύπησαν και τον ίδιο στον λαιμό. Ο πατέρας του Μπεζχάτ είναι ένας Αλεβίτης Ντεντές. Μετά τη δολοφονία του γιου του έπεσε σε παντοτινό πένθος. Έζησε μέχρι τα 110 του χρόνια. Μέχρι να πεθάνει, δεν έκοψε τα μαλλιά και τα γένια του για 26 χρόνια.
Όπως ο βασανιστής του Ντιγιάμπακιρ βρήκε αυτό που του άξιζε, βρήκε αυτό που του άξιζε και αυτός ο δολοφόνος συνταγματάρχης. Ξέρω πως η εκδίκηση δεν είναι λύση, δεν είναι γιατρειά σε αυτό τον κόσμο. Αλλά κάποιοι άνθρωποι αξίζουν πράγματι να τη ζουν. Αν αφανιστεί από αυτό τον κόσμο ένας άνθρωπος που είπε «ήπια αίμα παιδιών στην Κύπρο», δεν θα καθαρίσει ο κόσμος βεβαίως, όμως τουλάχιστον θα απαλλαχτεί από έναν δολοφόνο. Όποτε δω έναν βετεράνο με το στήθος γεμάτο παράσημα, πάντα διερωτώμαι. Σκότωσε αιχμαλώτους; Βίασε γυναίκες και κορίτσια; Κατά την γνώμη μου, οι πραγματικοί βετεράνοι είναι εκείνοι που κατάφεραν να κερδίσουν έναν πόλεμο χωρίς να τα κάνουν ποτέ αυτά!
