Σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης και της νέας νομοθεσίας για την αναπηρία εξαπολύει η Παγκύπρια Οργάνωση Τυφλών, καταγγέλλοντας πολιτικές οπισθοδρόμησης, έλλειψη διαβούλευσης, μη αύξηση επιδομάτων και επικίνδυνο διχασμό στο αναπηρικό κίνημα.
Η οργάνωση κάνει λόγο για παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων και αγνόηση της Σύμβασης του ΟΗΕ, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θα μετατραπεί σε «βολικό στήριγμα» της κυβέρνησης για τις «πολιτικές ντροπής» που υιοθετούνται εις βάρος των πολιτών με αναπηρίες, τονίζοντας ότι σε αυτό το έγκλημα δεν πρόκειται να υπάρξουν συνένοχοι.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η νέα νομοθεσία, παρά τις κυβερνητικές διακηρύξεις, δεν περιλαμβάνει καμία αύξηση στα επιδόματα, αθετώντας δεσμεύσεις ακόμη και του Προέδρου της Δημοκρατίας, ενώ προωθεί ένα παρωχημένο «ιατροκεντρικό μοντέλο» που αντιμετωπίζει την αναπηρία ως «βλάβη» και ατομικό στίγμα. Η Οργάνωση υπογραμμίζει ότι με τις νέες ρυθμίσεις παραγνωρίζονται πλήρως τα περιβαλλοντικά και κοινωνικά εμπόδια, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του κόστους για την κάλυψη των καθημερινών αναγκών μετακυλίεται πλέον στα ίδια τα άτομα και τις οικογένειές τους, λόγω της πλήρους έλλειψης δημόσιων υποδομών. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο μοντέλο της «προσωπικής βοήθειας» και της «ατομικής φροντίδας», το οποίο καταγγέλλεται ως ψευδο-ωφελιμιστικό μέτρο που στοχεύει στην πυροδότηση αντιδραστικών αυτοματισμών εντός του αναπηρικού χώρου.
Η Παγκύπρια Οργάνωση Τυφλών εξαπολύει παράλληλα «πυρά» εναντίον της ηγεσίας συγκεκριμένων «βολικών» οργανώσεων, κάνοντας λόγο για «πασίδηλη ανικανότητα» και πλήρη υποταγή στην κυβερνητική προπαγάνδα. Τις κατηγορεί ότι, στο όνομα ενός «κατά φαντασία ρεαλισμού», αποδέχονται υποβαθμίσεις δικαιωμάτων και λειτουργούν ως νομιμοποιητικός μηχανισμός για τις κυβερνητικές περικοπές. Από την κριτική δεν εξαιρούνται ούτε τα κοινοβουλευτικά κόμματα, τα οποία καταγγέλλονται για άγνοια, στερεοτυπικές αντιλήψεις και μικροκομματικές σκοπιμότητες, καθώς αρνούνται να αντιληφθούν ότι η νέα πολιτική συνιστά κατάφωρη παραβίαση της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες.
Κλείνοντας, οι χειραφετημένοι αναπηρικοί φορείς διαμηνύουν πως δεν θα αποδεχτούν την ολίσθηση στον εξευτελισμό και την περιθωριοποίηση, προαναγγέλλοντας την ένταση των αγώνων τους σε εθνικό και διεθνές επίπεδο μέχρι την κατοχύρωση της ισότιμης συμμετοχής των πολιτών με αναπηρία στην κυπριακή κοινωνία.
Διαβάστε αναλυτικά την ανακοίνωσή τους:
Δεν θα γίνουμε βολικό στήριγμα της κυβέρνησης για τις πολιτικές ντροπής που υιοθετεί για τους πολίτες με αναπηρίες.
Στη ντροπή αυτή δεν είμαστε συνένοχοι.
Δυστυχώς, εξαιτίας μεταξύ των άλλων και της πασίδηλης ανικανότητας κάποιων προσώπων που ασκούν τον τελευταίο καιρό ηγετικό ρόλο στο χώρο της αναπηρίας αγνοώντας ακόμα και τα στοιχειώδη της δικαιωματικής ατζέντας της αναπηρίας και των συναφών διεκδικήσεων, ενώ η αντιδραστική νέα νομοθεσία για την αναπηρία που ψηφίζεται σήμερα θα έπρεπε να έχει απέναντί της όλους τους οργανωμένους φορείς των ατόμων με αναπηρίες, συμβαίνει το αντίθετο: το κίνημα των ατόμων με αναπηρίες εμφανίζεται τραυματικά διχασμένο. Πρόκειται για μια κατάσταση η οποία, καίτοι σε μια σειρά από θέματα οι οργανώσεις φαίνονται να έχουν κοινές θέσεις ικανοποιώντας την απαράβατη για το αναπηρικό κίνημα αρχή «εν τη ενώσει η ισχύς», μοιάζει πλέον να παγιοποιείται.
