Δεν άργησα να βρω απάντηση στο ερώτημα που υπέβαλα, αν στο τέλος αυτού του πολέμου η Κύπρος θα μπει κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ. Μετά από αυτό το ερώτημα, ήρθε ένα άλλο ερώτημα: «Άραγε το ΝΑΤΟ θα μείνει όρθιο όταν τελειώσει ο πόλεμος;» Ο λόγος για τον οποίο υποβάλλω αυτό το ερώτημα είναι ότι το ΝΑΤΟ ράγισε! Σε αυτή τη στρατιωτική συμμαχία άνοιξε μια τεράστια τρύπα. Χάλασε η ένωση. Οι κύριοι παίκτες του ΝΑΤΟ είπαν «όχι» στο αφεντικό. Απέρριψαν τη συμμετοχή τους σε αυτόν τον πόλεμο που άρχισε ο Τραμπ χωρίς να τους ρωτήσει. Η Βρετανία. Η Γερμανία. Η Γαλλία. Είπαν «δεν είναι δική μας υπόθεση αυτή». Άφησαν μόνο του το αφεντικό της συμμαχίας στον βούρκο που έπεσε μόνο του. Δεν δέχτηκαν καν να στείλουν στόλο στα Στενά του Ορμούζ. Ο Τραμπ είναι πικραμένος μαζί τους. Όχι πικραμένος. Πολύ θυμωμένος. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν στο τέλος αυτού του πολέμου αποσύρει την Αμερική από το ΝΑΤΟ. Άλλωστε έλεγε και προηγουμένως κάθε τόσο ότι θέλει να φύγει από το ΝΑΤΟ. Τώρα πρέπει να έχει πλησιάσει πιο πολύ σε αυτή την ιδέα. Μάλιστα, σε πείσμα τους, μπορεί να προσεγγίσει πιο πολύ τη Ρωσία και να προωθήσει πιο πολύ τη φιλορωσική του στάση στην Ουκρανία. Αν αποσυρθεί η Αμερική από το ΝΑΤΟ, θα διαλυθεί η συμμαχία; Δεν μπορώ να το ξέρω αυτό, όμως θα χάσει πολύ από τη δύναμή της. Το ΝΑΤΟ είχε ιδρυθεί το 1949, αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το δε 1955 ιδρύθηκε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας υπό την ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το 1991, διαλύθηκε και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Όμως, το ΝΑΤΟ ακόμα συνεχίζει να υπάρχει.
Ο τουρκικός στρατός είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος του ΝΑΤΟ. Σε δηλώσεις που έγιναν από τη Ρωσία, λέγεται ότι ήρθε και στο τελικό στάδιο της κατασκευής πυρηνικού όπλου. Όπως και αν τελειώσει αυτός ο πόλεμος, οι σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ δεν θα είναι όπως παλιά. Ο Τραμπ δεν βρήκε αυτό που περίμενε από την Τουρκία στην πιο δύσκολη στιγμή. Είναι ενοχλημένος πολύ και με αυτήν. Δεν ενέδωσε σε μερικές προκλήσεις και προβοκάτσιες. Πιέζει την Τουρκία να ενεργοποιηθεί κατά του Ιράν κάνοντας περισσότερα. Εκτοξεύθηκαν κατά της Τουρκίας τρεις πύραυλοι για τους οποίους το Ιράν είπε ότι δεν τους έριξε αυτό. Αν δεν είχαν αποτέλεσμα αυτά, μπορεί να κάνουν περισσότερα. Μάλιστα, σύμφωνα με έναν αρθρογράφο από την Τουρκία, μπορεί να κάνουν κάτι παρόμοιο με τους δίδυμους πύργους. Κάτι που να ξεσηκώσει τον λαό ενάντια στο Ιράν. Η Τουρκία κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με μια πρόκληση που δεν θα μπορούσε να φανταστεί καν. Ο Χακάν Φιντάν μιλά διαφορετικά από τον Ερντογάν. Όλο το Ιράν κατηγορεί.
Η κυπριακή κυβέρνηση πετάει τη σκούφια της για να μπει στο ΝΑΤΟ. Η Τουρκία δεν το επιτρέπει αλλά ας πούμε ότι το επέτρεψε και το ΝΑΤΟ είπε «εντάξει». Το ΝΑΤΟ θα εντάξει το σύνολο της Κύπρου ή τη μισή; Ή μήπως θα εντάξει το σύνολο του νησιού όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα εφαρμόσει τα πρότυπά του μόνο στον νότο; Αν θέλετε, να υποβάλουμε αυτό το ερώτημα και στον Espen Barth Eide. Μην ξεχνάτε τις προσπάθειες που κατέβαλε για λύση στην Κύπρο. Τώρα είναι υπουργός Εξωτερικών της Νορβηγίας. Κοιτάξτε τι λέει: «Ο κόσμος βιώνει τις πιο ευαίσθητες μέρες του με την έννοια της ασφάλειας». Αφού μιλάει για τις «πιο ευαίσθητες μέρες», πρέπει να γνωρίζει κάποια πράγματα περισσότερα από εμάς.
Είμαι περίεργος και για το εξής: Μήπως σήμερα η καρδιά όλων των Κυπρίων πάλλεται έχοντας την ίδια προσδοκία; Δηλαδή, οι ευχές για το αποτέλεσμα αυτού του πολέμου είναι οι ίδιες και στα δύο μισά του νησιού; Ξέρω, η καρδιά όλων μας χτυπάει πάντα για την ειρήνη αλλά δεν είναι αυτό που εννοώ. Σίγουρα το καταλάβατε. Για ποιον προσεύχεται να κερδίσει η πλειοψηφία στον νότο και για ποιον η πλειοψηφία στον βορρά; Νομίζω ότι δεν είναι ίδιες οι επιθυμίες μας. Ο νότος είναι στενός φίλος του Ισραήλ. Αναβάθμισαν τις σχέσεις τους στο ανώτατο επίπεδο. Σε μια τέτοια περίπτωση, μήπως θέλουν να χάσει το Ισραήλ; Η δε πλειοψηφία στον βορρά είναι υπέρ του Ιράν, αν και δεν αγαπά καθόλου τους μουλάδες. Η εχθρότητα προς το Ισραήλ δεν προέρχεται μόνο από τη Γάζα αλλά και από τις καλές σχέσεις που συνήψε με την ελληνοκυπριακή πλευρά.
Εδώ και τρεις βδομάδες κοιμόμαστε και ξυπνάμε με τον πόλεμο. Δεν εκφράζουμε απόψεις, όπως παλιά, για το Κυπριακό. Μόνο είμαστε περίεργοι κατά πόσο θα συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε στο τέλος του πολέμου. Αλήθεια, πού είχαμε μείνει;
