Την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου για την ανέγερση μνημείου αφιερωμένου στις γυναίκες που υπέστησαν βία ανακοίνωσε η Επίτροπος Ισότητας των Φύλων, Τζόζη Χριστοδούλου, στο πλαίσιο εκδήλωσης του Ιδρύματος «Ζωή κατά της Εμπόλεμης Βίας» με τίτλο «Ο βιασμός ως όπλο πολέμου: μνήμη, αναγνώριση και δράση», η οποία πραγματοποιήθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο.
Όπως ανέφερε η κ. Χριστοδούλου «το μνημείο θα ανεγερθεί σε κεντρικό σημείο της Λευκωσίας, με τη στήριξη του Δημάρχου, Χαράλαμπου Προύντζου, και του Δήμου Λευκωσίας, που συνέβαλαν ουσιαστικά στον εντοπισμό ενός χώρου όπου το μνημείο θα αναδεικνύεται και θα είναι ορατό».
Σημείωσε ακόμη ότι «το μνημείο αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής στις γυναίκες που βρέθηκαν αντιμέτωπες με την πιο σκοτεινή όψη της βίας και του πολέμου, όμως επέδειξαν αξιοθαύμαστη δύναμη και συνέχισαν, με αξιοπρέπεια, να στηρίζουν τις οικογένειές τους, να συμβάλλουν στην πρόοδο της κοινωνίας μας».
Η κ. Χριστοδούλου υπογράμμισε ότι «αποτελεί μια συμβολική πράξη ιστορικής δικαιοσύνης, μια πράξη αναγνώρισης του πόνου τους και μια δημόσια δέσμευση ότι οι εμπειρίες τους δεν λησμονούνται».
Συμπλήρωσε την ίδια ώρα πως «η μνήμη δεν εκκινεί από το παρελθόν μόνο, υπηρετεί και το μέλλον. Μας υπενθυμίζει την ευθύνη να οικοδομούμε κοινωνίες όπου η αξιοπρέπεια, η ισότητα, η ειρήνη και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών είναι καθημερινή πραγματικότητα».
Ν. Φρειδερίκου: Από την πρώτη στιγμή προτεραιότητα το μνημείο
Από την πλευρά της, η Πρόεδρος του Ιδρύματος «Ζωή κατά της Εμπόλεμης Βίας», Νατάσσα Φρειδερίκου, είπε ότι «από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, το Ίδρυμα «Ζωή» κατά της Ένοπλης Βίας έθεσε ως προτεραιότητα τη δημιουργία ενός μνημείου αφιερωμένου στις γυναίκες και τα κορίτσια που υπέστησαν σεξουαλική βία στην Κύπρο κατά το 1974, αλλά και διεθνώς. «Όχι για να αναπαράγουμε τον πόνο, όχι για να παγιδεύσουμε τις γυναίκες στην ταυτότητα του θύματος, αλλά για να δηλώσουμε δημόσια ότι αυτές οι γυναίκες ανήκουν στην ιστορία. Ότι αξίζουν μνήμη, ότι αξίζουν αναγνώριση, ότι αξίζουν τιμή», τόνισε.
Η κ. Φρειδερίκου μοιράστηκε τη στιχομυθία που είχε πρόσφατα με γυναίκα που βίωσε κατά την έκφρασή της αυτή τη φρίκη. «Της μίλησα για τη σημερινή εκδήλωση. Χάρηκε, συγκινήθηκε. Τη ρώτησα αν θα ήθελε να έρθει. Μου είπε "ναι". Όταν όμως συνειδητοποίησε ότι θα υπάρχουν κάμερες, η απάντησή της άλλαξε. "Δεν μπορώ, κόρη μου. Δεν μπορώ να με δει ο κόσμος στην τηλεόραση". 52 χρόνια μετά, και ακόμη φοβάται, ακόμη νιώθει ντροπή, ακόμη σκέφτεται τι θα πει ο κόσμος. Ακόμη κουβαλά τις συνέπειες, όχι μόνο του ίδιου του βιασμού, αλλά και όσων ακολούθησαν», ανέφερε η κ. Φρειδερίκου.
