Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που επισκέφτηκα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πριν από δεκαετίες, η οροφή φαινόταν απίστευτα ψηλή, ένα λαβύρινθος με πολλές καρέκλες, μέτριους καφέδες, αμέτρητα γκρι κοστούμια σαν να παρακολουθούσε η ίδια η Ευρώπη από απόσταση. Θυμάμαι τα πανηγύρια που κάναμε για την ένταξη της Ελλάδας και πως πίστευα και ακόμα το πιστεύω πως είσοδός της άλλαξε τη θέση της στον χάρτη. Θυμάμαι πώς η ένταξη της Κύπρου μας έδωσε επιτέλους ελπίδα για λύση.
Δεκαετίες αργότερα, το 2026, ξανά στο ημικύκλιο, η Ευρώπη φαίνεται πιο απτή και πάλι αβέβαιη. Η ένταξη έφερε ευκαιρίες, αλλά οι απανωτές κρίσεις, οικονομικές και άλλες κάνουν ακόμα τους πολίτες να αναρωτιούνται αν η Ευρώπη αξίζει τον κόπο. Οι απόψεις περνούν ακόμα από το πρίσμα των προοδευτικών και των συντηρητικών: για κάποιους η Ευρώπη είναι ένα έργο αξιών και αλληλεγγύης, για άλλους, μια μακρινή, δύσκαμπτη δομή.
Αυτή την εβδομάδα στο Στρασβούργο, η πρώτη ολομέλεια υπό Κυπριακή Προεδρία της ΕΕ, φέρνει στην επιφάνεια ξανά όλες τις αντιθέσεις: Έξω, οι αγρότες κλείνουν τους δρόμους για τη συμφωνία Mercosur. Μέσα, οι ευρωβουλευτές αντιμετωπίζουν ένα εκρηκτικό πρόγραμμα: η συμφωνία παραπέμπεται στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συζητούνται κανονισμοί για την τεχνητή νοημοσύνη και την ψηφιακή ασφάλεια απέναντι στα deepfakes, γίνονται διαπραγματεύσεις για τις εμπορικές σχέσεις ΕΕ–ΗΠΑ και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της βάναυσης καταστολής των διαδηλώσεων στο Ιράν. Παράλληλα, πρόταση μομφής κατά της προέδρου της Κομισιόν, ενώ η αναταραχή από τις απειλές δασμών και το «Greenland gambit», με τον Ντόναλντ Τραμπ να προκαλεί αμηχανία στους Ευρωπαίους, εμπόριο και γεωπολιτική πάνε μαζί.
Για τη Γερμανία, οι συζητήσεις αφορούν επιρροή και για τη μικρή Κύπρο, τα ζητήματα είναι υπαρξιακά σαν την επιβίωση του χαλλουμιού. Είναι σαφές πως η Κύπρος δεν μπορεί να περπατά στον κόσμο μόνη. Πρόεδρος, δεξιώσεις, εθνικός ύμνος και στην ατμόσφαιρα υπάρχει υπερηφάνεια. Η Κύπρος συμμετέχει στις συζητήσεις, οι μικρές φωνές έχουν μια κάποια σημασία.
Το Στρασβούργο παραμένει κρύο, παραμένει μακριά, αλλά στην απόσταση υπάρχει και η ζεστασιά της προοπτικής. Η Ευρώπη είναι χαώδης, μερικές φορές εκνευριστική, και όμως είναι μια δομή όπου οι αγρότες, οι μικρές χώρες, οι υπερασπιστές ψηφιακών δικαιωμάτων και οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συναντώνται για να πάρουν συλλογικές αποφάσεις. Η Ευρώπη δεν είναι ότι λύνει τα πάντα, αλλά ότι επιβάλλει διαπραγμάτευση, συζήτηση και, περιστασιακά λύσεις, μετριοπαθή ελπίδα.