Η παγιοποιημένη πλέον κατάσταση χαρακτηρίζεται από το στοιχείο της παραδοξότητας. Ενώ όσοι αν μη τι άλλο κατανοούν τα στοιχειώδη διαχρονικά κεκτημένα των αναπηρικών διεκδικήσεων συγκλίνουν στη διαπίστωση ότι η νομοθεσία που ετοιμάστηκε είναι μακριά από τα αναμενόμενα, (δεν υπάρχει αύξηση σε επιδόματα όπως οι επίσημες δεσμεύσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας και της κυβέρνησης του διακήρυτταν, καταστρατηγούνται στρατηγικές και πολιτικές που διαχρονικά και μετά από αγώνες του κινήματος των ατόμων με αναπηρίες έφτασαν σε μια μέση ωρίμανση, και επιβάλλονται πολιτικές χωρίς ενημέρωση και διαβούλευση με τους φορείς των ατόμων με αναπηρίες) εμφανίζονται οργανώσεις που φέρονται να εκπροσωπούν τα άτομα με αναπηρίες, οι οποίες υιοθετούν πιστά τις αναχρονιστικές απόψεις και πολιτικές οπισθοδρόμησης της κυβέρνησης για την αναπηρία και αντιλήψεις που ανήκουν στο μακρινό παρελθόν. Κατά βάση προσφέροντας το πλέον βολικό στήριγμα για τους κυβερνώντες, οι οποίοι μπορούν να ισχυρίζονται ότι οι αντί αναπηρικές μεθοδεύσεις τους είναι αποδεκτές από τους πολίτες με αναπηρίες εναντίον των οποίων στρέφονται.
Οι κυβερνητικές αντί αναπηρικές μεθοδεύσεις που συστήνονται ως νέα νομοθεσία αντιστρατεύονται τις θεμελιώδεις αρχές περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως αυτές καθιερώνονται σταδιακά από την ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών μέχρι την ψήφιση της Σύμβασης των ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τους το 2006, την οποία η χώρα μας αρνείται να υλοποιήσει θεωρώντας ότι πρόκειται για μια απλή διακήρυξη, ενώ οι παρατηρήσεις των Ηνωμένων Εθνών για τη χώρα μας καταλήγουν στα αζήτητα, δημιουργώντας μείζον δημοκρατικό ζήτημα. Οι δε βολικές θέσεις των κατ’ όνομα εκπροσώπων των ανθρώπων με αναπηρίες «βολικών» οργανώσεων – οι οποίες ωσάν να εκπροσωπούν τις κυβερνητικές προθέσεις οικονομικών περικοπών και όχι τις ζωτικές ανάγκες των πολιτών με αναπηρίες αποδέχονται σημαντικές εκπτώσεις, οπισθοδρόμηση και υποβαθμίσεις δικαιωμάτων στο όνομα ενός κατά φαντασία ρεαλισμού – υπονομεύουν βαθύτατα τον ρόλο του οργανωμένου κινήματος των ατόμων με αναπηρίες, όπως διαχρονικά έχει κατοχυρωθεί και εδραιωθεί.
Σε μετωπική αντίθεση με τους εκπροσώπους των βολικών οργανώσεων που με τη στάση τους λειτουργούν ως βοήθεια δίπλα στην κυβερνητική προπαγάνδα που τις ελέγχει πλήρως και τις κατευθύνει σε βάρος των πολιτών με αναπηρίες και των δικαιωμάτων τους, εξακολουθούν – ευτυχώς – να υπάρχουν αληθινά χειραφετημένες οργανώσεις που θεωρούν ότι οι ουσιαστικές βελτιώσεις της νομοθεσίας είναι απαραιτήτως αναγκαίες για την αξιοπρεπή διαβίωση των πολιτών αυτών και των οικογενειών τους. Πρόκειται για τις οργανώσεις οι οποίες με πείσμα και πάθος αντιστρατεύονται και θα συνεχίσουν να αντιστρατεύονται την αντιδραστική βαθιά αντίληψη που χαρακτηρίζει και τη λεγόμενη νέα νομοθεσία, κι η οποία θέλει την αναπηρία (ως στίγμα) να χρεώνεται στα ίδια τα άτομα με αναπηρία και τις ανάγκες της να αναλαμβάνονται (ως βάρος) από τα ίδια και τις οικογένειές τους.
