Tις τελευταίες μέρες η αμερικανική διπλωματία επιχείρησε, με εντολές του Τραμπ, άλλη μία προσπάθεια να φέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τη Ρωσία και την Ουκρανία με στόχο την επίτευξη συμφωνίας για τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Οι συνομιλίες των απεσταλμένων του Τραμπ, Γουίτκοφ και Κούσνερ το Σαββατοκύριακο σε Μόσχα και Κίεβο, δεν απέδωσαν δυστυχώς καρπούς. Η προσπάθεια των αμερικανών δεν έγινε φυσικά στο κενό. Υπήρξαν κάποιες ενδείξεις από τις δύο ηγεσίες ότι ήταν έτοιμες και πρόθυμες να μπουν επιτέλους σε κάποιες συζητήσεις, όμως τελικά οι ενδείξεις αυτές δεν επιβεβαιώθηκαν στην πράξη και οι αμερικανοί απεσταλμένοι έφυγαν με άδεια χέρια.
Η αποτυχία και της νέας αμερικανικής προσπάθειας δεν ήταν όμως έκπληξη γιατί και αυτή έγινε, με εντολές Τραμπ, στην λογική όλων των προηγουμένων, δηλαδή στη λογική του «κανακέματος» του Ρώσου εισβολέα και του εκβιασμού του θύματος, δηλαδή της Ουκρανίας. Από την πρώτη στιγμή που ο υπερφίαλος Τραμπ ανέλαβε τις όποιες «ειρηνευτικές» του πρωτοβουλίες στο ουκρανικό, δεν έχει απλά εξισώσει το θύμα με τον θύτη, αλλά προσπαθεί να εξαναγκάσει την Ουκρανία σε μία ατιμωτική συνθηκολόγηση με παράδοση εδαφών της στον Ρώσο εισβολέα και κατακτητή.
Ο «περισπούδαστος» Τραμπ δεν αντιλήφθηκε ακόμα ότι οι Ουκρανοί δεν συμμερίζονται το δόγμα του περί του «δικαίου του ισχυρού» και δεν συνειδητοποίησε ότι δεν πρόκειται να παραδοθούν στις ορέξεις του φίλου του Πούτιν, επειδή τους το ζητά εκείνος ή τους απειλεί και εκβιάζει να αποδεχθούν την -κατά την άποψή του- μοίρα τους.
Όσο λοιπόν η αμερικανική διπλωματία επιχειρεί να επιτύχει διαμεσολάβηση με αυτούς τους όρους και όσο δεν εννοεί να θέσει τη Ρωσία και τον Πούτιν ενώπιον των ευθυνών τους, θα αποτυγχάνει παταγωδώς.
Ο πολύνεκρος πόλεμος στην Ουκρανία, που συμπληρώνει σύντομα 1900 ολόκληρες μέρες, ενδεικτικό ότι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος διήρκησε μέχρι και την παράδοση της Ιαπωνίας στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945, 2193 μέρες, έχει κουράσει και εξουθενώσει και τους Ουκρανούς και τους Ρώσους και έχει αποδεκατίσει και στραγγίξει οικονομικά και τις δύο χώρες. Και οι δύο χώρες έχουν τεράστιες ανθρώπινες απώλειες. Ο αναίτιος και παράλογος αυτός πόλεμος, που δεν έπρεπε να αρχίσει ποτέ, δεν μπορεί να αφήνεται να συνεχίζει άλλο.
Όσοι όμως επιθυμούν πραγματικά τον τερματισμό του, πρέπει να αντιληφθούν επιτέλους ότι το κλειδί βρίσκεται στη Μόσχα και στα χέρια του Πούτιν και εκεί είναι που πρέπει να στρέψουν τις προσπάθειες και πιέσεις τους.
