Μια γελοιογραφία. Το παιδί κατουρά στο στόμα του Τραμπ. Τι νομίζετε ότι θα κάνει ο Τραμπ; Θα οδηγήσει στο δικαστήριο εκείνον που το έκανε; Οι φανατικοί οπαδοί του Τραμπ θα κάνουν επιδρομή στο σπίτι του γελοιογράφου και θα τον λιντσάρουν; Καμία σχέση! Και ο Τραμπ και εκείνοι θα γελάσουν και θα το προσπεράσουν. Υπάρχουν πολύ χειρότερες γελοιογραφίες του Τραμπ από αυτήν. Υπάρχουν και κάποιοι που έφτιαξαν το στόμιο του νεροχύτη στην τουαλέτα ως το στόμα του Τραμπ…
Όμως, δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα. Την ώρα που άρχιζα αυτό το άρθρο εμφανίστηκε μπροστά μου μια γελοιογραφία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν μπόρεσα να μην το γράψω. Θυμήθηκα το άγαλμα που κατουρά στο κεφάλι του Ταγίπ Ερντογάν. Γι’ αυτή την υπόθεση έχω μια αθώωση στη Λευκωσία και φυλάκιση ενός χρόνου στην Άγκυρα. Τέλος πάντων. Το θέμα μας είναι ο Χακάν Φιντάν. Ο Φιντάν ο οποίος έχυσε δηλητήριο στη ρίζα των φιντανιών που φυτέψαμε. Προήχθη από την αρχηγία της Εθνικής Οργάνωσης Πληροφοριών (ΜΙΤ) στη θέση του υπουργού Εξωτερικών και δεν έχασε τίποτα από τον χαρακτήρα του ως «γεράκι». Δεν ξέρω, μήπως έχασε την αξία του ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου; Και εκείνος ήταν «γεράκι». Και δεν ήταν αποτυχημένος. Υποδέχθηκε στο σπίτι του τον ηγέτη του ΑΚΕΛ Άντρο Κυπριανού. Τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Και το σημαντικότερο, άρπαξε τα «δύο κράτη» από το στόμα του Αναστασιάδη στο Κραν Μοντανά. Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι πονηρός. Αλλάζει συνεχώς τους ανθρώπους-κλειδιά. Για να μην θιγεί κανείς και να αποκοπεί, τους προσφέρει άλλα αξιώματα. Πήραν το μερίδιό τους από αυτό και οι Σουλεϊμάν Σοϊλού, Χουλουσί Ακάρ και Νουμάν Κουρτουλμούς.
Ο Χακάν Φιντάν είναι ατρόμητος. Άστραψε και βρόντηξε. «Έκλεισε το κεφάλαιο της επανένωσης στην Κύπρο», είπε. Κάποτε φωνάζουν στα σοκάκια της Λευκωσίας ότι «δεν πεθαίνουν οι πεσόντες, δεν μοιράζεται η πατρίδα». Για την Τουρκία, όχι για την Κύπρο. Η Κύπρος μοιράζεται μια χαρά. Η Τουρκία δεν μοιράζεται. Εκεί δεν δίδεται καν αυτονομία στους Κούρδους. Ενώ στην Κύπρο απαιτούν ευθέως κράτος, όχι αυτονομία. Έκλεισε το κεφάλαιο της επανένωσης, λέει! Ποιος σού το είπε, ρε κύριε, ότι έκλεισε; Μήπως μπορεί να κλείσει προτού πούμε εμείς οι Τουρκοκύπριοι ότι έκλεισε; Αυτή η χώρα μπορεί να είναι αποικία σου τώρα, όμως δεν σου ανήκει. Είναι δική μας! Ό,τι και να κάνεις, ακόμα και αν μεταφέρεις είκοσι φορές περισσότερο πληθυσμό από εμάς, ακόμα και αν φτιάξεις τζαμιά με οκτώ μιναρέδες, όχι με τέσσερις, ακόμα και αν αυξήσεις στις ογδόντα χιλιάδες τις σαράντα χιλιάδες στρατιώτες σου, ακόμα και αν στοιβάξεις εδώ όλους τους ιμάμηδές σου και τα θρησκευτικά σου τάγματα, δεν είναι δική σου. Είναι δική μας. Των Κυπρίων. Μπορεί τώρα να έχεις καθήσει πάνω στο κεφάλι μας στα εδάφη μας τα οποία κατέκτησες με τα όπλα, όμως όσους ψεύτικους τίτλους ιδιοκτησίας και αν εκδώσεις, αυτή η χώρα πάλι δεν είναι δική σου. Δεν μπορείς εσύ να κλείσεις εκείνη την πόρτα. Αν είναι να την κλείσει κάποιος, εμείς θα την κλείσουμε. Αν είναι να την ανοίξει κάποιος, εμείς θα την ανοίξουμε. Όμως να είσαι ευχαριστημένος, να είσαι ευχαριστημένος για τους εδώ δούλους σου. Λατρεύουν τέτοιες κουβεντούλες. Μην νομίζεις ότι είμαστε όλοι δούλοι. Αν τα πολιτικά μας κόμματα, οι οργανώσεις μας και οι συντεχνίες μας σωπαίνουν και δεν σου λένε «εκείνο που είπε ο Δάσκαλος Αρίφ», μην νομίζεις ότι τέλειωσε αυτή η δουλειά. Ενόσω ο τελευταίος Τουρκοκύπριος δεν πει πως έκλεισε αυτό το κεφάλαιο, δεν κλείνει.
Καταλαβαίνουμε, είσαι Τούρκος και είμαστε και εμείς Τούρκοι. Αλλά εμείς είμαστε Κύπριοι. Εσύ δεν είσαι Κύπριος. Δεν γεννήθηκες στην Κύπρο και δεν θα πεθάνεις στην Κύπρο. Εμείς γεννηθήκαμε εδώ και θα πεθάνουμε εδώ. Αν το μέρος αυτό είναι ένα πανδοχείο, εσύ είσαι ο ταξιδιώτης και εμείς ο πανδοχέας. Εμείς παίρνουμε την έμπνευσή μας από τη γεωγραφία, όχι την Ιστορία. Από αυτά τα βουνά. Από αυτές τις θάλασσες. Από αυτές τις πλαγιές. Η δική σου η πατρίδα δεν έχει συνέχεια πέρα από τη Μερσίνα, η δική μου η πατρίδα έχει συνέχεια πέρα από τον Λιμνίτη. Και η Κακοπετριά είναι δική μου και τα Βρέτσια. Όπως δεν θα μπορούσες να μοιράσεις στα δυο κανέναν άνθρωπο, δεν μπορείς να μοιράσεις και αυτή την πατρίδα εσαεί. Μπορεί να ήρθαν έτσι τα πράγματα. Όμως, δεν θα πάνε έτσι. Η δική σας παρουσία εδώ εξαρτάται από τη δική μας παρουσία. Να είστε ευχαριστημένοι που αυτή η κοινότητα ακόμα δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη δύναμή της. Αλλιώς δεν θα μπορούσατε να μιλήσετε έτσι. Δεν θα μπορούσατε να πείτε πως έκλεισε αυτό το κεφάλαιο. Ακόμα δεν γράφτηκε η τελευταία σελίδα. Και κάθε μυθιστόρημα τελειώνει οπωσδήποτε είτε με θάνατο είτε με νίκη…
