Ναι, το ξέρω! Θα μου πεις ότι το Καρναβάλι ανήκει πια στο παρελθόν και ότι βρισκόμαστε ήδη στη Σαρακοστή, καθοδόν για το Πάσχα αλλά πρέπει να σου πω και εγώ πως πλέον το Καρναβάλι είναι 365 μέρες τον χρόνο.
Μου το θύμισε η φιλία μου, αυτή καλέ που θυμίζει μικρή διαλεκτική άσκηση με την αελίστρια κολλητή. Εκείνη που κουβαλά το Καρναβάλι στο αίμα της. Ο χτύπος της πόλης της είναι ο παλμός της. Για εκείνη, αυτές οι δέκα μέρες από την Τσικνοπέμπτη μέχρι την Καθαρά Δευτέρα είναι σαν τάμα.
Όμως εδώ και αρκετά χρόνια δεν μπορεί να συμμετέχει. Και αυτό πονά. Δεν έχει καμία διάθεση για θετικές σκέψεις ή συμβιβασμό. Οι μέρες του Καρναβαλιού πλέον είναι όλες η Μεγάλη Πέμπτη. Αρνείται να προσποιηθεί ότι η απώλεια μπορεί να τακτοποιηθεί. «Είναι μια θλίψη», λέει, και βλέπω πώς ο πόνος της οξύνει τα πάντα γύρω της: τη μουσική, τα χρώματα, τον θόρυβο, ακόμη και την παρουσία μου.
Κι όταν εμφανίζομαι εγώ, η «Λευκωσιάτισσα που δεν μπορεί να το πιάσει», με κοιτά κάπως ενοχλημένη. «Τι ήρθες να κάνεις εδώ σήμερα;», με ρωτά, λες και χρειάζομαι ειδικό πάσο για να σταθώ στο ιερό πεζοδρόμιο της Μακαρίου την Κυριακή του Καρναβαλιού.
Κι όμως, εγώ το καταλαβαίνω το Καρναβάλι. Περπατώντας στον παραλιακό το πρωί ένιωσα κι εγώ τη σπίθα. Είδα αμέτρητους Super Mario, γέλασα με δύο γενειοφόρους ντυμένους νύφες, «στρατιώτες» με ροζ καπέλα. Είδα ηλικιωμένους Λεμεσιανούς να σατιρίζουν την πολιτική πραγματικότητα, μια πραγματική οικογένεια Ιάπωνες ντυμένους Σογκούν, τους ξένους να γίνονται ένα με τους ντόπιους.
Κάποτε ντυνόμουν κι εγώ. Έκρυβα το κατσαρό πορτοκαλί μαλλί κάτω από ένα ίσιο μαύρο καρεδάκι, προσπαθώντας να δείχνω λίγο «Γαλλίδα». Η δικιά μου δάνειζε στολές μάγισσας ή φαραώ. Φρόντισα τα παιδιά μου να έχουν πάντα θέση στην παρέλαση. Πολλές φορές μάλιστα ευχήθηκα να είχα δικό μου άρμα, για να σατιρίσω την πολιτική πραγματικότητα. Μάλιστα έχω και Βραζιλιάνα φίλη που με πήγε μέχρι το Ρίο.
Όμως ο κόσμος πια είναι μόνιμο Καρναβάλι, όλο θέαμα, όλο θόρυβο. Η επέτειος της εισβολής στην Ουκρανία μοιάζει με ταινία τρόμου. Οι εντάσεις με το Ιράν, τα πολεμικά πλοία στη δικιά μας θάλασσα, που ξεβράζει μετανάστες, την ώρα που οι πολιτικοί διαφωνούν για το ποιος «δικαιούται» να ζήσει εδώ. Κι έπειτα οι καθημερινές αποκαλύψεις Έπσταϊν, που αναρωτιέσαι αν θα δεις στις λίστες και κανένα θείο σου.
Κι όμως, οι άνθρωποι γλεντούν και χορεύουν. Ντύνονται. Επιλέγουν να γελούν με τα ανάποδα του κόσμου. Ίσως αυτό να προσπαθεί να μου πει η Λεμεσιανή, πως το Καρναβάλι δεν είναι απόδραση από την πραγματικότητα αλλά υπενθύμιση ότι η χαρά μπορεί να υπάρξει πάραυτα.