Στο πλαίσιο της ως άνω (βαθιά αντιδραστικής, παρωχημένης διεθνώς εδώ και πολλές δεκαετίες) αντίληψης, επανέρχονται στο καθημερινό προσκήνιο οι λεγόμενες ιατρό κεντρικές προσεγγίσεις ως κυρίαρχο σκεπτικό κατανόησης και διαχείρισης των ψευδό ειδικών αναγκών των ατόμων με αναπηρίες, που είχαμε την εντύπωση ότι η Σύμβαση έχει για πάντα καταργήσει. Με την εισαγωγή της νέας αντιδραστικής νομοθεσίας παραγνωρίζονται πλήρως τα συμπεριφορικά και περιβαλλοντικά εμπόδια που καθορίζουν το βαθμό και την εμπειρία της αναπηρίας, τα οποία δυσχεραίνουν δραματικά την δυνατότητα συμμετοχής των ανθρώπων με αναπηρίες σε όλους τους τομείς της ζωής. Αντίθετα από ότι οι ηγεσίες των βολικών οργανώσεων δημόσια διακηρύττουν ότι το μόνο εμπόδιο για τα άτομα με αναπηρίες είναι η «βλάβη» (δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν περπατούν…). Για τη νέα αντιδραστική νομοθεσία, με τη βολική συναινετική σιωπή των βολικών οργανώσεων, η συνταγή είναι απλή όπως καθετί το βαθιά αντιδραστικό και θεωρητικά παρωχημένο: το μεγαλύτερο μέρος του κόστους για την κάλυψη των «πραγματικών καθημερινών αναγκών» που πηγάζουν από την πλήρη έλλειψη δημόσιων υποδομών και υπηρεσιών για τους πολίτες με αναπηρία, υποχρεώνονται να αναλάβουν τα ίδια τα άτομα με αναπηρίες και ο οικογενειακός και φιλικός κοντινός τους περίγυρος.
Η όλη διαμορφωθείσα τον τελευταίο καιρό κατάσταση διαπλοκής – με τους βολικούς φορείς εκπροσώπησης των ατόμων με αναπηρίες να νομιμοποιούν ως συνομιλητές απαράδεκτες νομοθετικές ή και άλλες εξελίξεις που αντιστρατεύονται στοιχειώδη και αυτονόητα των πολιτών με αναπηρία κατακτημένα μέσα από αγώνες δεκαετιών – αποτελεί ντροπή για τις συλλογικές/ πολιτικές λειτουργίες της χώρας μας στο σύνολό τους. Από το όλο αυτό πολιτικό κοινωνικό «περιβάλλον της ασύγγνωστης ντροπής» στο ελάχιστο δεν εξαιρούνται τα κοινοβουλευτικά κόμματα, των φερόμενων ως «προοδευτικών» μη εξαιρουμένων.
Τα όποια κοινοβουλευτικά κόμματα:
Είτε λόγω του συνδυασμού της άγνοιας και του κακώς εννοούμενου κομματικού συμφέροντος, δηλαδή έχοντας βλακωδώς πιστέψει την αστεία κυβερνητική προπαγάνδα που μιλάει για 10.000 + αναπήρους που σήμερα δεν φαίνεται να υπάρχουν πουθενά να λαμβάνουν επιδόματα με τη νέα νομοθεσία και μη θέλοντας να τους δυσαρεστήσουν…
Είτε λόγω των βαθιά αντιδραστικών, στερεοτυπικών τους αντιλήψεων για την αναπηρία και τις πολιτικές για την αναπηρία που τους απαγορεύει να κατανοήσουν το αντιδραστικό βάθος της ψευδό συστημένης ως νέας νομοθεσίας…
Είτε λόγω και των δυο πιο πάνω επεξηγήσεων από κοινού και εξ’ αδιαιρέτου… αρνούνται στο ελάχιστο να αντιληφθούν και ως τέτοια να την αντιμετωπίσουν:
Η συστημένη ως νέα πολιτική για την αναπηρία συνιστά οπισθοδρόμηση δεκαετιών για όλα όσα συγκροτούν το δικαιωματικά αυτονόητο των διαχρονικών διεκδικήσεων των πολιτών αυτών στη χώρα μας. Το εμφανιζόμενο ως νέο ρεαλιστικό μοντέλο – αυτό που επενδύει στην «προσωπική βοήθεια» και εστιάζει στην «ατομική φροντίδα», εξυπηρετώντας με προκλητικά λανθασμένο τρόπο και ψευδό ωφελιμιστικές διατάξεις οικονομικού χαρακτήρα κάποιες ομάδες ατόμων με αναπηρίες με στόχο τη πυροδότηση εντός του χώρου των πλέον αντιδραστικών αυτοματισμών – στη πραγματικότητα είναι ό,τι πιο παλιό, αντιδραστικό και αντιστρατευμένο σε όλα τα δικαιωματικά μέσα από αγώνες δεκαετιών κεκτημένα.
Από πλευράς μας, κλείνοντας, τονίζουμε ξεκάθαρα ότι:
Οι χειραφετημένοι αναπηρικοί φορείς και τα χιλιάδες μέλη τους δε θα αποδεχτούν την ολίσθηση σε εξευτελισμούς και περιθωριοποίηση, αλλά θα συνεχίσουν και θα εντείνουν τους αγώνες τους σε εθνικό και διεθνές επίπεδο μέχρι την κατάκτηση μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης και ισότιμης συμμετοχής στην κυπριακή κοινωνία σε όλους τους τομείς της ζωής.