Περιέγραψε την ίδια ώρα και την αντίδραση της γυναίκας όταν της μίλησε για το μνημείο, λέγοντας ότι «στην αρχή τρόμαξε. Νόμιζε ότι θα αναγράφονταν τα ονόματα· φοβήθηκε μήπως εκτεθεί». Όταν της περιέγραψε τι ακριβώς οραματίζονταν, της έδειξε φωτογραφίες από το μνημείο των γυναικών της Κορέας και της εξήγησε ότι πρόκειται για ένα μνημείο τιμής και όχι για ένα μνημείο στιγματισμού η στάση της σύμφωνα με την Πρόεδρο του Ιδρύματος «Ζωή κατά της Εμπόλεμης Βίας» άλλαξε. «Τότε με κοίταξε και μου είπε, "να το κάμετε, κόρη μου". Και μετά πρόσθεσε: "Κάμετέ το κάπου κοντά μας". Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά τα λόγια. Γιατί μέσα σε αυτά τα λόγια κρύβεται ίσως η βαθύτερη ανάγκη αυτών των γυναικών: να γνωρίζουν ότι δεν ξεχάστηκαν, να γνωρίζουν ότι η κοινωνία τις βλέπει, ότι τις σέβεται, ότι τις τιμά» ανέφερε συγκινημένη η κ. Φρειδερίκου.
Ιδιαίτερη μνεία έγινε και στη δράση της πρώην Βουλευτού του ΑΚΕΛ, Σκεύης Κουκουμά και της πρώην Υπουργού Εργασίας, Ζέτας Αιμιλιανίδου για την αναγνώριση του μαρτυρίου, όπως αναφέρθηκε, αυτών των γυναικών. «Χρειάστηκαν γυναίκες σε θέσεις ευθύνης. Χρειάστηκε η κ. Σκεύη Κουκουμά, τότε Βουλεύτρια του ΑΚΕΛ και Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων, να φέρει το θέμα στη Βουλή των Αντιπροσώπων το 2015, 41 χρόνια μετά τα γεγονότα. Και το έκανε με σεβασμό, ευαισθησία και διακριτικότητα απέναντι στις ίδιες τις γυναίκες, έχοντας πάντα ως προτεραιότητα την προστασία της ανωνυμίας τους. Χρειάστηκε η συνεργασία της με την τότε Υπουργό Εργασίας, Ζέτα Αιμιλιανίδου, για να ξεπεραστούν εμπόδια και να υπάρξει, έστω καθυστερημένα, μια πρώτη μορφή αναγνώρισης και στήριξης προς τις γυναίκες αυτές» ανέφερε η Πρόεδρος του Ιδρύματος «Ζωή κατά της Εμπόλεμης Βίας».
Λ. Φουρλάς: 52 χρόνια μετά, η σιωπή έσπασε
Στη δική του παρέμβαση ο Κύπριος Ευρωβουλευτής (ΔΗΣΥ, ΕΛΚ), Λουκάς Φουρλάς, αναφέρθηκε στην υιοθέτηση ψηφίσματος από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τις γυναίκες που κακοποιήθηκαν κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Το ψήφισμα, όπως είπε, θα οδηγηθεί πολύ σύντομα στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για έγκριση και εξέφρασε τη βεβαιότητά του ότι θα εγκριθεί πανηγυρικά.
«Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Την ημέρα που εγκρίθηκε το ψήφισμα, σκέφτηκα αμέσως εκείνες τις γυναίκες. Όχι πολιτικά. Σκέφτηκα τις γυναίκες που περίμεναν 52 χρόνια να ακούσουν ότι κάποιος τις έχει πιστέψει. Ότι κάποιος αναγνώρισε την αλήθεια τους, ότι η Ευρώπη αναγνώρισε πως όσα υπέστησαν δεν ήταν μια ξεχασμένη υποσημείωση της ιστορίας. Ήταν ένα έγκλημα πολέμου που διέπραξε η Τουρκία στην Κύπρο», σημείωσε.
Καμία απόφαση δεν μπορεί να σβήσει όσα συνέβησαν, επισήμανε ο κ. Φουρλάς, κανένα ψήφισμα δεν μπορεί να επιστρέψει χαμένα χρόνια και καμία αναγνώριση δεν μπορεί να διαγράψει τον πόνο. «Αλλά η δικαιοσύνη αρχίζει από την αλήθεια, και η αλήθεια αρχίζει όταν σπάει η σιωπή. Σήμερα, 52 χρόνια μετά, η σιωπή έσπασε. Και έσπασε χάρη στο θάρρος αυτών των γυναικών. Όχι χάρη σε εμάς. Σε εκείνες. Σε εκείνες που βρήκαν τη δύναμη να μιλήσουν, σε εκείνες που ξαναβρήκαν τις φωνές τους για να μην ζήσει καμία άλλη γυναίκα αυτά που έζησαν οι ίδιες», είπε καταληκτικά.
ΠΗΓΗ: ΚΥΠΕ
