Nα έρθει ή να μην έρθει μια άλλη χώρα και να σώσει τους ανθρώπους που υπόκεινται σε αδικία, καταπίεση και βία εκ μέρους των κρατούντων στη χώρα τους; Ο Καρλ Μαρξ δεν είχε υποδεχτεί καθόλου ευχάριστα το γεγονός ότι οι Βούλγαροι νίκησαν τους Οθωμανούς με τη στήριξη του ρωσικού στρατού και είχε γράψει ότι δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί απελευθέρωση αυτή, με τη βοήθεια μιας άλλης χώρας.
Τα παραδείγματα είναι πολλά. Να αρχίσουμε από τη χώρα μας πρώτα. 15 Ιουλίου 1974. Οι στρατιωτικοί της φασιστικής ελληνικής χούντας πήραν στα χέρια τους την εξουσία ανατρέποντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Μακάριο. Διέπραξαν δολοφονίες αριστερών. Πόσοι Ελληνοκύπριοι υπήρχαν τότε που περίμεναν την Τουρκία να επέμβει και να τους σώσει! Όμως, υπήρξαν περισσότεροι που έλεγαν ότι η ουσιαστική τραγωδία θα ήταν η επέμβαση της Τουρκίας. Δηλαδή, είχαν βρεθεί ανάμεσα σε δύο πυρά. Είτε θα υπέμεναν την τυραννία των φασιστών πραξικοπηματιών είτε θα δέχονταν τη στρατιωτική επέμβαση της «απελευθερώτριας» Τουρκίας. Στο τέλος, αποδείχθηκε πως είχαν δίκαιο όσοι πίστευαν πως η πραγματική τραγωδία θα ήταν η έλευση της Τουρκίας. Σώθηκαν από τον φασισμό, όμως αυτή τη φορά αντιμετώπισαν την τουρκική ξιφολόγχη. Και έχασαν τα πάντα. Μόνο οι Τουρκοκύπριοι προσκάλεσαν την Τουρκία στο νησί ως απελευθερωτή. Και στο τέλος κατάλαβαν και αυτοί πως δεν απελευθερώθηκαν!
Όταν το 1941 ο Χίτλερ επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση, ο στρατός των Ναζί εισήλθε στη χώρα από τη συνορεύουσα Ουκρανία. Τότε στη Σοβιετική Ένωση υπήρχε το καταπιεστικό καθεστώς Στάλιν. Ο Στάλιν είχε υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης με τον Χίτλερ, όμως ο Χίτλερ παραβίασε μονομερώς αυτή τη συμφωνία. Πάρα πολλοί Ουκρανοί χωρικοί υποδέχτηκαν ως απελευθερωτές τους Ναζί στρατιώτες που ήρθαν. Και πλήρωσαν πολύ ακριβά το τίμημα για αυτή την απλοϊκότητα. Οι Ναζί μετέτρεψαν και την Ουκρανία σε λίμνη αίματος, όπως έγινε σε πάρα πολλά άλλα μέρη.
Ο Κόκκινος Στρατός ήταν αυτός που γονάτισε τον Χίτλερ. Αφότου διέλυσε τον μεγάλο γερμανικό στρατό στο Στάλινγκραντ, τούς απώθησε μέχρι το Βερολίνο. Απελευθερώθηκαν από την τυραννία των Ναζί εκ μέρους της Σοβιετικής Ένωσης η Πολωνία, η Τσεχοσλοβακία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία και η Ουγγαρία. Και όλες αυτές οι χώρες που απελευθερώθηκαν έγιναν σοβιετικοί δορυφόροι αργότερα. Μπορεί άνετα να φανεί σε αυτά τα παραδείγματα ότι μετά την απελευθέρωση ο απελευθερωτής μετατρέπεται σε κατακτητή. Αυτές οι χώρες απέκτησαν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους μόλις στη δεκαετία του 1980 με την άνοδο του Γκορμπατσόφ στη διοίκηση στη Μόσχα. Όμως, μπορεί να συζητηθεί ξεχωριστά η μετάβασή τους από τον σοσιαλισμό στον καπιταλισμό, καθώς και η ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εδώ προσπαθώ να εξηγήσω ότι δεν είναι απελευθέρωση η απελευθέρωση εκ μέρους κάποιου άλλου.
Μια χώρα που επιθυμεί να κατακτήσει μια άλλη χώρα επωφελείται πολύ από τις αδυναμίες του καθεστώτος σε εκείνη τη χώρα. Ο λαός εκεί έχει μπουχτίσει. Πεινά. Είναι εξαθλιωμένος. Και το σημαντικότερο, υποφέρει κάτω από τη μάστιγα του καθεστώτος. Δεν υπάρχει δημοκρατία. Έχουν εκλείψει και η δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ. Έτσι μπήκε στο Ιράκ η Αμερική. Σαν ένας απελευθερωτής. Υποδέχτηκαν με χαρά τους Αμερικανούς στρατιώτες που μπήκαν στη Βαγδάτη εκείνοι που καταπιέζονταν κάτω από την τυραννία του Σαντάμ. Γκρέμισαν τα τεράστια αγάλματα του Σαντάμ καθώς εκείνοι γελούσαν δυνατά. Όμως, θα καταλάβαιναν τι γινόταν αφότου ήταν πλέον αργά. Μάλιστα, κάποιοι μετάνιωσαν επειδή κατέστρεψαν με μπαλτά τα αγάλματα του Σαντάμ. Εκείνοι που ήρθαν ήταν κατακτητές, όχι απελευθερωτές. Και αυτή η κατάκτηση θα τους έκανε να νοσταλγήσουν ακόμα και τις μέρες τυραννίας του Σαντάμ. Μήπως δεν χαρήκαμε και εμείς όταν ανατράπηκε ο Σαντάμ; Φυσικά χαρήκαμε. Όμως, η λύπη μας ήταν πολύ πιο μεγάλη.
Ας έρθουμε στο τελευταίο παράδειγμα. Διαδίδουν πολύ άσχημα πράγματα πηγές της Δύσης για τον ηγέτη της Βενεζουέλας Μαδούρο, ο οποίος σύρθηκε από το κρεβάτι του και πιάστηκε αιχμάλωτος. Κάνουν τα πάντα για να τον δυσφημίσουν. Το ίδιο έκαναν και για τους Καντάφι και Άσαντ. Ο λαός της Βενεζουέλας χαίρεται τώρα που απαλλάχτηκε από τον Μαδούρο; Είδα διαδήλωση εκατοντάδων χιλιάδων στο Καράκας. Ο λαός νιώθει ότι προσβλήθηκε πολύ ενώπιον της θρασύτητας της Αμερικής. Δεν έχει σημασία αν ο Μαδούρο είναι καλός ή κακός. Ο λαός τον υπερασπίζεται. Ξεσηκώνεται ενάντια στην Αμερική.
Έχω να πω το εξής: Κανένας απελευθερωτής δεν είναι απελευθερωτής. Αν θα σε απελευθερώσει κάποιος, μόνο εσύ θα απελευθερώσεις τον εαυτό σου!
