Η ληστρική και ωμή επέμβαση των ΗΠΑ να απαγάγουν τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, έτυχε διαφορετικής ανάγνωσης και ερμηνείας τόσο από τα πολιτικά κόμματα στο εσωτερικό όσο και διεθνώς από κράτη και οργανισμούς. Άλλα καταδίκασαν κατευθείαν και απερίφραστα την αμερικανική επέμβαση τονίζοντας την κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, κάνοντας λόγο για νόμο της ζούγκλας και ότι ο Πρόεδρος Ντ. Τραμπ ανέλαβε αυθαίρετα και ετσιθελικά τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν αριστερά κόμματα και κομμουνιστικά κράτη.
Άλλα κόμματα και άλλα κράτη έδωσαν έμφαση στην έλλειψη δημοκρατίας στο εσωτερικό της Βενεζουέλας, στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του λαού, στη στέρηση βασικών ελευθεριών, τη φτώχεια και την εξαθλίωση του κόσμου και μεταξύ των γραμμών των τοποθετήσεών τους δικαιολογούσαν κατά κάποιον τρόπο την πειρατική επίθεση του Αμερικανού Προέδρου. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν δεξιά και ακροδεξιά κόμματα, όπως και πολλά κράτη.
Αρκετές χώρες και κόμματα κράτησαν τη σωστή, κατά την εκτίμησή μου, θέση ότι ναι μεν υπάρχει δημοκρατικό έλλειμμα, ανομία και εγκληματικότητα στη χώρα της Λατινικής Αμερικής αλλά αυτό με κανέναν τρόπο δεν δικαιολογούσε τη βάναυση παρέμβαση και την αρπαγή του Προέδρου της. Το τι συμβαίνει στο εσωτερικό είναι θέμα της ίδιας της χώρας και κανένας δεν νομιμοποιείται να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο για να «αποκαταστήσει» τις δημοκρατικές ελευθερίες.
Μερικά κόμματα έδωσαν έμφαση στη μια διάσταση του ζητήματος και καταδίκασαν έντονα την επέμβαση, ενώ άλλα τόνισαν την έλλειψη ελευθεριών και αγνόησαν εντελώς τον παράγοντα «εισβολή» σε μια ξένη χώρα και την κατάλυση της διεθνούς έννομης τάξης.
Είναι απογοητευτικό γιατί τα κόμματα τοποθετούνται υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς του ζητήματος ανάλογα με τον ιδεολογικό τους προσανατολισμό και τη θέση τους στο κομματικό φάσμα. Αδιαφορούν και προσπερνούν το γεγονός ότι υπάρχουν παγκόσμιες, διαχρονικές και αδιαπραγμάτευτες αξίες, όπως ο σεβασμός της ανεξαρτησίας των άλλων χωρών, αξίες που μας επηρεάζουν άμεσα, και τοποθετούνται υπέρ της μια ή της άλλης θέσης με οπαδικά κριτήρια. Η αρχή της μη επέμβασης στα εσωτερικά άλλων χωρών, του σεβασμού και της κυριαρχίας και της ακεραιότητας του κάθε κράτους ισχύει ανεξάρτητα αν πρόκειται για καπιταλιστικό, κομμουνιστικό ή άλλο. Αυτή η αρχή δεν ακολουθήθηκε από όλους τους κομματικούς σχηματισμούς. Ο Τραμπ έκανε εισβολή στη Βενεζουέλα και ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία. Σε αυτό το θέμα δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ τους. Δεν υπάρχει καλή και κακή εισβολή.
Είμαστε μια μικρή και ανίσχυρη χώρα που η μόνη δύναμη στην οποία προσβλέπουμε είναι το διεθνές δίκαιο και οι πανανθρώπινες αξίες. Σε αυτές στηρίζουμε τα επιχειρήματα και τον αγώνα μας. Δεν μπορούμε να προσαρμόζουμε την άποψή μας σε θέματα εντελώς παρόμοια με τα δικά μας, όπως το θέμα της εισβολής, ανάλογα με την κομματική μας τοποθέτηση. Η τουρκική εισβολή είναι εισβολή για όλους -δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους. Η ανοχή των ενεργειών του Τραμπ και η έλλειψη αντίδρασης θα φέρουν την κανονικοποίηση και με τον χρόνο θα δημιουργήσουν δίκαιο. Όπως ακριβώς κινδυνεύει να συμβεί στην Κύπρο λόγω της τουρκικής εισβολής. Και αλίμονο στις αδύνατες χώρες που στηρίζονται στο δίκαιο και στους διεθνείς οργανισμούς.
Ακούοντας κάποιος τον Αμερικανό Πρόεδρο να απειλεί, με τον γνωστό παιδαριώδη και κυνικό τρόπο του, με κατάληψη και προσάρτηση, ολόκληρες χώρες που έχει βάλει από καιρό στο μάτι και ότι «θα τιμωρήσει όσους δεν κάνουν το σωστό» προκαλεί ανατριχίλα αφού γνωρίζει ότι μπορεί να υλοποιήσει αυτά τα αποκρουστικά. Αφού και τη δύναμη διαθέτει, και τη μεγαλομανία. Είναι αδιανόητο ότι ένας άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ανατρέψει την παγκόσμια έννομη τάξη που καθιερώθηκε ύστερα από αιώνες και που χρειάστηκε αγώνες και πολλές θυσίες.
Είναι λυπηρό που οργανισμοί όπως η ΕΕ και ευρωπαϊκές χώρες με μακρόχρονη δημοκρατική παράδοση και που θεωρούνται οι θεματοφύλακες των ηθικών αξιών και των δικαιωμάτων του ανθρώπου αντέδρασαν μάλλον χλιαρά. Ποια είναι η ευθύνη όλων; Η σιωπή, τα μασημένα λόγια και τα «ναι μεν αλλά» δείχνουν ανοχή και αποθρασύνουν τους σύγχρονους πολιτικούς άρπαγες.
