Έχω αμέτρητες ιστορίες από τα Γενικά Νοσοκομεία Κύπρου. Όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν έχουν την πολυτέλεια της ιδιωτικής ασφάλισης και καταλήγουν σε αυτά τα δύσοσμα, αφιλόξενα μέρη, όπου τίποτα δεν θυμίζει φροντίδα ή ανάρρωση. Και το πρόβλημα δεν είναι η συμπεριφορά του προσωπικού. Τρέφω απόλυτο σεβασμό για τους ανθρώπους που εργάζονται σε απαράδεκτες συνθήκες.
Θυμάμαι μια δικιά μου, που έσπασε το πόδι της στο εξωτερικό. Δημόσια υπάλληλος για δεκαετίες, που αρνιόταν ακόμα και το χάπι της πίεσης από το κρατικό. Μόλις την παρέλαβα στο αεροδρόμιο μου ζήτησε αμέσως να την πάω σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο. Την πήγα στο Γενικό και της υποσχέθηκα αν δεν της αρέσει να την πάω αμέσως αλλού. Πολύ πριν το ΓεΣΥ. Ήταν Πάσχα, το ΤΑΕΠ άδειο, ένας νεαρός γιατρός τη φρόντισε υποδειγματικά, τη χειρούργησε για πέντε ώρες και έμεινε σε ιδιωτικό δωμάτιο μέχρι το εξιτήριο, οπότε πλήρωσε 25 λίρες.
Άλλο αγαπημένο πρόσωπο, πέρασε το λοκντάουν σε κώμα στο «νέο» Γενικό Λευκωσίας μετά από εγκεφαλικό. Όταν μας την παρέδωσαν, τα μαλλιά της ήταν γεμάτα κόμπους και το σώμα της όλο πληγές. Πέθανε λίγες μέρες μετά λες και το μόνο που την κρατούσε στη ζωή ήταν να δραπετεύσει από ’κεί μέσα.
Θυμάμαι τα «εξωτερικά ιατρεία» στο παλιό Νοσοκομείο Λευκωσίας, απέναντι από τη Βουλή, εκεί όπου γίνονται γόνιμες συζητήσεις για την υγεία. Περίμενες ώρες, αφού πρώτα περνούσες μια αδιανόητη ταλαιπωρία με ουρές και γραφειοκρατία. Πήγα από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον. Έφυγα με γνωριμίες και μια σακούλα χάπια. Μια γυναίκα στην αίθουσα αναμονής έφυγε, πήγε στη λαϊκή και επέστρεψε με το φασολάκι της, το οποίο καθάρισε «για την κόρη» σε τάπερ περιμένοντας τον… Γκοντό. Έφυγα και εγώ, έλουσα μαλλί και επέστρεψα, και ακόμα δεν είχε έρθει η σειρά μου (!)
Άλλος είχε σοβαρό ατύχημα με μηχανή. Η νοσηλεύτρια ήταν εχθρική και έβαζε τις φωνές κάθε φορά που κουβαλούσα κάτι: «νομίζεις ότι το φαγητό είναι το πρόβλημα εδώ μέσα;» Όταν όμως έπρεπε να τον καθαρίσουν, μου ζητούσαν να το κάνω εγώ…
Και περιστατικό στη Λάρνακα, με φίλο με αγκίστρι καρφωμένο στο νύχι και το δάχτυλο, η αιμορρραγία και ο πόνος δεν ήταν αρκετά για να τον δει κάποιος. Φύγαμε μετά από έξι ώρες και πήγαμε αλλού. Και στη Λεμεσό, που πήγα το αφυδατωμένο παιδί και τον ετοιμοθάνατο γονιό όπου το προσωπικό διαφωνούσε έντονα για το σε ποιο τμήμα ανήκε.
Όλοι έχουμε περάσει από αυτά τα νοσοκομεία. Η μνήμη περιλαμβάνει καλούς ανθρώπους αλλά και αμέλεια. Οι χειρουργοί δεν είναι θεοί, λάθη πάντα θα συμβαίνουν και τα ακραία περιστατικά θα γίνονται πρωτοσέλιδα.
Αλλά όταν διαβάζω πως σε αιφνιδιαστικό έλεγχο στα Γενικά Νοσοκομεία Λευκωσίας και Λεμεσού, λειτουργοί της Ελεγκτικής Υπηρεσίας βρήκαν ασθενή στο ΤΑΕΠ να περιμένει 11 ώρες και αξονικό τομογράφο αξίας 1,5 εκατ. ευρώ στα αζήτητα, ε τότε θέλω να σταθώ στην Πλατεία Ελευθερίας και να φωνάξω: αγαπητό Σύστημα Υγείας πρόβλημά σου δεν είναι το ανθρώπινο λάθος ούτε τα μίντια και τα πρωτόκολλα δεοντολογίας. Είναι ένα αρρωστημένο σύστημα!
