Στις 23 Ιουλίου 1996 η Ελλάδα ξύπνησε με μια είδηση που έμοιαζε αδύνατο να γίνει πιστευτή. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η γυναίκα που είχε συνδέσει το όνομά της με τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, είχε φύγει από τη ζωή.
Τριάντα χρόνια αργότερα, οι τελευταίες ημέρες της εξακολουθούν να προκαλούν συγκίνηση. Πίσω από το λαμπερό χαμόγελο και την εικόνα της ακούραστης πρωταγωνίστριας, η Αλίκη έδινε μια σκληρή και άνιση μάχη μέσα σε ένα δωμάτιο του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.
Τα πρώτα προβλήματα στην υγεία της είχαν εμφανιστεί στα τέλη του 1995. Παρά τις ενοχλήσεις και την έντονη κόπωση, εκείνη παρέμενε προσηλωμένη στη δουλειά της. Συνέχιζε τις παραστάσεις και απέφευγε να δείξει δημόσια την αγωνία της, σαν να πίστευε ότι η σκηνή μπορούσε να της δώσει δύναμη απέναντι στην ασθένεια. Όταν οι ιατρικές εξετάσεις αποκάλυψαν τη σοβαρότητα της κατάστασής της, η ίδια εξακολούθησε να αντιμετωπίζει τους δημοσιογράφους και το κοινό με ψυχραιμία. Δεν θέλησε να επιτρέψει στον φόβο να επισκιάσει την εικόνα της. Τον Μάιο του 1996 μετέβη στη Βοστώνη, αναζητώντας εξειδικευμένη ιατρική φροντίδα. Κατά την επιστροφή της στην Αθήνα εμφανίστηκε εμφανώς καταβεβλημένη, αλλά εξακολουθούσε να εκφράζει την ελπίδα ότι θα κατάφερνε να ξεπεράσει τη δοκιμασία.
Η χώρα περίμενε ένα θαύμα
Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, η υγεία της επιδεινωνόταν. Η νοσηλεία της έγινε πλέον μόνιμη και οι θεράποντες γιατροί προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τις σοβαρές επιπλοκές που προκαλούσε η νόσος. Έξω από το νοσοκομείο, ο κόσμος παρακολουθούσε με αγωνία κάθε νέα πληροφορία. Θαυμαστές άφηναν λουλούδια, εικόνες και χειρόγραφα μηνύματα, περιμένοντας μια θετική εξέλιξη. Τα δελτία ειδήσεων μετέδιδαν συνεχώς ανακοινώσεις για την κατάσταση της υγείας της, ενώ η αγωνία είχε απλωθεί σε ολόκληρη τη χώρα.
Κατά τις τελευταίες 72 ώρες, η εικόνα της παρουσίασε δραματική επιβάρυνση. Η λειτουργία του ήπατος είχε επηρεαστεί σοβαρά και οι γιατροί χαρακτήριζαν την πρόγνωση εξαιρετικά δύσκολη.
Οι επισκέψεις είχαν περιοριστεί στο ελάχιστο. Κοντά της βρίσκονταν ο γιος της Γιάννης Παπαμιχαήλ, μέλη της οικογένειάς της και οι άνθρωποι που είχαν αναλάβει την ιατρική της φροντίδα. Η Αλίκη βρισκόταν πλέον σε ηπατικό κώμα. Ο οργανισμός της είχε εξαντληθεί, όμως η μάχη συνεχιζόταν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της 23ης Ιουλίου. Λίγο πριν από τις επτά το πρωί, η καρδιά της σταμάτησε να χτυπά. Ήταν 62 ετών.
Το τελευταίο χειροκρότημα
Η ανακοίνωση του θανάτου της προκάλεσε πρωτοφανές κύμα συγκίνησης. Τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί άλλαξαν αμέσως το πρόγραμμά τους, ενώ οι εφημερίδες ετοίμαζαν έκτακτες εκδόσεις για τη γυναίκα που είχε γίνει σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στη Μητρόπολη Αθηνών για να την αποχαιρετήσουν. Άνθρωποι κάθε ηλικίας περίμεναν επί ώρες για να αφήσουν ένα λουλούδι, μια φωτογραφία ή ένα προσωπικό μήνυμα δίπλα στη σορό της.
Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε δημοσία δαπάνη και μετατράπηκε σε ένα μεγάλο λαϊκό προσκύνημα. Δεν ήταν μόνο το αντίο σε μια αγαπημένη ηθοποιό. Ήταν ο αποχαιρετισμός σε ένα πρόσωπο που είχε συντροφεύσει γενιές Ελλήνων μέσα από τον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση. Τρεις δεκαετίες μετά, η Αλίκη Βουγιουκλάκη παραμένει παρούσα. Οι ταινίες της εξακολουθούν να προβάλλονται, τα τραγούδια και οι ατάκες της αναγνωρίζονται αμέσως και η εικόνα της παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής λαϊκής κουλτούρας.
