Πως φεύγει ο χρόνος είναι αδύνατο να το χωρέσει ο νους μας. Σαν άπιαστος αέρας ρέει παντού κι αθόρυβα και δεν κάνει την εμφάνισή του ποτέ. Ό,τι κι αν μας συμβαίνει είναι μια αλυσίδα στιγμών που ποτέ, μα ποτέ, δεν κατάφερε ο άνθρωπος να σπάσει.
Τις σκέψεις αυτές τις έκανα παρακολουθώντας επί δέκα μέρες το ταξίδι των τεσσάρων αστροναυτών στη Σελήνη. Συνέπεσε να είναι και η Μεγάλη Εβδομάδα, όλες αυτές τις μέρες. Και ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο, και οι απειλές των Τούρκων ότι δεν θα ξανακάνουμε Πάσχα, ο Ερντογάν ξεσπάθωσε ότι δεν υπάρχει κάποιος λόγος η Τουρκία να μην εισβάλει στο Ισραήλ… Από τις χρονικές στιγμές αυτών των ημερών δεν έλειψε από καμιά ο Τραμπ, ο οποίος ένας Θεός ξέρει τι μπορεί να κατεβάσει η ξερή του μόλις ανοίξει τα μάτια του.
Ο Ιησούς τα κατάφερε και πάλι και το έσκασε στους ουρανούς, αφήνοντας στους κοινούς θνητούς την τσίκνα για να παρηγορηθούν…Ο ‘Ορμπαν, ο μεγάλος παίκτης του Τραμπ και του Πούτιν, άρπαξε μια κλοτσιά και έφυγε στον κατήφορο κατρακυλώντας.
Εμείς εδώ, μαζί με τα πιο πάνω, είχαμε και… τεράστια θέματα να μας σκιάζουν όπως τη «Σάντη», την «Αλεξούι» και ένα κτήριο που κατέρρευσε μέσα σε δυο λεπτά, σκοτώνοντας δυο αλλοδαπούς για τους οποίους δεν νοιάστηκε κανένας ούτε πριν ούτε μετά. Και για να είμαστε εξηγημένοι, ποτέ δεν θα νοιαστεί. Θανατηφόρα δυστυχήματα σχεδόν κάθε μέρα αλλά με την ιδέα του θανάτου έχουμε εξοικειωθεί τόσο πολύ, φτάνει, φυσικά, να είναι για άλλους κι όχι για μας ή στενά μας πρόσωπα…
Επιστρέφω στο ARTEMIS και στο πλήρωμά του. Πήγαν τόσο μακριά από τη Γη που κανένας άλλος δεν τα κατάφερε ώς σήμερα να πάει. Κι αυτή η σκοτεινιά, αυτό το μαύρο που τύλιγε τα πάντα σαν σκοτεινός μανδύας, ήταν παντού!.. Εκτός αν ο φακός εστίαζε στη γαλάζια σφαίρα που κρεμόταν ακλόνητη, μέσα στο μαύρο αχανές τίποτα.
Δοκίμασα να μπω στη θέση των τεσσάρων αστροναυτών που είδαν τη Γη να κρέμεται σαν πολύχρωμη φωτεινή λάμπα στο μαύρο χάος. Και να χωρέσω πόση πολλή ανοησία περιφέρεται μαζί της στο σκότος. Δύσκολο. Δύσκολο να μπεις στη θέση κάποιου που η ζωή τού χαρίστηκε να το πετύχει μια και μόνο φορά στη ζωή του…
Εμείς από σήμερα επιστρέφουμε, δειλά δειλά, στην γκρίζα καθημερινότητα, όσων αφηγήθηκα πιο πάνω και σε αμέτρητα άλλα, που ζορίζονται να μπουν στη ροή των μκδ… Μέσα στο αχανές άπειρο σκοτάδι, που δεν βλέπουμε γιατί ο ήλιος ακόμα λειτουργεί μονομερώς υπέρ μας…
