Ακόμα και οι πιο ένθερμοι αντιπολιτευόμενοί μας αρέσκονται στο να διαχωρίζουν την Τουρκία από την κυβέρνηση στην Τουρκία. ΓιΑ αυτό, έστω και αν παραπονιούνται λίγο για τις πρακτικές που εφαρμόζει απέναντί μας η κυβέρνηση στην Άγκυρα, πάντα υπάρχει μια υποσημείωση: «Αγαπώ πολύ την Τουρκία», λένε. Διαχωρίζουν από τη μια την κυβέρνηση και από την άλλη την Τουρκία. Δεν τις τοποθετούν στο ίδιο καλάθι. Κατά τη γνώμη τους, αν η Τουρκία έχει ένα σκοτεινό πρόσωπο, έχει και ένα φωτεινό πρόσωπο. Σωστά. Όμως, στο Κυπριακό όλοι είναι οι ίδιοι! Όλοι πιστεύουν ότι έγραψαν με αίμα τη νίκη στον Πενταδάκτυλο!
Ανάμεσά μας ζει μια κοινότητα η οποία ακόμα δεν πιστεύει ότι το βόρειο τμήμα της Κύπρου βρίσκεται υπό τη διοίκηση -άντε, ας μην πω κατοχή- της Τουρκίας εδώ και 52 χρόνια. Ή εμείς ζούμε ανάμεσα σε εκείνη την κοινότητα. Η Τουρκία ανακήρυξε ένα «κράτος» εδώ για να καταστήσει αόρατη στον κόσμο την εδώ διοίκησή της. Σύστησε μια «βουλή». Διαμοίρασε αξιώματα. «Βουλευτές», «υπουργούς», «προέδρους της δημοκρατίας». Έβαλε να γίνουν εκλογές. Και προσπάθησε να πείσει τον κόσμο ότι εδώ υπάρχει ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Το πιο ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι ο κόσμος δεν πίστεψε αυτή την ανοησία αλλά την πίστεψαν οι δικοί μας εδώ. Όλοι κατέβηκαν στις εκλογές αυτές και ανταγωνίστηκαν σκληρά μεταξύ τους για να μπουν στη βουλή-μαριονέτα, να γίνουν «βουλευτές» και μετά να αρπάξουν και κάποιο «υπουργείο». Εκείνοι που στις 15 Νοεμβρίου 1983 σήκωσαν με το ζόρι το χέρι για τη «δημοκρατία» που ανακήρυξε ο Ραούφ Ντενκτάς αλλά ύστερα είπαν ότι το μετάνιωσαν στο τέλος υπερασπίστηκαν πιο πολύ και από τον Ντενκτάς εκείνη τη «δημοκρατία». Όταν μετά από πολλά χρόνια επέστρεψα από το εξωτερικό στην πατρίδα το 1979, ρώτησα τον Οζκέρ Οζγκιούρ τον οποίο συνάντησα σε ένα συλλαλητήριο: «Τι κάνετε, δάσκαλε;» «Το παίζουμε κυβέρνηση», είπε. Πέρασαν 46 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Ακόμα το παίζουν κυβέρνηση. Τους άρεσε πολύ αυτό το παιχνίδι.
Ας επιστρέψουμε ξανά στην αρχή. Η Τουρκία διοικεί αυτό εδώ το μέρος. Όταν δεχθήκαμε επίθεση λιντσαρίσματος στην εφημερίδα μας πριν οκτώ χρόνια, οι λυσσασμένοι φανατικοί βάδισαν κατά του Μουσταφά Ακιντζί στον δρόμο φωνάζοντάς του «δεν είσαι εσύ ο "πρόεδρος της δημοκρατίας μας", δικός μας "πρόεδρος" είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν». Όμως, ήταν σωστό αυτό που έλεγαν. Πρόεδρός μας είναι ο Ταγίπ Ερντογάν. Όπως κάποτε βασίλισσά μας ήταν η βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας, έτσι και τώρα. Μήπως λίγες φορές είπαμε το εμβατήριο «ζήτω η βασίλισσά μας» στο γήπεδο; Και εκείνη σε αντάλλαγμα μάς χάρισε φλιτζάνια του τσαγιού στολισμένα με τη φωτογραφία της, να είναι καλά!
Η Τουρκία παίρνει από τα χέρια μας όλα όσα έχουμε και τα υπάγει στην ίδια. Νερό, ηλεκτρισμό, αερογραμμές, τηλεφωνία. Κάποιοι ακόμα νομίζουν ότι δεν είναι η Τουρκία που μας τα κάνει αυτά. Τα κάνει η κυβέρνηση στην Άγκυρα. Και ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος αυτή τη στιγμή βρίσκεται επικεφαλής εκείνης της κυβέρνησης. Τι μεγάλη πλάνη! Σάμπως και έκαναν διαφορετικά πράγματα οι προκάτοχοι του Ερντογάν. Αν τους ρωτήσω ποιος από αυτούς έκανε κάτι καλό για εμάς δεν θα μπορέσουν να βρουν κάποιον να υποδείξουν. Η διαδικασία μετατροπής σε αποικία μπορεί να εντατικοποιήθηκε κατά την περίοδο του Ερντογάν και να έχει καταστεί εμφανής με πιο τραχύ τρόπο. Μπορεί στη διαδικασία «εκτουρκισμού» να προστέθηκε και μια διαδικασία «εξισλαμισμού». Μπορεί ο φασισμός να έχει μετατραπεί σε «ισλαμοφασισμό». Όμως, όλα αυτά πάλι δεν μπορούν να φορτωθούν μόνο σε μία κυβέρνηση. Αυτός που μας τα κάνει είναι η Τουρκία. Τα τελευταία 52 χρόνια βλέπουμε το εξής: Άμα λεχθεί «Κύπρος» στην Τουρκία σταματάει κάθε συζήτηση. Ακόμα και οι πιο σκληροί αντίπαλοι ενώνονται. Την αποκαλούν «εθνική υπόθεση». Και εμείς εδώ στην Κύπρο τι την αποκαλούμε μετά από τόση εξάντληση; «Υπόθεση προσωπικών συμφερόντων»!
Στη βουλή-μαριονέτα καβγάδες μέχρι τα μεσάνυκτα. Χάνεται και η τηλεφωνία. Μάταια χαλάνε το σάλιο τους. Αν τούτα τα κόμματα, τούτες οι συντεχνίες, τούτες οι οργανώσεις αποδέχονταν ευθέως την Τουρκία ως συνομιλητή τους και σήκωναν μπαϊράκι ενάντια σε αυτή την κατοχή που διαρκεί εδώ και 52 χρόνια. Αν έβγαινε στο βήμα έστω και ένας βουλευτής και έλεγε «τέρμα στην κατοχή της Τουρκίας στο νησί», ακόμα και αυτό θα γινόταν είδηση στη New York Times. Και η Τουρκία δεν θα μπορούσε να χορεύει τόσο άνετα πάνω στο σβέρκο μας. Ο Ουνάλ Ουστέλ δεν θα μπορούσε να έλεγε «θα υπογράψω ό,τι φέρει η Τουρκία». Και η ηγέτις του CTP, Σιλά Ουσάρ, δεν θα μπορούσε να του υπέβαλλε μια παράλογη ερώτηση, όπως «εγκαταλείπετε την κυριαρχία του κράτους;». Ποιαν κυριαρχία; Από πότε είμαστε κυρίαρχοι και θα την εγκαταλείψουμε τώρα; Δεν θα ξυπνήσετε καθόλου από αυτό το όνειρο;
