Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην Κύπρο, στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι παιδοβιαστές δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από την επίκληση των προσωπικών δεδομένων, καθώς υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις δημοσιοποιούνται τα ονόματα και οι φωτογραφίες τους. Ο σκοπός της δημοσιοποίησης είναι διττός: αφενός, η προστασία των παιδιών και του κοινωνικού συνόλου και, αφετέρου, ο εντοπισμός τυχόν άλλων θυμάτων. Η τελευταία δημοσιοποίηση στοιχείων παιδοβιαστή από την ελληνική Αστυνομία έγινε στις 28/8/2026 και αφορούσε 50χρονο γυμναστή, ο οποίος, λόγω του επαγγέλματός του, ερχόταν συστηματικά σε επαφή με παιδιά.
Η ελληνική Αστυνομία
Η ανακοίνωση που εξέδωσε η ελληνική Αστυνομία για τον παιδεραστή γυμναστή παρατίθεται αυτούσια, καθώς έχει ιδιαίτερη σημασία:
«Δίνονται στη δημοσιότητα, έπειτα από σχετική Διάταξη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Κεφαλληνίας, η οποία επικυρώθηκε από την Εισαγγελία Εφετών Πατρών, τα στοιχεία ταυτότητας, οι φωτογραφίες καθώς και η ασκηθείσα ποινική δίωξη ημεδαπού άνδρα, ο οποίος συνελήφθη την 3/7/2026 από αστυνομικούς του Τμήματος Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αργοστολίου. Πρόκειται για τον ΚΟΥΛΟΥΜΠΗ Παρίση του Δημητρίου και της Ευαγγελίας, γεν. 13-02-1976 στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας.
Σε βάρος του ανωτέρω ασκήθηκε ποινική δίωξη για τα αδικήματα του βιασμού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένου και σε απόπειρα, με παθόντα ανήλικο κατά συρροή, της κατάχρησης ανηλίκων κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα, με παθόντα που συμπλήρωσε τα 14 έτη, κατά συρροή, με την επιβαρυντική περίσταση της τέλεσης της πράξης από γυμναστή – πρόσωπο που παραδίδει μαθήματα σε ανήλικο. (…) Η συγκεκριμένη δημοσιοποίηση, σύμφωνα με τη σχετική Εισαγγελική Διάταξη, αποσκοπεί στη διερεύνηση, ανίχνευση και δίωξη κακουργημάτων και πλημμελημάτων του Δέκατου Ένατου Κεφαλαίου του Ποινικού Κώδικα περί εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας. Η εν λόγω δημοσιοποίηση είναι πρόσφορη για τον προαναφερθέντα σκοπό και για την αποτροπή απειλής της δημόσιας ασφάλειας σε σχέση με τα διερευνώμενα εγκλήματα και δεν είναι δυνατή εν προκειμένω η επιλογή άλλων μέτρων λιγότερο επαχθών για τα θεμελιώδη δικαιώματα. Στο πλαίσιο αυτό, παρακαλούνται οι πολίτες να επικοινωνούν με τους τηλεφωνικούς αριθμούς 26710–28404, 26710–27841 και 26710-24441 του Τμήματος Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αργοστολίου για την παροχή οποιασδήποτε σχετικής πληροφορίας. Σημειώνεται ότι διασφαλίζεται η ανωνυμία και το απόρρητο της επικοινωνίας.
Επισημαίνεται ότι, η συγκεκριμένη δημοσιοποίηση είναι χρονικής διάρκειας τριών μηνών από την παραγγελία εκτέλεσης της διάταξης, αρχής γενομένης από 28/8/2026 έως την 28/11/2026. Πέραν του χρονικού ορίου των τριών μηνών, δεν επιτρέπεται και αντίκειται στο νόμο η διατήρηση ή/και αναπαραγωγή της δημοσιοποίησης των παραπάνω στοιχείων».
Και στην Κύπρο, αλλά…
Είχαμε αρκετές παρόμοιες περιπτώσεις και στην Κύπρο, χωρίς, όμως, να ακολουθηθεί αντίστοιχη πρακτική δημοσιοποίησης. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, πριν από δύο χρόνια, την καταδίκη 59χρονου καθηγητή Χημείας, ο οποίος κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 4,5 ετών για τη σεξουαλική κακοποίηση εννέα μαθητριών στη Λεμεσό. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν το 2022, όταν τα θύματα ήταν κάτω των 15 ετών, μάλιστα κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Από τον συγκεκριμένο καθηγητή πέρασαν χιλιάδες μαθητές. Να πιστέψουμε ότι τα θύματά του περιορίστηκαν σε εννέα, μόνο κατά το 2022; Τι συνέβη τα προηγούμενα χρόνια; Δεν υπήρξαν άλλα παιδιά που ενδεχομένως έπεσαν θύματα της δράσης του; Αν η Αστυνομία δημοσιοποιούσε το όνομα και τη φωτογραφία του, όπως έκανε η ελληνική Αστυνομία στην αντίστοιχη περίπτωση, δεν θα υπήρχε πιθανότητα να εντοπιστούν και άλλα θύματα;
Να μας πουν οι αρμόδιοι
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι εύλογο: Γιατί στην Κύπρο δεν αξιοποιείται η δυνατότητα δημοσιοποίησης των στοιχείων παιδοβιαστών, ώστε να προστατευθούν άλλα παιδιά και να εντοπιστούν ενδεχόμενα άλλα θύματα, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα;
Καλείται, επομένως, η αρμόδια επίτροπος Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, Μαρία Χριστοφίδου, να ξεκαθαρίσει το ζήτημα. Να μας ενημερώσει κατά πόσο το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, τη δημοσιοποίηση των στοιχείων παιδοβιαστών, κυρίως για τον εντοπισμό άλλων πιθανών θυμάτων, όπως γίνεται στην Ελλάδα. Και, εάν πράγματι το επιτρέπει, να μας εξηγήσει η Νομική Υπηρεσία και η Αστυνομία γιατί δεν αξιοποιείται αυτή τη δυνατότητα.
Επιτέλους, ας γίνει μια σοβαρή συζήτηση στη Βουλή για το συγκεκριμένο ζήτημα και, γενικότερα, για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, τα οποία, δυστυχώς, έχουν μετατραπεί σε καταφύγιο για κάθε απατεώνα, παγαπόντη, φονιά και παιδοβιαστή.
