Εξακολουθεί να μονοπωλεί την επικαιρότητα ο αφθώδης πυρετός. Η εμμονή μας να μην συνεργαζόμαστε με την τουρκοκυπριακή κοινότητα μας έφερε στο χάλι να κινδυνεύσει ολόκληρος ο πρωτογενής τομέας, ενώ οι φόβοι πάνε πλέον και στο εθνικό μας προϊόν, το χαλλούμι. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ζούμε αυτό. Και εξακολουθούμε να το βιώνουμε. Πάρτε για παράδειγμα την προστασία του περιβάλλοντος. Θα σώσουμε το νησί, αλλά νότια. Αν η Κερύνεια γίνει στάχτη και μπούρμπερη, αν αναπνέουν αυτοί καυσαέρια να τα σπρώχνουν στην Τουρκία. Νότια δεν έρχονται ποτέ. Μοιράζαμε και μοιράζουμε ακόμη χάρτινα καλαμάκια στους πολίτες για την καταστροφή του περιβάλλοντος, ετοιμαζόμαστε για το «Πληρώνω Όσο Πετώ», λες και το περιβάλλον ξεκινάει και σταματάει στις ελεύθερες περιοχές. Δεν μας νοιάζει το περιβάλλον στα κατεχόμενα. Να καούν τα δάση που φύτεψαν οι κακοί Τούρκοι, αρκεί εμείς να έχουμε χάρτινα καλαμάκια. Κι αν τα κάψουν; Μετά είμαστε έτοιμοι να τους κατηγορήσουμε για τα δάση μας που καίνε και που φύτεψαν με τόσο κόπο οι δικοί μας άνθρωποι. Έτσι και στον αφθώδη πυρετό, να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα (κυριολεκτικά) και δεν θα μας επηρεάσει ποτέ εμάς στις ελεύθερες περιοχές. Ακατανόητες πολιτικές από ανθρώπους που θεωρούν πως μπορούν να παίζουν στα ζάρια τον τόπο και να συνεχίσουν να κοροϊδεύουν τους πολίτες, αφυπνίζοντας τα πατριωτικά τους αισθήματα.
Κι όταν όλη αυτή η ψευδαίσθηση που πουλούν στον λαό, γυρίζει μπούμερανγκ και δεν πιάνει πλέον τόπο στους πολίτες; Ε τότε δεν σκεφτόμαστε τίποτα, ούτε τι αναγνωρίζεται και τι όχι και υιοθετούμε οτιδήποτε υπάρχει στα κατεχόμενα προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο σκοπός. Πάρτε για παράδειγμα το ΔΗΚΟ και τις καταγγελίες του για υποψηφίους της Άμεσης Δημοκρατίας και δη για την περίπτωση της παραιτηθείσας υποψήφιας βουλεύτριας Βαλερί Ταραπάι. Τώρα που το κόμμα του «φτου κακά κατεχόμενα» απειλείται από την Άμεση Δημοκρατία και βλέπει τα ποσοστά του να συρρικνώνονται περισσότερο απ’ όσο σου τρώει την κάλτσα το πλυντήριο, έριξε στην πυρά μια υποψήφια της Άμεσης Δημοκρατίας, επειδή καταδικάστηκε στα κατεχόμενα για διακίνηση ναρκωτικών, ενώ φαίνεται πως στις ελεύθερες περιοχές έχει λευκό ποινικό μητρώο. Εδώ ο Νικόλας Παπαδόπουλος σε μια έξαρση τύπου Μαρινέλλας τραγουδάει για το κόμμα του «για σένανε μπορώ πατρίδα να προδώσω», με στόχο να αναστήσει τα ποσοστά του κόμματός του. Δεν έψαξαν τους υποψήφιους λόγου χάρη από τους κυνηγούς ή άλλα κόμματα, αφήστε δε που το ΕΛΑΜ ξέφυγε σε ποσοστά και πού να τους φτάσουν; Επικεντρώθηκαν στον Φειδία και την Άμεση Δημοκρατία να σώσουν ό,τι σώζεται.
Ανάμεσα σε επιλεκτικές «ευαισθησίες», πολιτικές σκοπιμότητες και εύκολους πατριωτισμούς, υπάρχουν ακόμη δυστυχώς, κόμματα που κτίζουν σε μια πραγματικότητα που δεν υπάρχει. Και δεν αντιλαμβάνονται πως αυτό είναι που σιχάθηκαν οι πολίτες, τις ψευδαισθήσεις έχοντας ένα νησί κομμένο στα δύο όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά και στη λογική μας. Και αν δεν αλλάξουν λογική, τότε ούτε η πέτρα που θα ανοίξουν για να μπουν δεν θα τους σώσει, έτσι για να κλείσουμε με Μαρινέλλα.
