Υπήρχε ένα κοριτσάκι, το οποίο κειτόταν άψυχο στην ακτή, σαν τα νεκρά ψάρια. Το θυμάστε; Δεν έφυγε ποτέ από τα μάτια μου. Ύστερα δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες παιδιά. Η καρδιά μας σπάραξε. Έγινε κομμάτια. Ύστερα, η ζωή έγινε ακόμα πιο μεγάλο ντέρτι. Δεν μπορέσαμε να κοιμηθούμε. Ψυχραθήκαμε με τον κόσμο, γίναμε παράξενοι. Μας φάνηκε σαν να ήταν παράξενο να είναι κανείς ευτυχισμένος. Ένας μαύρος στρατός βάδιζε κατά πάνω μας. Νιώθαμε τόσο ανήμποροι και απελπισμένοι ώστε νομίζαμε ότι δεν θα μπορούσαμε ποτέ ξανά πλέον να σταματήσουμε αυτή την πορεία. Κάποτε κουράζεται ο άνθρωπος. Σιωπά. Λέει ας πεθάνω πλέον. Θέλει να χαθεί. Αναλώνεται η αναζήτηση δικαιοσύνης και το όνειρο για ανθρώπινη ζωή.
Τα ίδια αισθήματα νιώθω τώρα, όταν σκέφτομαι ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν άψυχα ανθρώπινα κορμιά που εγκλωβίστηκαν στο ναυάγιο του πλοίου που βούλιαξε στο βυθό της θάλασσας. Δεν υπήρχε μέρος να ξεφύγεις από τον πόνο και να καταφύγεις και όταν ακούγονταν οι τελευταίες κραυγές για βοήθεια των παιδιών που είχαν μείνει κάτω από τα συντρίμμια σε εκείνο τον τρομερό σεισμό. Καίει πιο πολύ ο πόνος των τραγωδιών τις οποίες θα μπορούσαμε να εμποδίζαμε και δεν τις εμποδίσαμε. Μπορεί να βρεθούν οι ένοχοι. Μπορεί να τιμωρηθούν. Όμως, δεν θα έρθουν πίσω ξανά όσοι έφυγαν. Εκείνοι που περιμένουν εδώ και μέρες σε αυτό το λιμάνι κοιτάζοντας τη θάλασσα και περιμένουν να επιστρέψουν οι αγαπημένοι τους, τι να κάνουν άμα δεν βρίσουν. Είναι ανήμποροι. Απελπισμένοι. Αν θα έρθουν ζωντανοί, αν έρθει η σoρός τους. Αλίμονο! Ούτε αυτή έρχεται!
Μπορεί να μην καταλάβουν αυτά που γράφω όσοι δεν αντιλαμβάνονται καθόλου ότι υποφέρουμε μέσα σε ένα σύστημα που είναι αποφασισμένο να μας σκοτώσει και όχι να μας αφήσει να ζήσουμε. Δεν καταλαβαίνουν την κραυγή μιας μάνας που λέει «κρατούσα την κόρη μου από το χέρι και ύστερα χάθηκε». Ακόμα ψάχνουν το μαύρο κουτί. Τι περισσότερο από όσα ξέρουμε θα βρουν εκεί; Δεν τα είδαμε με τα μάτια μας; Δεν τα ακούσαμε με τα αυτιά μας; Η μητέρα έβγαλε και το σωσίβιό της. Το φόρεσε στο μικρό κοριτσάκι της. Ύστερα χάθηκε στα κρύα νερά. Αγκάλιασε για τελευταία φορά την κόρη της. Η κόρη της σώθηκε, εκείνη δεν μπόρεσε να σωθεί. Ποιο μαύρο κουτί ψάχνετε ακόμα εσείς;
Κάθε κοινωνία είναι θύμα όσων εκλέγει. Και πάλι τους εκλέγει όμως. Αυτό το γρανάζι θα τελειώσει όλους μας. Δεν έχουν τέλος αυτές οι πλαστογραφίες, αυτά τα ψέματα, αυτή η όρεξη για χρήματα που δεν χορταίνει. Δεν βγαίνει κανείς να ρωτήσει τούτο τον ηγέτη της κοινότητας «γιατί απέρριψες την πρόταση για βοήθεια από τον νότο». Δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από ευχή στους οικείους των θυμάτων για ζωή σε λόγου τους και αιωνία η μνήμη των θυμάτων. Δεν υπάρχει έστω και μία γραμμή να υπογραμμίσω σε αυτά που λέτε, έτσι για να γίνεται κουβέντα. Καθώς μαραζώνω από αυτό τον πόνο, μου προκαλεί περισσότερη αναγούλα στο στομάχι η υπ’ αριθμόν ένα μηχανή ψέματος, η τηλεόραση του φασίστα δικτάτορα στην Άγκυρα. Ξερνάει ψέμα και μίσος ακόμα και σε αυτό το παζάρι θανάτου. «Οι Ελληνοκύπριοι σαμπόταραν και βούλιαξαν αυτό το πλοίο», λέει. Τι μεγάλη κακοτυχία να είναι κανείς από την ίδια φυλή με κάποιον που το λέει αυτό! Ή εσύ σεβαστό πρόσωπο; Πώς άρχισες να χοροπηδάς μόλις άκουσες ότι υπάρχουν κάποιοι Ελληνοκύπριοι που χάρηκαν γι' αυτή την τραγωδία. Το άρπαξες στον αέρα και αυτό. Άρχισες το τροπάρι «μα με αυτούς θα κάνουμε ειρήνη;». Διότι δεν το αντιλαμβάνεσαι. Είμαστε σε αυτό το χάλι από τότε που πλακώσατε εσείς πάνω στο κεφάλι μας. Ούτε στην ξηρά, ούτε στη θάλασσα, ούτε στον αέρα είμαστε ασφαλείς. Ακόμα δεν μπορέσατε να βγάλετε τους αγνοούμενούς σας από τον σεισμό. Δεν υπάρχει σωτηρία για εμάς ενόσω είμαστε κάτω από τις δικές σας διαταγές, εσάς που δεν εκτιμάτε την ανθρώπινη ζωή. Εξαιτίας σας συνέβη και η καταστροφή του σεισμού και το ναυάγιο του πλοίου. Επειδή δεν μπορείτε να τιμωρήσετε τον εαυτό σας, ούτε τους υπόλοιπους τιμωρήσατε. Κάνατε την ψυχή των χαμένων παιδιών μας να πονέσει. Και τώρα μάς παραδίδετε μαθήματα; Λέτε «πώς θα κάνουμε ειρήνη με τους Ελληνοκυπρίους»; Στη γλώσσα μου το έχω, αλλά μην ανησυχείτε. Δεν θα λερώσω το στόμα μου!
